Κόστος θυμικού, 86 δισεκατομμύρια.

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Σύμφωνα με τον κ. Στουρνάρα οι πρώτοι 6 μήνες της διαπραγμάτευσης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, κόστισαν στην οικονομία της χώρας 86 δισ. και αυτό, σύμφωνα πάντα με τον ίδιο, είναι μια «ήπια προσέγγιση».

Αυτό ήταν το τίμημα που έπρεπε να πληρώσει μια ολόκληρη κοινωνία, για να εκτονωθεί το θυμικό μέρους αυτής (αυτό το τονίζω). Το κομμάτι μιας κοινωνίας που είναι μαθημένο να τους κολακεύουν το συναίσθημα πολιτικοί χαρισματικοί. Που όμως δεν ωφέλησαν πάντα τη χώρα.

Μαγεμένος από τον ηγέτη που ήρθε για να καταφέρει αυτό που κανείς άλλος δεν μπορούσε, για άλλη μια φορά, ο έλληνας πολίτης έπεσε θύμα της «ευστροφίας» του. Ξέρω. Είναι δύσκολο ο «πανούργος» Έλληνας να αντιληφθεί και να αναγνωρίσει πως ο ίδιος έκανε λάθος επιλογή. Αλίμονο. Προφανώς και εδώ φταίει η Ευρώπη, ο Σόιμπλε, η Μέρκελ και τα λοιπά σκοτεινά κέντρα λήψης αποφάσεων των Βρυξελών (και όχι μόνο).  Ακόμα και να πετύχαινε το φερόμενο plan X και η χώρα να βυθιζόταν στο χάος και πάλι ουδεμία ευθύνη θα φέραμε. Κατά το γνωστό, θα έφταιγαν οι κακοί δανειστές, που δεν βοήθησαν όσο έπρεπε τη χώρα.Πως αλλιώς μπορεί να σκεφθεί ο άνθρωπος που έμαθε να δρα συναισθηματικά και όχι λογικά. Αυτός που δεν αντιλαμβάνεται πως για να πετύχεις, πέρα από την ευστροφία χρειάζεται και η σκληρή δουλειά και η οργάνωση.

Το μόρφωμα ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ήταν (και παραμένει), η τέλεια εξαπάτηση. Περιείχε (και περιέχει) όλα εκείνα τα πρότυπα του Έλληνα που ενεργεί συναισθηματικά. Οι πιο ευαίσθητοι και κυρίως μεγαλύτεροι σε ηλικία βλέπανε τον εαυτό τους στο «καλό» και «τίμιο» παιδί με τις καλές προθέσεις, οι πιο εναλλακτικοί στον «χαρισματικό» διαπραγματευτή που ντύνεται όπως αυτοί, έρχεται από το εξωτερικό και φέρνει ριζοσπαστικές ιδέες, οι μεσήλικες έβλεπαν τον τύπο που μπορεί να βρίσκεται σε «σαλόνια» και να μη φορά γραβάτα, καθότι άνετος και οι πιο ακραίοι καθρεφτίζονταν στα πρόσωπα αυτών που φλέρταραν με τον κομμουνισμό. Φυσικά, μέσα σε όλους αυτούς, που κοινό τους γνώρισμα ήταν οι «καλές προθέσεις» και η «τιμιότητα», δεν θα μπορούσε να λείπει και ο «σκληρός» της παρέας, για τους ακόμα πιο «Έλληνες», έτοιμος να επέμβει στη δύσκολη στιγμή, όταν τα λόγια των καλών, δεν θα είχαν αποτέλεσμα. Μέρος της Ελλάδας, είδε τον εαυτό της, όπως ακριβώς πράττει κάθε ψηφοφόρος.

Όλοι αυτοί, αυταπατώμενοι, ή όχι (αδιάφορο για το αποτέλεσμα), πατώντας στο συναίσθημα μέρους των Ελλήνων πολιτών, τους δημιούργησαν την αίσθηση πως, εφόσον το δίκαιο είναι με το μέρος μας, δεν μπορεί παρά να δικαιωθούμε. Ποιο δίκαιο όμως. Οι άλλες χώρες τις ευρωζώνης δεν είχαν και αυτές με τη σειρά τους, το δίκαιο με το μέρος τους; Διαπραγμάτευση δεν είναι πως έχω με το δίκιο με το μέρος μου και άρα διεκδικώ, διότι αντίστοιχα θα σου αντιπαραβάλλει και ο άλλος το δικό του δίκαιο πάνω στο οποίο θα προσκρούσει το δικό σου. Διαπραγμάτευση σημαίνει προτάσεις, σεβασμό στον συνομιλητή, εμπιστοσύνη, εκτίμηση δυνάμεων και τόσα άλλα που δεν υπάρχει λόγος να αναφέρουμε.

Η ουσία είναι πως μια ετερογενής πολιτικά ομάδα, με μόνο κοινό την έκφραση του θυμικού των Ελλήνων, μέσα σε 6 μήνες, κόστισε στη χώρα 86 δισεκατομμύρια. Εάν οι εισπράξεις που περιμένει το κράτος από τον ΕΝΦΙΑ είναι περίπου 2,5 δισ., μπορεί εύκολα ο καθένας να υπολογίσει πόσα χρόνια ΕΝΦΙΑ μας κόστισαν 6 μήνες διαπραγμάτευσης.

Αυτό ήταν το κόστος των κραυγών διαμαρτυρίας, των αφορισμών για τους «κακούς» ξένους, που κατέστησαν κάποια πρόσωπα πιο ελκυστικά, στα μάτια μέρους της ελληνικής κοινωνίας, έναντι όσων τολμούσαν να μιλήσουν με τη φωνή της λογικής και της σύνεσης.

Παρ’ όλο που στην πλάτη των Ελλήνων πολιτών φορτώθηκαν επιπλέον 86 δισ., δεν υπάρχουν αγανακτισμένοι, αυτοκτονίες, παιδιά που λιποθυμάνε στα σχολεία, δεν υπάρχουν μαγκάλια, γέροντες στις λαϊκές. Ήταν μέσα στο τίμημα και αυτό. Έπρεπε να πληρώσουμε 86 δισ. για να μην υπάρχουν σήμερα τέτοιες ειδήσεις στα κανάλια της «διαπλοκής». Αυτά που «στήριζαν» τις προηγούμενες κυβερνήσεις παρουσιάζοντας αυτές τις εικόνες, τις εικόνες που σήμερα δεν υπάρχουν.

 

Το Ζιζάνιο

Advertisements