Διαφήμισε ! Διαφήμισε σαν τα JUMBO!

 

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Κάποια στιγμή γράψαμε για την αναγκαιότητα της επανάκτησης των εννοιών με στόχο την αποκατάστασή τους. Όπερ σημαίνει ότι απώτερος στόχος είναι να καταστούν οι έννοιες κοινό κτήμα από το σύνολο. Αυτό επίσης συνεπάγεται ότι κάποιες εξ αυτών δεν θα αποτελούν ταμπού για μια μερίδα ανθρώπων (πολιτική, κοινωνική κ.ο.κ.). Γιατί τα κάνω «ταληράκια», θα αναρωτηθείτε. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα «ταμπού» (χαριτωμένου όμως, μιας και η παραδοχή συνοδεύεται σχεδόν πάντοτε από ένα πονηρό μειδίαμα), επί παραδείγματι, είναι για τους άντρες της ηλικίας μου (υποθέτω και των παλαιότερων), το κρυφό ζάπιγκ στα κανάλια ημι –ή και κανονικού, ουαί, το ομολογώ– ερωτικού περιεχομένου (λέγε με και Filmnet, όταν μπορούσε η κεραία του σπιτιού να κλέψει μισό σήμα εικόνας από την κεραία του γείτονα) με διάφορες καλλίπυγες, και όχι μόνο, ας μου συγχωρεθεί ο όρος, κυρίες, πραγματικές επαγγελματίες στο αντικείμενό τους. Για τσόντες μιλάμε, για τον αναγνώστη που ακόμα δεν σιγουρεύτηκε. Ας είναι καλά το διαδίκτυο και οι υπηρεσίες συνδρομητικής τηλεόρασης που τα τελευταία χρόνια «δροσίζουν»  τους «διψασμένους» και «μυούν» τους νεότερους. Σαν το τελευταίο διαφημιστικό σποτ γνωστής αλυσίδας πολυκαταστήματος που έτυχε να δω.

Τι θέλω να πω; Για να είμαι εντελώς ειλικρινής, αμφιταλαντεύομαι. Από τη μία θαυμάζω τον διαφημιστή που σκέφτηκε και έστησε το εν λόγω σποτ: θέλει καντάρια κυνισμού, αυτόν της κοπής του «με φτύνουν και λέω βρέχει», αναισθησίας κοινώς, για να πετάξεις σε prime time ζώνη υψηλής τηλεθέασης μια διαφήμιση που, σε άλλες εποχές, θα συνοδευόταν από την ένδειξη «ακατάλληλο για ανηλίκους» (και θα παρουσιαζόταν πολύ δύσκολα, ακόμη και μετά τα μεσάνυχτα, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας). Διαφήμιση καταστήματος παιχνιδιών, σημειώνω. Θέλει κυνισμό για να πετάξεις στο κοινό σου (κι εδώ κάπου αρχίζει να γίνεται ενοχλητικό) την αντανάκλαση της αισθητικής του. Και κατ’ επέκταση, και της αντίληψής του. Από την άλλη, με μια μικρή δόση γραφικότητας, θα μπορούσα να γράψω ότι θλίβομαι για αυτήν ακριβώς τη συλλογική αισθητική. Το ότι όμως δεν είμαι αναίσθητος δεν σημαίνει αυτόματα ότι θα βάλω σε πανό την πονοψυχιά μου για να κερδίσω τις εντυπώσεις. Άρα απλώς ενοχλούμαι. Θα το ξεπεράσω βέβαια, σας το υπόσχομαι.

Ακόμη περισσότερο με ενοχλεί που διαφημίσεις της εν λόγω εταιρείας μπήκαν στο στόχαστρο από τις διάφορες, την Ιερουσαλήμ παροικούσες, αγνώστου ταυτότητος, επιτροπές ισότητας (για την περί ης ο λόγος διαφήμιση βέβαια, τις περιμένουμε εδώ και δεκαπέντε ημέρες να αποφανθούν και να μας ενημερώσουν, ώστε κι εμείς να ταυτιστούμε αναλόγως με σχόλια, αναρτήσεις κλπ. Είναι σημαντικά αυτά, ξέρετε). Όχι γιατί δεν έπρεπε. Αλλά γιατί η αισθητική και η αντιληπτικότητα των ανθρώπων έχουν αμβλυνθεί σε τέτοιο βαθμό που μόνο με την παρέμβαση ενός τρίτου ενεργοποιούνται. Για λίγο. Και μετά συνεχίζουν εις το διηνεκές τον μακάριο ύπνο τους. Μέχρι την επόμενη φορά κ.ο.κ. Με ενοχλεί δηλαδή, η, φύσει και θέσει, ανάθεση των ευθυνών σε κάποιον άλλο, η οποία δηλώνει με μαθηματική ακρίβεια την απώλεια οξυμένου συλλογικού αισθητηριακού και αντιληπτικού άξονα. Στοιχεία αναπόσπαστα ενός ενεργού πολίτη ο οποίος θα είναι σε θέση να διεκδικήσει τα απλούστερα (το να μην προσβάλλεται η αισθητική του από το trash όργιο του Ερωτοδικείου, τουλάχιστον το απόγευμα) μέχρι τα πιο σύνθετα (συμπληρώστε κατά το δοκούν). Ακόμη δε περισσότερο από την πολιτική ορθότητα, με ενοχλεί η (μέχρι στιγμής) επιλεκτική πολιτική ορθότητα. Κι αυτό γιατί αδυνατώ να καταλάβω γιατί πρέπει τα αντανακλαστικά της κοινωνίας να ενεργοποιούνται αυτόματα από κάποιον. Για του οποίου τα κίνητρα επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω. Ή μήπως όλες οι στερεοτυπικές, πατριαρχικά ιδωμένες, αναπαραστάσεις του θήλεος στην εν λόγω διαφήμιση, εφόσον παρουσιάζονται κατά μόνας και όχι σε (άμεση τουλάχιστον) σχέση με το αρσενικό (μιας και αυτό κερδίζει τον επιούσιο, την ώρα που η νοικοκυρούλα κάνει αταξίες στην κουζίνα της ή αλλού), δεν ενοχλούν τις ευαίσθητες φεμινιστικές κεραίες;

Για να καταλήξουμε και κάπου, αν ήθελα να βρω μια στιγμή ιδιωτικότητας με τον εαυτό μου (αν με εννοείτε), θα μπορούσα να το κάνω χωρίς τη διαμεσολάβηση της διαφήμισης του παιχνιδάδικου. Άλλωστε, ένα από τα εγγενή χαρακτηριστικά των διαφόρων εκφάνσεων του έρωτα, από τον πιο αγνό μέχρι τον πλέον αγοραία χυδαίο, ενέχει μια κάποια, τελος πάντων, διακριτικότητα. Έχει τόσο πολύ εκτραχυνθεί η ευαισθησία μας ώστε να αποδεχόμαστε το χυδαίο στη μέση της πλατείας; Ακόμα και οι τσόντες, ξέρετε, παρά την ευρεία τους κατανάλωση, και με ελάχιστες εξαιρέσεις (κατόπιν σκηνοθετικής παρέμβασης), γυρίζονται, ως επί το πλείστον, σε κλειστούς χώρους.

 

ΥΓ. Δεν είναι αποκλειστικότητα ενός και μόνο πολιτικού χώρου οι ιδέες. Με αυτό ως αρχή, θα γράφουμε για οτιδήποτε (τονίζω, οτιδήποτε) μας απασχολεί.

 

Ο Παλαιοπασόκος

 

Randolph Carter

Advertisements