«Επειδή δεν μας εμπιστεύονταν»

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Σε μια ιστορική αναδρομή που έγινε σε τηλεοπτική ενημερωτική εκπομπή, όσον αφορά την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων στα χρόνια της οικονομικής χρήσης, ο Γκίκας Χαρδούβελης, μεταξύ άλλων, ανέφερε την εξής ιστορία.

Στις αρχές του 2012 φτιάχτηκε ένα δεύτερο μνημόνιο στο οποίο, όπως χαρακτηριστικά είπε, «επαναλαμβάνονταν το λάθος». Δηλαδή, οι στόχοι του 2012 έως 2015 ήταν πάλι ανεξάρτητοι από την οικονομική δραστηριότητα της χώρας. Ο ίδιος τότε, ως σύμβουλος του πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου, προσπαθώντας να πείσει την τρόικα, τους λέει πως, αρχικά, συμφωνεί με τις προβλέψεις τους, όμως θα πρέπει να βάλουν κάποιον όρο επιπλέον. Εάν η οικονομική δραστηριότητα της χώρας τα έτη αυτά είναι καλύτερη, τότε, η κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να βάλει ως στόχο ένα καλύτερο ακόμα πλεόνασμα, εάν όμως η οικονομική δραστηριότητα πέσει, τότε θα πρέπει να μας δώσουν μια ελάφρυνση στα πλεονάσματα. Τότε, όπως είπε, η αντίδραση ήταν απίστευτη.

Με καθυστέρηση δύο ετών, συνέχισε, έμαθε πως κι εκείνοι τότε το είχαν σκεφτεί και ενώ το είχαν δώσει στην Ιρλανδία και την Πορτογαλία, δεν ήθελαν να το δώσουν στην Ελλάδα. Γραπτώς! «Επειδή δεν μας εμπιστεύονταν».

Η αξιοπιστία του Ελληνικού κράτους, τα τελευταία χρόνια έχει τεθεί πολλές φορές  υπό αμφισβήτηση στον δημόσιο διάλογο από τους ξένους (εμείς σαράντα χρόνια τώρα την ξέρουμε καλά και την ανεχθήκαμε συμβιβαζόμενοι) και το παράδειγμα του κ. Χαρδούβελη, αποδεικνύει πως την πληρώσαμε ακριβά.

Τι είναι αυτό που έχει κλονίσει την εμπιστοσύνη της χώρας μας προς το εξωτερικό, επηρεάζοντας άμεσα τις ζωές μας (διότι εάν τότε ο πρωθυπουργός έπαιρνε καλύτερους όρους, θα είχαμε ελαφρύτερες οικονομικές επιπτώσεις σήμερα). Μπορεί να βρούμε άπειρα παραδείγματα τα τελευταία χρόνια, από τα φερόμενα «πειραγμένα» στατιστικά στοιχεία που παρουσίαζαν καλύτερα οικονομικά αποτελέσματα, έως τους «επαναστάτες» και «αγανακτισμένους» πολιτικούς και πολίτες.

Επειδή φαντάζομαι είναι κατανοητό πως η κατάθεση παραποιημένων στοιχείων μπορεί να κλονίσει την αξιοπιστία ενός κράτους, θα ήθελα να εστιάσω στους «επαναστάτες»  και «αγανακτισμένους» πολιτικούς και πολίτες.

Άκουσα τον κ. Καμμένο, ως «αγανακτισμένο», να λέει, σε νησιώτες μάλιστα, πως η αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά είναι πράξη εγκληματική και αντισυνταγματική και ως «επαναστάτη» να διαβεβαιώνει πως με την πρώτη ευκαιρία θα πάρει το μέτρο πίσω. Μα, σκέφτηκα όταν τον άκουσα, ακόμα λέει ψέματα;! Πως γίνεται, ενώ έχει συμφωνήσει και νομοθετήσει (εννοείται κάτι εντός του συντάγματος), την ίδια στιγμή να μιλά για αντισυνταγματικότητα και αναίρεση της συμφωνίας.

Και εντάξει εμείς, κάποιοι τον ξέρουμε. Τι εικόνα δίνει αυτός ο άνθρωπος στο εξωτερικό ως εκπρόσωπος του ελληνικού κράτους; Την ίδια στιγμή που, κάπου αλλού, ο υπουργός οικονομικών είναι κλεισμένος σε μια αίθουσα και παρουσιάζει το έργο της κυβέρνησης προσπαθώντας να κερδίσει κάτι καλύτερο.

Γιατί κάποιος να σε εμπιστευθεί και να σου δώσει χρήματα, την ίδια στιγμή που στο εσωτερικό, διαβεβαιώνεις πως δεν θα υλοποιήσεις τους όρους που ο ίδιος συμφωνείς; Εκτός εάν οι έλληνες πολιτικοί μας νομίζουν πως ό,τι λένε δημόσια τα ακούμε μόνο εμείς, μεταξύ μας.

Το παράδειγμα του κ. Καμμένου δεν είναι το μόνο. Είναι πάρα πολλοί οι υπουργοί και βουλευτές που, ενώ ιδιωτικά συμφωνούν για μέτρα που πρέπει να πάρουν, την ίδια στιγμή, δημόσια, διαβεβαιώνουν πως θα τα πάρουν πίσω, ή, στη χειρότερη περίπτωση, κάνουν τα πάντα για να εμποδίσουν την υλοποίησή τους. Κλονίζοντας έτσι την αξιοπιστία της χώρας στο εξωτερικό.

Δεν αρκεί όμως ο πολιτικός, ως πομπός, χρειάζεται και ο πολίτης, ως δέκτης των μηνυμάτων. Εάν υπάρχει ο πολιτικός που «πουλάει» ψέματα (λαϊκισμό) για να επανεκλεγεί, υπάρχει και ο πολίτης που περιμένει αυτόν που θα πραγματοποιήσει τις επιθυμίες του. Στο κοινό του κ. Καμμένου δεν είδα κάποιον να αντιδρά γι’ αυτά που έλεγε. Όχι για όσα έλεγε στο παρελθόν, αλλά για τα ψέματα που λέει σήμερα. Εκτός εάν πιστέψανε πως ο ΦΠΑ στα νησιά, θα μειωθεί. Εκεί σηκώνουμε τα χέρια ψηλά.

Υπάρχουν χιλιάδες λαϊκιστές πολιτικοί που παρέλασαν από το ελληνικό κοινοβούλιο. Ιδίως στα χρόνια της κρίσης, χορτάσαμε από παραδείγματα. Σε κάθε κυβέρνηση, είχαμε τους πολιτικούς που «χάιδευαν» τα αφτιά του «λαού», πολιτικούς που αντιστέκονταν σε κάθε μεταρρύθμιση και φυσικά, εκατομμύρια πολίτες που ψάχνανε πάντα να βρουν παρηγορήτρα. Θα μπορούσανε να γίνουν εύκολα ονομαστικές αναφορές, αλλά δεν έχει σημασία. Σκοπός είναι να αναδείξουμε την εγκληματική στάση ανθρώπων, που δεν μπορούν να καταλάβουν τη ζημιά που κάνουν στη χώρα και που οι ίδιοι, για να καλύψουν τις δικές τους ανακολουθίες, ψέματα και ευθύνες τα ρίχνουν πάντα στους «κακούς ξένους», που δεν βοηθούν.

Ξεκίνησα με ένα παράδειγμα και θα κλείσω με ένα παράδειγμα.

Ο κ. Χαρδούβελης είπε πως, το ΔΝΤ και η ΕΚΤ δεν θέλησαν να κλείσουν την αξιολόγηση με την προηγούμενη κυβέρνηση. Όπως χαρακτηριστικά είπε, «δεν ήταν διατεθειμένοι να δώσουν 7,2 δισ. σε μια νέα κυβέρνηση που θα έρχονταν».

Στα παραπάνω λόγια του κ. Χαρδούβελη, θα πρόσθετα αυτά που προφανώς δεν μπόρεσε να πει. Δεν ήταν διατεθειμένοι να δώσουν 7,2 δισ. σε μια διαφαινόμενη κυβέρνηση που διαλαλούσε προς πάσα κατεύθυνση πως ακόμα και αν οι προηγούμενοι κλείσουν τη συμφωνία και πάρουν τα λεφτά, αυτοί (ως νέα κυβέρνηση), δεν θα τηρήσουν τίποτα από τα συμφωνηθέντα. Δεν έλεγαν όμως  ταυτόχρονα πως θα επιστρέψουν πίσω και τα 7,2 δισ. που θα είχαν λόγω της συμφωνίας των προηγούμενων (που δεν θα τηρούσαν).

Τα λεφτά ΣΑΣ, με τους όρους ΜΑΣ.

Η ελληνική «κουτοπονηριά», στο εξωτερικό λέγεται «αναξιοπιστία».

σημ.

Επίσης, όλα αυτά τα χρόνια, καθοριστικό ρόλο στη διάλυση της εικόνας της χώρας,  να μην ξεχνάμε πως έπαιξαν και επαγγελματικές ομάδες του ιδίου κύρους και επιπέδου.

 

Το Ζιζάνιο

Advertisements