Brexit και το Έλλειμμα Ευρωπαϊκής Ηγεσίας

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

του ΚΚ2

Πολλά θα γραφτούν για το θέμα της οριακής έστω  επιλογής της Βρετανίας να αποχωρήσει από την ΕΕ. Επειδή λοιπόν  σίγουρα έχετε ήδη διαβάσει πολλά, ας καταγραφεί και μια λίγο ιδιόρρυθμη άποψη.

Σε μια προσπάθεια αιρετικής ερμηνείας και εκλογίκευσης του σοκ του Brexit, έφτασα στο συμπέρασμα ότι τα γεγονότα της τελευταίας δεκαετίας αποδεικνύουν περίτρανα ότι στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και παγκοσμίως υπάρχει ασύλληπτο και τερατώδες έλλειμμα ηγεσίας. Από όλες τις πλευρές. Διότι:

Δεν είναι μόνο η τραγική μυωπία και ολιγωρία στην πρόβλεψη και αντιμετώπιση της Ευρωπαϊκής κρίσης, η οποία είχε ήδη δείξει τα πρώτα σημάδια από το 2009, όταν όλοι οι δεινόσαυροι ευρό-γραφειοκράτες συσκέπτονταν επί μήνες χωρίς αποτέλεσμα.

Δεν είναι η μετέπειτα υστερία και το υβρεολόγιο περί… απατεώνα στην Ευρωπαϊκή οικογένεια (Betrueger in der Eurofamilie και λοιπά, θυμάστε;) και η τιμωρητική φρενίτιδα από πλευράς κυρίως της Γερμανίας και των δορυφόρων της- αποκομμάτων της Ευρωπαϊκής ιστορίας, ενώ όλοι γνώριζαν εδώ και μήνες την κατάσταση βγάζοντας την ουρίτσα τους απέξω.

Δεν είναι το ότι τελικά  οι… προδότες της ΕΕ έγιναν τέσσερις (τα λεγόμενα και PIGS) και στον προθάλαμο περίμεναν και χώρες-μέλη του G-8, «βαριά ονόματα» όπως η Ιταλία και η Γαλλία που ΕΥΤΥΧΩΣ δεν εμφάνισαν μεγάλο πρόβλημα.

Δεν είναι η ολοκληρωτικής υφής έστω και φραστικά εξευγενισμένη συλλογική τιμωρητική φιλοσοφία των μέτρων εναντίον ενός ολόκληρου λαού (βρε τι μου θυμίζει…) έτσι, για να δείξουμε «ποιος είναι το αφεντικό» από ένα αλλόκοτο εύστροφο Τεύτονα αλλά με νοοτροπία και ανάστημα όχι Ευρωπαίου ηγέτη αλλά συνοικιακού γυμνασιάρχη της δεκαετίας του 70.

Είναι και το ότι διαπράττοντας σωρεία  κλασικών λαθών ηγεσίας, με τερατωδώς μυωπικό πολιτικό αισθητήριο τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια του μόνου Έλληνα πολιτικού που «κάτι έκανε» όσο και εάν λαΐκισε στην αρχή, αφήνοντας τον βορά στα  εγχώρια και ξένα συμφέροντα. Και ενώ ήξερε-δεν μπορεί, δεν επιτρέπεται να μην είχε αντιληφθεί τι ήταν ο επόμενος που ερχόταν.

Και ερχόμαστε στα του Grexit  όπου και διαφαίνεται η πλήρης έκταση του ελλείμματος ηγεσίας από παντού καθόσον:

  1. Ο γελοιωδέστερος και πλέον ανεπαρκής ηγέτης των τελευταίων ετών στη ΜΒ προκηρύσσει δημοψήφισμα… εξόδου από την ΕΕ, όπως όλοι οι ηγέτες οι οποίοι στα δύσκολα θέλουν να αποσείσουν τις ευθύνες τους φορτώνοντας τες στους πολίτες οι οποίοι τους εξέλεξαν να κάνουν αυτό που οι ίδιοι φοβούνται να κάνουν: να κυβερνήσουν (σας θυμίζει κάτι;).
  2. Παρά το γεγονός ότι το «leave» προηγείτο στις δημοσκοπήσεις επί βδομάδες, ουδείς κατά πως φαίνεται ακόμα και στην υποτίθεται προνοητική πρώην κοσμοκράτειρα, ασχολήθηκε με την εκτίμηση των συνεπειών του και την εκπόνηση ενός σχεδίου ομαλοποίησης του πανικού στις αγορές, την οικονομία και την κοινωνία. Και τούτο διότι σε αντίθεση με την Ελλάδα που φεύγουν και οι πέτρες αν μπορούν, η Βρετανία έχει συγκεντρώσει μεγάλους αριθμούς εργαζομένων και φοιτητών από την ΕΕ, των οποίων οι ζωές ενδέχεται να επηρεαστούν τα μάλα και επί τα χείρω. Ιδίως των πολιτών της Ευρωπαϊκής ενώσεως οι οποίοι εργάζονται, συνεισφέρουν, πληρώνουν φόρους και «έχουν κάνει τον προγραμματισμό τους» για να χρησιμοποιήσω και μια έκφραση του συρμού. Και όλους αυτούς κανείς δεν μπήκε στον κόπο να τους ενημερώσει για τίποτα και τους άφησε να αγωνιούν μόνοι τους επί μήνες!!! Ούτε φυσικά και τους Βρετανούς πολίτες.
  3. Ταυτόχρονα, μαθαίνουμε ότι, όπως και στην περίπτωση του Grexit πέρυσι, περισσότερο από όλους προετοιμασμένος ήταν ο ιδιόρρυθμος Τεύτονας ο οποίος είχε εκπονήσει στα κρυφά ένα σχέδιο «φιλικής αποσύνδεσης» ΕΕ-ΗΒ  με κάποιους «συμβούλους» το οποίο όμως και πάλι κανείς δε γνώριζε έως τώρα!!! Μόνον αυτός!

Συγνώμη φίλοι αναγνώστες αλλά αν ισχύουν αυτά έστω και στο ελάχιστο λυπάμαι αλλά πρέπει να ανησυχούμε.

Από τη μία πλευρά έχουμε αμόρφωτους, ελλειμματικούς  και αστοιχείωτους λαϊκιστές οι οποίοι δεν ξέρουν που τους πάνε τα τέσσερα και κάθε φορά που αναλαμβάνουν μια ενέργεια κοστίζουν δισεκατομμύρια ευρώ, λίρες ή οτιδήποτε άλλο στους κατά τα άλλα πάνσοφους «λαούς» τους. Και όλα αυτά, ενώ προσπαθούν να αποσείσουν τις ευθύνες ενός πολύπλοκου κόσμου που τους τρομάζει με δημοψηφίσματα. Στα οποία ψηφίζουν αμόρφωτοι, φοβισμένοι και αδαείς όχλοι που τα γεγονότα που τους συμβαίνουν αλλά και οι προεκτάσεις τους, τους ξεπερνούν («πάντα ευκολόπιστοι και πάντα προδομένοι», θυμάστε;).

Από την άλλη, φαίνεται πως μάλλον έχουμε να κάνουμε με ένα επικίνδυνο άνθρωπο, ένα μετερνίχιο μηχανορράφο και όχι Ευρωπαίο -χα!- ηγέτη. Μου λένε πολλοί ότι «κάνει το καλύτερο για τη χώρα του» και ανατριχιάζω. Διότι ξεχνούν κάποιοι τις σκοτεινές προεκτάσεις της φράσης όταν αφορούν έναν άνθρωπο που συνδυάζει τέτοια ισχύ με τέτοια δυσοίωνα διαφαινόμενη ψυχοσύνθεση. Και στο κάτω-κάτω δε μιλάμε για τη «χώρα του». Μιλάμε για την Ευρώπη. Και αλίμονό μας αν η Ευρώπη έγινε Γερμανική και δεν το ξέρουμε.

Και όσο εάν η εντέχνως μακρόσυρτη και προπονημένη εκνευριστική ένρινη φωνή του εγχώριου αμόρφωτου μεταπολιτευτικού γενόσημου δε με αφήνει να ξεχάσω ποιος είναι και τι τερατώδες σφάλμα πολιτικής επιλογής αντιπροσωπεύει…

…άλλο τόσο έχει αρχίσει να με ανησυχεί το γεγονός ότι από την άλλη, αυτό που αντιπροσωπεύει δεν αποτελεί αμιγώς Ελληνικό φαινόμενο, το δε αντίπαλο δέος σχετίζεται είτε με fund managers, είτε με αλλόκοτους γραφειοκράτες οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι από θέση ισχύος την στενή σχέση της πολιτικής με την οικονομία συμπεριφέρονται σαν αφεντικά αλλά όχι σαν πραγματικοί Ευρωπαίοι ηγέτες. Διότι αυτή τη στιγμή η ΕΕ έχει ανάγκη από υπεύθυνους ηγέτες με όραμα και κρυστάλλινο λόγο και όχι γραφειοκράτες με ψυχή αναξιοπαθούντος γυμνασιάρχη που μηχανορραφούν σε Eurogroups.

Και ξέρετε, ας πει κάποιος σε όλους αυτούς τους απίθανους τύπους τη φράση που o θείος Ben λέει στον Άνθρωπο Αράχνη (Spiderman) στην πρώτη ταινία της ομώνυμης σειράς και στην ακατονόμαστη γλώσσα:

«Η μεγάλη δύναμη συνεπάγεται και μεγάλες ευθύνες» (with great power comes great responsibility).

Ας ελπίσουμε να το θυμηθούν πριν η βλακεία, οι αστοχίες, οι αστοιχείωτες προνεωτερικές ιδεοληψίες αλλά και και ο εμμονικά καλβινιστικός τιμωρητισμός των κεντροΕυρωπαίων γραφειοκρατων οδηγήσουν σε καταστάσεις μη αναστρέψιμες.

Βέβαια, έχουμε και εμείς τεράστια ευθύνη εφόσον, πλέον με την εμπειρία ενός ακριβώς χρόνου φαίνεται ότι όταν κακήν-κακώς ήμασταν κοντά στο να βγούμε από τα μνημόνια, προτιμήσαμε τον χειρότερο τον χειρότερων, το μεταπολιτευτικό γενόσημο,  και πληρώνουμε ακόμα το βαρύτατο τίμημα αυτής της άφρονης επιλογής στη χειρότερη δυνατή συγκυρία.

Άσχημα τα πράγματα.

ΚΚ2

Advertisements