Brexit, Ολάντ και City

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Το Σχόλιο που ακολουθεί ενδέχεται να ενοχλήσει ορισμένους και να με συγχωρούν εκ των προτέρων.
Ο Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, και οι Γάλλοι Σοσιαλιστές του γλυκού νερού, είναι έτοιμοι, καθώς λένε, να αρπάξουν το Σίτι από το Λονδίνο σε περίπτωση Brexit. Άρχισαν, λοιπόν, από χθες ένα άγριο παθιασμένο φλέρτ με τους «δαιμονικούς αεριτζίδες επενδυτές», όπως τους αποκαλούσε ο Ολαντ το 2012, όταν το έπαιζε ακόμα αντικαπιταλιστής και επέβαλε φορολογία 75% στους πλούσιους. Το φλέρτ, γίνεται με όλα τα στοιχεία της γαλλικής φινέτσας, φρου φρου και αρώματα. Ο αντιδήμαρχος του Παρισιού Ζαν Λουί Μισικά δηλώνει ότι έχουν έτοιμο το κόκκινο χαλί για να υποδεχθούν τα Hedge Funds που θα την κάνουν με μεγάλες ταχύτητες από το Λονδίνο στο Παρίσι. Έχουνε, συμπληρώνει, ο Σοσιαλιστής Αντιδήμαρχος, καλύτερο τρόπο ζωής, με τα κρασιά και τα μπιστρό τους, πιο ειδυλλιακή ατμόσφαιρα, εκτός όταν τους τα χαλά ο Φερναντεθ, ο αρχισυνδικαλιστής της GGT λέω εγώ, έχουν και υποδομή και είναι φθηνότεροι στο νοίκι.

Οι Γάλλοι διαχρονικά διέπονται από ένα αντιβρετανικό σύνδρομο που έχει φθάσει στα όρια της ψύχωσης, παρά το ότι στο Λονδίνο, ζει και σιτίζεται μισό εκατομμύριο από δαύτους. Δεν έχουν ακόμα χωνέψει ότι η Αγγλική γλώσσα υπερκέρασε τη δική τους, ότι το Λονδίνο, παρά το ότι η Βρετανία δεν είναι μέλος της Ευρωζώνης, κρατά, αυτή τη στιγμή, το 40% όλων των συναλλαγών σε Ευρώ, ότι το Παρίσι δεν είναι το κέντρο της Ευρωπαϊκής κουλτούρας, όπως είχαν συνηθίσει και ότι η οικονομία τους πάει κατά διαόλου. Έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό με πολλούς από εμάς τους Έλληνες: την νοσταλγία για το χθες είτε είναι το χθες πενήντα ή δύο χιλιάδων ετών.

Τους Γάλλους τους διέπει αίσθημα κατωτερότητας προς τους Βρετανούς, που πηγαίνει πολλούς αιώνες πίσω, όταν έχαναν τον ένα πόλεμο μετά τον άλλον και στην πρόσφατη Ιστορία με την στάση τους στο Πόλεμο κατά των Ναζί, όταν το Παρίσι ξεφάντωνε, αγκαλιά με τους Χιτλερικούς τη στιγμή που το Λονδίνο και πόλεις της Αγγλίας γινόταν παρανάλωμα του πυρός από τους γερμανικούς βομβαρδισμούς. Μετά τον πόλεμο, όλοι στοιχίστηκαν πίσω από τους λίγους Μακί και έθαψαν τις κακές συναναστροφές τους κάτω απ το χαλί. Αν δεν ήταν ο Τσώρτσιλ να κάμψει τις αντιρρήσεις των Αμερικανών δεν θα είχαν καταλάβει θέση, μεταξύ των νικητών του Πολέμου, στο Συμβούλιο Ασφαλείας.

Και ενώ διακατέχονται από αίσθημα κατωτερότητας κατά των Βρετανών, τους διέπει ένα ακατανόητο αίσθημα ανωτερότητας έναντι των Γερμανών. Θεωρούν χωριό τη Φρανκφούρτη που επίσης θέλει να αποσπάσει το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας του Σίτι. Ένας λαός που ζει με illussions of grandeur, πολύ δύσκολα θα βγει από την σημερινή κρίση που δεν είναι μόνο οικονομική αλλά και ταυτότητας.

 

από την Maria Kastrisianaki-guyton

Advertisements