Ο Ιάσων και το Χρυσόμαλλο Δέρας του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος».

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Κι ενώ λοιπόν στη χώρα μας πτωχεύει ο Μαρινόπουλος, ο υπουργός Ναυτιλίας κάνει σαχλαμαρίτσες που αν του περνούσε έστω από το μυαλο να τις κάνει σε μια απο τις μπαρμπουτιέρες της εκλογικής του περιφέρειας, το πιθανότερο θα ήταν να τον κάνουν τόπι στο ξύλο, ενώ ο υπεύθυνος -λέμε τώρα- πρωθυπουργός τον αφήνει στη θέση του, όπως Πολάκηδες, Στρατάκηδες και άλλους ευλογημένους από το Άγιο Πνεύμα του Ηθικού Πλεονεκτήματος της Αριστεράς, είχαμε και μια ευχάριστη είδηση: την παράδοση στο ελληνικό δημόσιο της νέας ΕΛΣ και της νέας ΕΒ στο φαληρικό δέλτα από το Ίδρυμα Σταυρού Νιάρχου.

Στην τελετή παράδοσης των δύο κτιρίων, δύσκολα θα έβρισκε κανείς κάποιον που να μην αισθάνεται ικανοποίηση, που να μην αισθάνεται μέσα στη γενική κατήφεια, πως κάτι όμορφο δημιουργήθηκε και παραδόθηκε στη γενική χρήση, ακόμη κι αν δεν μιλάμε για φίλους της όπερας ή της συστηματικής ανάγνωσης.

Ωστόσο, να, βρέθηκε αυτός ο κάποιος που είδε με σκεπτικισμό το όλο ζήτημα, που συνέλαβε σε όλη του την έκταση το βαθμό υποτέλειας του ελληνικού κράτους από το μεγάλο κεφάλαιο, όπως αποδεικνύεται από τους όρους παράδοσης του έργου από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Διότι ο αρθρογράφος που συνεργάζεται με τον λατρεμένο ψηλό που η φύση φυλάκισε στο σώμα ενός κοντού, Γιάννη Βαρουφάκη, έχει τις ενστάσεις του.

Καταρχάς, σου λέει, «πώς πας κύριε και φτιάχνεις ΕΛΣ και ΕΒ, εγώ γουστάρω πολυκλινική/καταφύγιο αδέσποτων ζώων/κοινωνικό φαστφουντάδικο». Διότι σου λέει, η χώρα έχει κρίση και μνημόνια άρα εγώ θα σου κάνω κουμάντο στα λεφτά σου και θα σου πω τί χρειάζομαι, δε θα κάνεις εσύ ό,τι γουστάρεις, όμοια σχεδόν με εκείνα τα ζευγάρια που μέσα στο προσκλητήριο γάμου τους, σου λένε και που έχουν ανοίξει λίστα, κι όταν πας στο μαγαζί, σε πληροφορεί ο πωλητής «τί έχει διαλέξει το ζευγάρι» κι εσύ οφείλεις να πράξεις τα δέοντα.

Αφού λοιπόν ο αρθρογράφος με τη μιζέρια που τον έκανε γνωστό από την εποχή που μοίραζε 3άρια σε διαγωνισμούς ταλέντων, ξίνισε τα μούτρα, όπως ο Ιούδας όταν η μυροφόρος έπλυνε με άρωμα τα πόδια του Ιησού, στη συνέχεια, έδωσε τόπο στην οργή, μεγαλόθυμα, και εστίασε στο βασικό, κατά την αντίληψή του, πρόβλημα.

Το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος που χρηματοδότησε εξ ολοκλήρου το έργο, επειδή έχει -όπως όλοι μας φαντάζομαι- απεριόριστη εμπιστοσύνη στο ελληνικό κράτος και στην ικανότητά του να συντηρεί και να προσέχει ό,τι του ανήκει, έθεσε ως όρο, σε περίπτωση που το κράτος δείξει την ίδια φροντίδα που έδειξε πχ στα ολυμπιακά έργα και στάδια, την απαλοιφή του ονόματος του ιδρύματος από την ΕΛΣ και την ΕΒ αλλά και την επιστροφή στα ταμεία του των 600 συνολικά εκατομμυρίων ευρώ που δαπανήθηκαν για το έργο.

«Απαράδεκτο» λέει ο αρθρογράφος που χρόνια ολόκληρα αγωνίστηκε για της γραφίδος του να μας πείσει ότι οι ταινίες της αειμνήστου Αλίκης Βουγιουκλάκη ήταν τουλάχιστον εφάμιλλες με εκείνες του ιταλικού νεορεαλισμού. Διότι, σου λέει, κράτος είμαι κι ότι γουστάρω κάνω, κι αν θέλω σε ένα χρόνο η ΕΛΣ να φιλοξενεί τα κορυφαία ονόματα διακεκριμένων τοξικομανών στους περιβάλλοντες χώρους τους, τα κακόγουστα γκράφιτι στη γυάλινη επιφάνεια της ΕΛΣ να αναδεικνύουν την άρνηση του μικροαστικού πολιτιστικού παραδείγματος που εκφράζει η κλασσική μουσική και η όπερα, και γενικώς η εικόνα να θυμίζει πχ το κεντρικό κτίριο του ΕΜΠ στην Πατησίων, κράτος είμαι, δικαίωμά μου είναι, δε θα μου υποδείξουν οι εκπρόσωποι του σάπιου κεφαλαίου τί θα κάνω!

Το άρθρο, που όπως είπαμε φιλοξενείται στον ιστότοπο του Γιάννη, που οσο ηρωϊκά μόχθησε για το Grexit, άλλο τόσο αγωνίστηκε εναντίον του Brexit, διατηρώντας ως μόνη παρηγοριά για τις δύο αποτυχίες του, την αρχή που θέλει κάθε αυθεντικό τζέντλεμαν να ενδιαφέρεται μόνο για χαμένες υποθέσεις, κλείνει με κάποιες γενικές μομφές προς Νιάρχο αλλά και Ωνάση, του τύπου «ξέρουμε τώρα δα πως τα έκαναν τα λεφτά, σιγά που θα μας απασχολήσει κάνουν υποδείξεις».

Παρέθεσα τις απόψεις του αρθρογράφου και δεν επιθυμώ περαιτέρω να τις σχολιάσω. Δεν υπάρχει νομίζω λόγος. Απλώς έχω να σημειώσω το γεγονός οτι το κόμπλεξ, όλοι έχουμε, οκ, κι ίσως ο γράφων περισσότερα από πολλούς άλλους, είναι η χειρότερη μορφή έμπνευσης ακόμη και για ένα άρθρο. Βάλτε από δίπλα και την ιδεοληψία αγκαζέ με τη μικρόνοια και θα δείτε άρθρα όπως αυτό στο οποίο αναφέρθηκα να πολλαπλασιάζονται. Κι αυτό, ίσως θα πρέπει να μας προβληματίζει.

Σουλεϊμάν αλ Κανουνί.

Advertisements