Περί Plan B

 

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Ο Αλέξης Τσίπρας, στη συνέντευξή του, μας δίνει και επίσημα ξεκάθαρη εικόνα για το τι συνέβη τους 6 υπερήφανους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Πριν η κουβέντα φτάσει στο Plan B, μας ενημερώνει πως, ως κυβέρνηση, είχανε «φτάσει σε ένα υψηλό σημείο προετοιμασίας γι’ αυτό που θα ακολουθούσαμε…»

Όταν το θέμα της συζήτησης φτάνει στο σχέδιο β, μας διαβεβαιώνει πως δεν υπήρχε κάποιο σχέδιο εξόδου από το ευρώ, αλλά η «έγνοια να δούμε τι θα συμβεί σε αυτή τη χώρα εάν, πέρα από τις δικές μας προθέσεις, ή, διαθέσεις, βρεθούμε, είτε από ένα ατύχημα, είτε από τις επιδιώξεις των εταίρων μας, εκτός ευρωζώνης».

Γι’ αυτό το λόγο, είχε ζητήσει από τον τότε αρμόδιο υπουργό οικονομικών να του δώσει μια εικόνα τι θα συνέβαινε εάν η χώρα έβγαινε εκτός ευρωζώνης. Όταν έλαβε το περιεχόμενο αυτής της μελέτης, συνεχίζει, «τότε, ίσως ένας από τους λόγους που συνέτεινε, όχι ο βασικός γιατί ήταν πολύ άλλοι, η αρχική μου επιλογή, το όραμά μου για τη θέση της χώρας στο Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, αλλά ένας από τους λόγους που είπα μέσα μου πως πρέπει να κάνουμε ό, τι είναι δυνατόν για να μην βρεθούμε εκτός ήταν και αυτά τα οποία διάβασα».

Εδώ να κάνουμε μια παύση και να σχολιάσουμε πως ο Αλέξης Τσίπρας, τι στιγμή που ζητά να τον ενημερώσουν τι θα συμβεί εάν η χώρα βγει από το ευρώ, είναι ήδη πρωθυπουργός της χώρας αυτής, μιας χώρας η οποία βρισκόταν ήδη 14 χρόνια εντός ευρώ και ο ίδιος 41 ετών.Άρα, ένας πρωθυπουργός ο οποίος είναι από τα γεννοφάσκια του στην πολιτική (από το 2006 υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων, από το 2009 βουλευτής και ακολούθως πρόεδρος κόμματος και από το 2012 αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης), αφήνει να εννοηθεί πως, τόσα χρόνια, ίσως δεν είχε καταλάβει τον λόγο για τον οποίο εντάχθηκε η χώρα στο κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, το τι σήμαινε αυτό και ως αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης, όταν η χώρα είχε ήδη κινδυνεύσει να βγει από το ευρώ, προφανώς δεν είχε την «έγνοια»  να γνωρίζει τι θα σήμαινε μια έξοδος από το ευρώ και ως πρωθυπουργός που φαίνονταν πως θα γινόταν και το ομολογούσε και ο ίδιος, δεν είχε πάλι την «έγνοια» να προετοιμαστεί και γι’ αυτό που ίσως και αυτός να αντιμετώπιζε. Η «έγνοια» προφανώς τον έπιασε όταν έγινε πρωθυπουργός.

Ας δούμε τη συνέχεια

Όταν λοιπόν είδε τη μελέτη που του έδωσε ο τότε υπουργός οικονομικών, συνειδητοποίησε πως μια έξοδος από το ευρώ «θα ήταν μια καταστροφή για τα κοινωνικά στρώματα που εμείς θέλουμε να προστατέψουμε, τους μεροκαματιάρηδες, γι’ αυτούς που είχαν αποφασίσει να αφήσουν τα λεφτά τους στις ελληνικές τράπεζες και όχι γι’ αυτούς που έχουν βγάλει τα λεφτά τους στο εξωτερικό και τα έχουν σηκώσει από τις τράπεζες, δηλαδή τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες, αυτούς που έχουν πάρει θαλασσοδάνεια, αυτούς τους πλούσιους επιχειρηματίες με τις φτωχές επιχειρήσεις»

Τι λες;! Ο νυν πρωθυπουργός συνειδητοποίησε πως είχαν βάση αλήθειας οι φωνές σύνεσης και λογικής που φώναζαν όλα αυτά τα χρόνια τα ίδια πράγματα, πως η κατάσταση θα είναι τραγική για τα πιο αδύναμα στρώματα της χώρας. Όλες αυτές οι φωνές, που ενώ είχε μάθει την αλήθεια, συνέχιζε αυτός και οι του κόμματός τους να τις αποκαλεί «κινδυνολόγους» και «προδότες».

Στη συνέχεια και αφού έμαθε (επιτέλους) το τι θα σήμαινε μια έξοδος από το ευρώ, επιδίωξε να βρει οικονομική στήριξη σε Ρωσία και Κίνα. Πιο συγκεκριμένα λέει πως «Επιδιώξαμε να διερευνήσουμε τη δυνατότητα είτε επενδύσεων στην Ελλάδα, είτε ενός πρόσκαιρου δανεισμού, όχι όμως για να αντιμετωπίσουμε το χρέος, αλλά για να έχουμε μια δυνατότητα ανάσας στην περίοδο της διαπραγμάτευσης».

«Ανάσα στην περίοδο της διαπραγμάτευσης», σωστά το ερμήνευσε ο κ. Παπαχελάς, σημαίνει «καβάτζα». Καβάτζα όμως γιατί; Γιατί προφανώς είχαν σκοπό να φτάσουν τη διαπραγμάτευση στα άκρα. Να διαπραγματευτούν «σκληρά» όπως αναφέρει και ο πρωθυπουργός.

Από τις χώρες αυτές (Ρωσία, Κίνα) φάγανε το πρώτο χαστούκι, στην αρχή της «σκληρής» διαπραγμάτευσης με τους εταίρους. Σύμφωνα πάντα με τον κ. Τσίπρα, του απάντησαν πως «εμείς θέλουμε να έχουμε στρατηγικές σχέσεις με την Ελλάδα, αλλά δεν μπορούμε να καλύψουμε αυτές τις δανειακές της ανάγκες (των 300 δισ.)».

 Εδώ ο πρωθυπουργός ψεύδεται, ή κάτι δεν λέει σωστά. Ενώ μας λέει πως από Ρωσία και Κίνα ζήτησαν χρήματα για την περίοδο της διαπραγμάτευσης, μετά, λέει πως αυτοί του απάντησαν «όχι» για τις δανειακές υποχρεώσεις των 300 δισ. Δεν μπορεί εσύ να ζητάς κάτι ψιλά για όσο διαρκέσει η διαπραγμάτευση και αυτοί να σου απαντούν πως δεν μπορούν να σε βοηθήσουν για το χρέος σου.

Άρα, επειδή προφανώς δεν θα έδιναν ποτέ λεφτά για το συνολικό χρέος της χώρας, αυτονόητο είναι πως η απάντησή τους (το όχι), είχε να κάνει με την «καβάτζα» που ήθελε να φτιάξει για το διάστημα που θα διαπραγματευόταν «σκληρά».

Στην ερώτηση για τα περίφημα IOU και για το εάν υπήρχε εναλλακτική προετοιμασία για αυτά, ο πρωθυπουργός απαντά «Όχι, δεν υπήρχε. Υπήρχε ένα θεωρητικό επίπεδο προετοιμασίας, αυτό ακριβώς που σας είπα πιο πριν. Η συζήτηση δηλαδή για το ποιες θα είναι οι επιπτώσεις, πως μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει ένα απευκταίο γεγονός».

Καταλήγει «ούτε ήταν επιλογή μας αυτό, ούτε ήταν στον σχεδιασμό μας. Επομένως, επειδή είχαμε την εικόνα για το τι θα συμβεί, μας βοήθησε». Εδώ δεν χρειάζεται να παραθέσουμε πόσες δηλώσεις τότε στελεχών της κυβέρνησης και του κόμματος υπήρχαν που έλεγαν, στην καλύτερη πως δεν θα έβλεπαν ως κάτι κακό ένα εθνικό νόμισμα και πόσους άλλους που μιλούσαν ανοιχτά για το πλεονέκτημα μιας τέτοιας πιθανότητας.

Κλείνοντας

Λαμβάνοντας υπ’ όψη τα όσα είπε ο πρωθυπουργός στη συνέντευξή του και όσα έχουν ειπωθεί δημόσια αυτό τον 1,5 χρόνο που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ βρίσκεται στην εξουσία, εύκολα μπορούμε να συμπεράνουμε πως ο κ. Τσίπρας γνώριζε. Γνώριζε πολύ καλά τι επρόκειτο να συμβεί στην περίπτωση που επέστρεφε σε εθνικό νόμισμα αφού είχανε «φτάσει σε ένα υψηλό σημείο προετοιμασίας γι’ αυτό που θα ακολουθούσαμε… »και παρ’ όλα αυτά ξεδίπλωσε το σχέδιο Β, ή Plan X.

Μια σκληρή διαπραγμάτευση κατά τον πρωθυπουργό. Τόσο σκληρή που ήταν κάτι μεταξύ ακραίας διαπραγμάτευσης και εκβιασμού. Αυτός ήταν ο λόγος που έψαχνε για «καβάτζες» σε Ρωσία και Κίνα και συζητούσε «θεωρητικά» τα IOU’s. Για να ξέρει, όπως λέει, πως θα μπορούσε κανείς «να αντιμετωπίσει ένα απευκταίο γεγονός».

Το απευκταίο γεγονός η χώρα να γινόταν παρανάλωμα, καθώς αυτός και ο συνέταιρός του έπαιζαν με τη φωτιά.

Το Ζιζάνιο

Advertisements