Με αφορμή το MEGA

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Με αφορμή το κλείσιμο ή όχι του Mega θα ήταν χρήσιμο να ξεκινούσε μια σοβαρή συζήτηση περί της σχέσης των πολιτών με το κράτος. Γνωρίζω ότι, τώρα τελευταία, τα πράγματα είναι λίγο «περίεργα» σε πολλά επίπεδα, ωστόσο οι πραγματικές συνθήκες δεν αναιρούν τις αντικειμενικές αλήθειες.

Μία εξ αυτών είναι και η ισονομία των πολιτών, μηδενός εξαιρουμένου. Όλοι, ανεξαιρέτως, έχουν ίσες ευθύνες απέναντι στην τήρηση των νόμων. Κι επειδή, από το βήμα της σελίδας αυτής όλοι μας έχουμε πολλάκις ασκήσει κριτική απέναντι στο εκλογικό σώμα (με την έννοια του «προλεταριάτου»-ας μου επιτραπεί ο όρος, διατηρήστε την ψυχραιμία σας αγαπητοί αναγνώστες) για τις επιλογές του, ίσως θα ήταν χρήσιμο να μιλήσουμε κάποτε και για τις ευθύνες της αστικής τάξης, έστω αυτής της υποτυπώδους που έχουμε στη χώρα. Είναι γεγονός ότι χωρίς υγιές επιχειρείν, ανάπτυξη δεν μπορεί να υπάρξει σε μια οικονομία καπιταλιστικού τύπου. Αυτό το καταλαβαίνω ακόμα κι εγώ, που δεν σκαμπάζω πολλά από οικονομικά. Είναι επίσης γεγονός ότι ένα κράτος δεν μπορεί να λειτουργήσει ανταγωνιστικά και να είναι κερδοφόρο, στηριζόμενο αποκλειστικά στα πόδια του. Ή, εν πάση περιπτώσει, it’s the capitalism. Ένα ακόμα γεγονός είναι ότι το ελληνικό οικονομικό περιβάλλον, σε σύγκριση με αντίστοιχα άλλων χωρών, δεν έχει υπάρξει το πλέον φιλικό απέναντι στην ιδιωτική πρωτοβουλία.

Είναι όμως επίσης γεγονός ότι η κατάσταση την οποία αντιμετωπίζουμε ως χώρα δεν δημιουργήθηκε χτες. Αν πάμε στο «προχτές», θα είχε ενδιαφέρον να δούμε τη στάση που η αστική μας τάξη κράτησε απέναντι στο κράτος. Να δούμε ποιες από τις επιχειρήσεις, μικρές ή μεγάλες, υπήρξαν εντάξει στις οικονομικές τους υποχρεώσεις. Να δούμε επίσης, ποιες από αυτές σεβάστηκαν το εργατικό τους δυναμικό, πληρώνοντας αυτά που έπρεπε. Και πολλά άλλα. Όλα τα παραπάνω δεν λέγονται ούτε με εμπάθεια, ούτε με χαιρεκακία. Αν όμως υπάρχει ευθύνη για το πόπολο και τις επιλογές του, άλλο τόσο έχουν ευθύνη και οι αστοί κεφαλαιούχοι της χώρας για τις δικές τους επιλογές. Αν η μη τήρηση των υποχρεώσεων μιας επιχείρησης, και μόνο αυτή, την καθιστά μη βιώσιμη, τότε θα πρέπει να ακολουθήσουν όσα προβλέπονται από το ισχύον σύνταγμα. Και, όσο κι αν η συγκυβέρνηση αδυνατεί να αντιληφθεί ακόμη και τα βασικά που περιγράφονται παραπάνω, δεν ξεπλένει αυτό την αστική τάξη της χώρας για τις δικές της ατασθαλίες κατά την περίοδο των «παχιών αγελάδων».

Ας κρατήσουμε το παράδειγμα της καπνοβιομηχανίας Καρέλια και τον τρόπο με τον οποίο φέρεται στους εργαζομένους της. Αν και όλοι οι υπόλοιποι, διαισθάνονταν με τον ίδιο τρόπο τις αγωνίες, τους φόβους και τα όνειρα των οικογενειών που κρέμονται από τα χέρια τους, ίσως τα πράγματα να ήταν κάπως διαφορετικά. Αν δεχτούμε ότι η κοινωνία είναι μια πυραμίδα τάξεων, ο επιμερισμός των ευθυνών είναι εύλογο να γίνεται ανάλογα.

 

Ο Παλαιοπασόκος

 

Randolph Carter

 

 

 

Advertisements