Το ελληνικό σύνδρομο του «με κάνεις εμένα πρωθυπουργό για μια εβδομάδα» και οι φιλελεύθεροι

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Ίσως θυμούνται κάποιοι από τους φίλους που μας διαβάζουν την ταινία του Χρήστου Αποστόλου «Ανθισμένη Αμυγδαλιά» (1959). Εκεί, ο Παναγής ο καφετζής, τον οποίο υποδύεται ο Νίκος Σταυρίδης, είναι ένας διαρκώς γκρινιάρης με τους πολιτικούς του μικρού τότε ελλαδικού κράτους στα τέλη του 19ου αιώνα και επαναλαμβάνει μετά από κάθε κριτική του στο Τρικούπη ή στο Δηλιγιάννη «με κάνεις μωρέ εμένα πρωθυπουργό για μια βδομάδα; Να σου πω εγώ!»

Συχνά μέχρι σήμερα, συναντήσαμε αυτή τη νοοτροπία, συγκεκαλυμμένη ή μη, σε πολλούς ανθρώπους γύρω μας, με τις συμπαθείς επαγγελματικές τάξεις των κουρέων και των οδηγών ταξί να κρατούν σταθερά τα ηνία. Συνήθως δε, οι «με κάνεις εμένα πρωθυπουργό για μια βδομάδα» είναι σε θέση να γνωρίζουν από τις προφητείες που προβλέπουν πως το έθνος, με την αρωγή ή όχι του ξανθού γένους, θα μεγαλουργήσει μέχρι τις συνομωσίες που εξυφαίνουν οι μασόνοι, η Λέσχη Μπίντελμπεργκ, η Λέσχη Φιλίας Αγίου Αρτεμίου και η Λέσχη της Αυτοκτονίας του R.L. Stevenson.

Κι ως εδώ καλά. Τους γνωρίσαμε, τους γνωρίζουμε, τους βλέπουμε καθημερινά, πότε με θλίψη, πότε με συγκατάβαση, τους έχουμε συνηθίσει. Περιττό φυσικά να αναφερθώ πού συνήθως ανήκουν πολιτικά οι «με κάνεις εμένα πρωθυπουργό για μια βδομάδα;» της ανωτέρω κατηγορίας, είναι νομίζω σαφές.

Αλλά έλα που μας έχουν προκύψει και οι άλλοι. Που κουβαλάνε την ίδια αντίληψη, έχουν το ίδιο κουσούρι αλλά χωρίς να φαίνεται με την πρώτη ματιά και –κυρίως- χωρίς την ίδιας τάξεως συνομωσιολαγνεία. Μια πρόσφατη εκδήλωσή τους έχει να κάνει με δυο δηλώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος είπε πως δεν γίνεται να καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ καθώς και ότι δεν προτίθεται να προχωρήσει σε μαζικές απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. Αυτό ήταν. Άστραψαν και βρόντηξαν οι φιλελεύθεροι ιππότες της Αποκαλύψεως για τους οποίους η απόλυση εκατό, διακοσίων, τριακοσίων χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων είναι ό,τι η  πάταξη της φοροδιαφυγής ή η αξιοποίηση της λίστας Λαγκάρντ για τους Τσιπροκαμμένους, όσο ήταν στην αντιπολίτευση, το φάρμακο για πάσα νόσο και πάσα μαλακία τυραννά το ελληνικό κράτος. Φωτιά πήραν λοιπόν τα πληκτρολόγια, για να τονιστεί εμφατικά ότι δεν θα στηρίξουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη πλέον όλοι εκείνοι οι  φιλελεύθεροι, πολιτευτές ή μη, του διαδικτύου των 378 like και των 3 ψήφων.

Είναι δε μάλλον οι ίδιοι που τοποθετήθηκαν αρχής εξαρχής βιαστικά εναντίον της συγκέντρωσης της 15ης Ιουνίου κι όχι μόνο προβλέπουν την αποτυχία της αλλά ενδόμυχα –ή και φανερά- την εύχονται.

Θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης, πώς συνδέονται οι παραπάνω με τον ανθρωπότυπο «με κάνεις εμένα πρωθυπουργό για μια βδομάδα;» Είναι απλό. Στη συνήθη μορφή του ο «με κάνεις εμένα πρωθυπουργό για μια βδομάδα;» εστιάζει στο μικρό χρονικό διάστημα που χρειάζεται προκειμένου να βάλει τάξη. Η μικρόνοιά του, δεν του επιτρέπει να αντιληφθεί ότι κανένα πρόβλημα, ούτε καν αυτά που μπορεί να αντιμετωπίσει ο διαχειριστής μιας πολυκατοικίας δεν λύνεται σε μια βδομάδα, πόσο μάλλον τα προβλήματα μιας χώρας. Το άλλο του χαρακτηριστικό είναι ότι πιστεύει ότι αρκεί η βούληση, ότι ο λόγος που η χώρα δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματά της είναι γιατί οι «πουλημένοι», «προδότες» πολιτικοί «δεν θέλουνε», οπότε ο ίδιος που «θέλει» και που έχει διαβάσει Κοέλο, Μπουσκάλια ή το γλάρο Ιωνάθαν Λίβγκστον ξέρει ότι αρκεί η θέληση ώστε να υπερπηδηθούν όλα τα εμπόδια.

Η φιλελεύθερη εκδοχή του ανθρωπoτύπου μας βασίζεται σε δυο άλλα στοιχεία. Δεν είναι το «για μια βδομάδα» αλλά το «εμένα» που πάνω του στηρίζεται όλο αυτό το οικοδόμημα. Συνήθως δε, η άποψη αυτή ενισχύεται από το γεγονός ότι ο φιλελεύθερος «με κάνεις εμένα πρωθυπουργό για μια βδομάδα;», που φυσικά δεν διατυπώνει ποτέ μια τέτοια πρόταση αλλά αρκείται στο να καταδεικνύει, ξινίζοντας τα μούτρα του, ως λαθεμένες τις όποιες προτάσεις των άλλων, θεωρεί πως επειδή τα έχει καταφέρει με την εισαγωγική του εταιρεία, τη διαφημιστική του ή την εταιρεία logistics που διοικεί, εύκολο είναι ανάλογα να κυβερνήσει και μια χώρα. Συχνά δε, το πιστεύει και αρκούμενος στο ομολογουμένως πολύ καλό master του στο LSE.

Έτσι λοιπόν, το φαινόμενο του «με κάνεις εμένα πρωθυπουργό για μια βδομάδα;» εξαπλώνεται ραγδαία ακόμη και σε ανθρώπους με υψηλό μορφωτικό επίπεδο και –υποτίθεται- κρίση γιατί πολύ απλά αποτελεί δομικό στοιχείο του ναρκισσισμού τους, τον οποίο και μόνο θέλουν να τρέφουν από την όποια ενασχόλησή τους με τα κοινά. Βλέπετε, με το διαδίκτυο, εξομολογούμενος κανείς σε followers ή friends γλιτώνει τα χρήματα του ψυχοθεραπευτή. Και η εποχή μας, δεν είναι για περιττά έξοδα…

 

Β.Κ. ή κατά κόσμον Σουλεϊμάν αλ Κανουνί.

Advertisements