ΤΑΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΚΑΘΑΡΟΝ

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Αν μπορούσα να περιγράψω πολύ σχηματικά το πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας από τον Ιανουάριο του 2015 μέχρι σήμερα με μία μόνο λέξη, πέρα από τα όσα ευφάνταστα μου έρχονται στο μυαλό, θα μπορούσα να συμπυκνώσω τα πάντα μόνο σε μία: σφετερισμός. Ή οικειοποίηση. Ή υφαρπαγή. Σε κάθε περίπτωση, το νόημα παραμένει το ίδιο, τόσο σε επίπεδο πολιτικής της εθνοσωτηρίου, όσο και σε επίπεδο προπαγάνδας. Όλα όσα ευαγγελίστηκαν και υποσχέθηκαν ο Αλέξης Τσίπρας και οι συν αυτῷ αριστεροί, σοσιαλίζοντες (και πατριώτες ελληνορθόδοξοι-η ενδιαφέρουσα προσθήκη) που συντάχτηκαν μαζί του συνιστούν αξιώματα που τους δόθηκαν κατ’ αποκλειστικότητα και με απευθείας ανάθεση. Δικά τους είναι τα αιτήματα της αλληλεγγύης, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ευαισθησίας, και φυσικά της δημοκρατίας, της διαφάνειας, της εντιμότητας. Η μεταπολιτευτική Ελλάς ανδρώθηκε με την αδιαμφισβήτητη αλήθεια ότι όλα τα παραπάνω είναι πάγια αιτήματα που συμπορεύονται αποκλειστικά με την αριστερά. Από αυτό τεκμαίρεται ότι, οποιοσδήποτε δεν βρίσκεται συντεταγμένος μαζί της είναι, το λιγότερο, ανάλγητος, ανέντιμος, αναίσθητος, αντιδημοκράτης και άλλα πολλά.

Θεωρώ ότι αυτός ακριβώς ο νοηματικός διαχωρισμός, ο τόσο καλά εντυπωμένος στο μεταπολιτευτικό συλλογικό μας ασυνείδητο, είναι εκείνος που δίνει το σαφές προβάδισμα στα ιδεολογικά προτάγματα και στις δημόσιες δηλώσεις της συγκυβέρνησης. Ακόμη κι αν αυτή πράττει τα αντίθετα από τα όσα λέει, η ιδεολογική της δεξαμενή -και τα δάκρυα της διάψευσής της από την πραγματικότητα- λειτουργούν ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Ξεπλένουν τις αμαρτίες της και την αποκαθιστούν, έστω και μερικώς, στη συνείδηση του κόσμου. Την αποκαθιστούν σε σχέση με τον «άλλο», που είναι σκληρός, διεφθαρμένος και αδίστακτος, κοντολογίς ένα κομμάτι του παλαιού πολιτικού κατεστημένου που μας έφτασε ως εδώ. Αυτή είναι η αιχμή του δόρατος των λεγομένων της συγκυβέρνησης: η σύγκριση με τους προηγούμενους, η οποία προσπαθεί να μετατοπίσει την προσοχή από τα πεπραγμένα της στα πεπραγμένα των προηγούμενων, ποντάροντας ακριβώς στο συμψηφισμό σε συνδυασμό με το δυνατό brand name του «αριστερού». Και αυτό πετυχαίνει, γιατί ακριβώς εμείς διατηρούμε το ηθικό μας πλεονέκτημα και τις ευαισθησίες μας, ακόμη κι αν υπογράφουμε και συνθηκολογούμε με μέτρα πολύ χειρότερα. Το αποδεικνύουν άλλωστε και τα δάκρυά μας.

Συνεπώς, αν ο επόμενος, στο πλαίσιο της διεκδίκησης της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ και το θρησκόληπτο ακροδεξιό δεκανίκι του, θέλει να έχει ελπίδες να την πάρει, οφείλει να ξεκινήσει από την αρχή, ζητώντας πίσω τις έννοιες. Όχι για να τις χρησιμοποιήσει κατ’ αποκλειστικότητα, αλλά για να τις αποκαταστήσει και να τις απελευθερώσει από κάθε ιδεολογική αγκύλωση. Ο μόνος τρόπος για να το καταφέρει αυτό είναι αφενός να καταδείξει τις ανακολουθίες λόγων και έργων και αφετέρου να ασκήσει σοβαρή πολιτική. Να τελειώνει με τους Καρανίκες ένθεν κακείθεν (το τονίζω), να τελειώνει με τους διορισμούς και το πελατειακό κράτος, να αποκαταστήσει τη νομιμότητα σε όλα τα επίπεδα και να διαχειριστεί αποτελεσματικά όσα από τα ερείπια παραμένουν ακόμη όρθια, με προοπτική την ευρύτερη ανασυγκρότητηση. Να στρέψει την προπαγάνδα στα πρόσωπα αυτών που την εκτοξεύουν, να σταματήσει να απολογείται για όσα μανιωδώς προσπαθούν να του προσάψουν, να αδιαφορήσει για κάθε είδους στοχοποίηση και να μιλήσει καθαρά για το πολιτικό του πρόγραμμα, επί του πρακτέου και όχι σε θεωρητικές βάσεις. Το έγραψα στο παρελθόν, θα το πω ξανά: η ιδεολογία και το θεωρητικό υπόβαθρο δεν έχουν νόημα από μόνα τους, ούτε καθαγιάζουν τους σημαιοφόρους τους. Το ίδιο ισχύει τόσο στην περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ, όσο και στην περίπτωση κάθε πολιτικού χώρου. Το ζητούμενο είναι η άσκηση πολιτικής και η διαχείριση με στόχο να σωθεί η χώρα, και όχι η επιβίωση του εκάστοτε πολιτικού σχηματισμού, η οποία, τουλάχιστον για τον γράφοντα, είναι παντελώς αδιάφορη. Μέχρι εκεί όμως, ο δρόμος είναι μακρύς και δύσβατος. Και, όσο οι έννοιες και οι ιδέες, εν τη συγχύσει του κόσμου, παραμένουν δεσμευμένες, τόσο οι πράξεις θα καθαγιάζονται. Όσο δεν επιχειρείται μια σοβαρή αντιπολιτευτική προσπάθεια η οποία να στηρίζεται αφενός στην κατά μέτωπο ιδεολογική επίθεση αφενός, στην ανάδειξη του πολιτικού προγράμματος και στη σαφή κατάρτιση των όσων χρειάζεται να αποπερατωθούν, τόσο οι ιδέες, όσο και οι πράξεις, και κατά συνέπεια το πολιτικό τεραίν, θα παραμένουν δεσμευμένα. Και εντός αυτού η αντιπολίτευση θα διαδρατίζει πάντοτε το ρόλο του πρόθυμου πλην αμήχανου φιλοξενούμενου.

Ζητήστε πίσω τις ιδέες λοιπόν. Όχι για να τις σφετεριστείτε εσείς. Αλλά για να τις αποκαταστήσετε. Και μαζί με αυτές, να αποκαταστήσετε και την εμπιστοσύνη του κόσμου ο οποίος, στο κάτω κάτω σας ψήφισε όταν δεν μιλούσατε εξ ολοκλήρου τη γλώσσα της αλήθειας. Τώρα που αρχίσατε πάλι να προσαρμόζετε το λόγο σας σε αυτήν, είναι μια καλή ευκαιρία να σας στηρίξει και πάλι.

 

Ο Παλαιοπασόκος

 

Randolph Carter

Advertisements