Τα «σεντόνια» της κατάθλιψης

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Κάνοντας ένα πέρασμα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έτυχε να «πέσει» το μάτι μου σε ένα «σεντόνι» κατάθλιψης. Ονομάζω έτσι τους ατελείωτους μονο-λόγους καταγγελιών, μοιρολατρίας και κυρίως ασυναρτησίας. Ασυναρτησίας διότι το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι πως περιέχουν τα πάντα (καταγγελίες, θεωρίες συνομωσίας, διαπιστώσεις κ.λπ.) και όλα αυτά μαζί. Έτσι, ακόμα και να θες να απαντήσεις δεν μπορείς. Σε τίποτα! Διότι, θα πρέπει να γράψεις κι εσύ ένα αντίστοιχο σεντόνι απαντήσεων και ερωτήσεων. Αλλά, από πού να αρχίσεις και που να τελειώσεις.

Αναπόφευκτα, για να διαφυλάξεις την ψυχική και χρονική σου ισορροπία, δεν γράφεις τίποτα. Πας στο επόμενο άρθρο, αφήνοντας τους οπαδούς των ατελείωτων καταγγελτικών λόγων για τον ιμπεριαλισμό, την εξαθλίωση, τη φτώχεια, την καταπίεση κ.λπ. να αυτό-επιβραβεύονται για το ότι μπορούν να ανακαλύπτουν και να αποκαλύπτουν σκοτεινά, ή, φωτεινά, κέντρα εξουσίας.

Εδώ όμως θα κάνω μια εξαίρεση. Θα σταθώ σε ένα από αυτά τα «σεντόνια» για να αποδείξω την ανυπαρξία λογικής σύνδεσης, ακολουθίας νοημάτων, στοιχείων και συμπερασμάτων.

Το εν λόγω «σεντόνι», ξεκινά με το, χιλιάδων σελίδων, νομοσχέδιο που οι βουλευτές είναι αδύνατον να διαβάσουν και άρα πως θα ψηφίσουν; Συνεχίζει με αναφορά στα καρτέλ της διαπλοκής που κρύβονται πίσω από τις χιλιάδες σελίδες (ώστε να συνδεθεί έτσι η διαπλοκή με το προηγούμενο θέμα). Κάπου μέσα σε όλα αυτά προστίθενται οι πλειστηριασμοί και μια υπαρξιακή απορία, βάση μιας πεποίθησης.

Πως μπορούμε να ελπίζουμε όταν κάθε κυβέρνηση είναι εκτελεστικό όργανο των δανειστών;

Στο ιατρικό πόρισμα, ως αίτιο της «εθνικής κατάθλιψης» αναφέρεται η μετατροπή της Ελλάδας σε «αποικία χρέους» και κυρίως η απουσία περιθωρίων αντίστασης σε αυτό. Η απουσία αυτής της εναλλακτικής αντιστεκόμενης φωνής, την οποία οι Έλληνες πολίτες αναζητούν ακόμα, που θα μιλήσει στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Εδώ θα κάνω μια παρένθεση και θα έλεγα πως, για όποιον θέλει να «δοκιμάσει» κάτι άλλο (ξανά), υπάρχουν ακόμα φωνές που καταγγέλλουν τη μετατροπή της χώρας σε αποικία χρέους και προτείνουν εναλλακτικούς τρόπους για την παραγωγική ανασυγκρότησή της, πέραν αυτών που προτείνουν τα «εκτελεστικά όργανα των δανειστών». Για παράδειγμα υπάρχει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ή και η ΧΑ.

Συνεχίζοντας το ταξίδι στο «σεντόνι» της κατάθλιψης, φτάνουμε στον Ανδρέα Μαρτίνη, ο οποίος αναφέρεται ως ένας «τύπος», που θα μπορούσε να είναι  «ο Τσοχατζόπουλος της εξωκοινοβουλευτικής διαπλοκής». Εδώ, παρατηρούμε πως, δικηγόρος, παραβλέπει το ότι ο κ. Μαρτίνης δεν έχει δικαστεί, ούτε καταδικαστεί για όσα φέρεται πως έχει διαπράξει. Μήπως κάποιες φορές, αντί να καταγγέλλουμε, θα έπρεπε να νιώθουμε και ευγνώμονες που ζούμε στη χώρα που καταγγέλλουμε; Διότι, αν η δικαιοσύνη λειτουργούσε όπως θα ευχόμασταν, αυτή τη στιγμή, πολλοί περιφερόμενοι υπερασπιστές των απανταχού αθώων, ηθικών και άσπιλων, θα βρίσκονταν στη θέση του κατηγορούμενου.

Κλείνοντας.

Το πιο επικίνδυνο στα «σεντόνια» κατάθλιψης δεν είναι οι ασυναρτησίες, οι ανακολουθίες, ή, οι ανακρίβειες, αυτές καθ’ αυτές. Είναι πως μέσα από αυτές μετατρέπονται προσωπικά προβλήματα σε συλλογικά. Αν κάποιος έχει πρόβλημα με το ότι άλλαξε η ζωή του, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, επαγγελματίες, που θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν.

Να το πω αλλιώς. Είναι επικίνδυνο να νομίζεις πως υπηρετείς τη ζωή, ενώ υπηρετείς τον θάνατο.

Την ώρα που κάποιος χρησιμοποιεί τον ίδιο στερεότυπο κομματικό καταγγελτικό λόγο με αυτούς που κατηγορεί και στέκεται «δειλός, μοιραίος και άβουλος», κάποιοι άλλοι με αξίες και πείσμα, σε αντίξοες συνθήκες, αγωνίζονται να αναδειχθούν και να προκόψουν. Αυτή είναι η άλλη Ελλάδα, σε πείσμα της «εθνικής κατάθλιψης» που κοιτά το παρελθόν.

Τα παιδιά απ’ την Πάτρα

Ελπίζω και εύχομαι, οι νέοι αυτοί άνθρωποι, αυτή η «εναλλακτική αντιστεκόμενη φωνή», που το «σεντόνι» αδυνατεί να δει, να κάνουν το θυμό, τη γκρίνια και την αναποτελεσματικότητα, περιθώριο.

 

Το Ζιζάνιο

 

Advertisements