Μην υποσχεθείτε τίποτα: η πρόκληση για τη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη.

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Τελικά, με αυτά και με αυτά, έφτασε ο κόμπος στο χτένι. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, οι μαγκιές της οποίας μας κόστισαν μόλις 86 δις ευρώ σε 6 μήνες, κλειστές τράπεζες, ένα δημοψήφισμα με ερώτημα πιο γελοίο κι από αυτά που μπορεί να θέτει η μπολιβαριανή δημοκρατία (sic!) της Βενεζουέλας και άφθονη κυτταρίτιδα να χοροπηδάει όλο περηφάνια και αξιοπρέπεια στο Σύνταγμα για το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ, ψηφίζει αυτά που υποσχέθηκε στους δανειστές, για να παραμείνει στην εξουσία, αφού με την αφροσύνη της στραγγάλισε τη χώρα και έκανε το τρίτο μνημόνιο και τα επαχθή αυτού μέτρα, μονόδρομο.

Έτσι, η καλύτερη κυβέρνηση όλων των εποχών πέρασε το καλύτερο ασφαλιστικό όλων των εποχών που ξεκινά με 384 ευρώ σύνταξη το μήνα τα οποία ο συνταξιούχος θα μπορεί, εφόσον κατορθώσει να ζει και να τα πάρει, να τα κατασπαταλήσει όπου θέλει. Κι αυτό, την ώρα που διάφοροι ανάλγητοι νεοφιλελεύθεροι δράκοι του κεφαλαίου και του επάρατου καπιταλισμού, όπως ο Στέφανος Μάνος, είχαν προτείνει Εθνική Σύνταξη 700 ευρώ για όλους. Αλλά ευτυχώς, ο κομμουνιστής Κατρούγκαλος, μας γλίτωσε από έναν τέτοιο εφιάλτη.

Και μέσα στο τριήμερο περνά και το καλύτερο φορολογικό όλων των εποχών η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, επιτρέποντας στους πολίτες, ελεύθερα και δημοκρατικά να πίνουν καφέ, να καπνίζουν ή να πίνουν, αρκεί, για το καλό της υγείας τους, να μην τα κάνουν ταυτόχρονα ή έστω το ένα μετά το άλλο.

Ταυτόχρονα, με το νέο υπερταμείο Αποκρατικοποιήσεων, εκτός από το γεγονός ότι για το ασήμαντο χρονικό διάστημα των 99 χρόνων παραχωρείται συνολικά η περιουσία του κράτους στους δανειστές και στο ΔΝΤ για να το σώσει, συνεχίζεται η ωραία παράδοση της Αριστεράς που μετατρέπει τα ΟΧΙ της λαϊκής κυριαρχίας σε ΝΑΙ –αναφέρομαι στο αλήστου μνήμης και άφθαστης γελοιότητας δημοψήφισμα για τη μη ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΘ- κι έτσι κάνοντας το κρέας ψάρι, παραχωρεί τα πάντα –ναι, ναι και την ΕΥΔΑΘ- στους δανειστές για να τα χρησιμοποιήσουν κατά πως νομίζουν καλύτερα.

Πολλοί πλέον ρωτούν ποιά είναι μέσα σε αυτό το χάος η θέση που πρέπει να τηρήσει η δημοκρατική αντιπολίτευση, και δη η αξιωματική. Έχουμε τονίσει, πολλές φορές, πως συνεργασία, συναλληλία και «πλάτη» στον Αλέξη Τσίπρα και το συνεταίρο του Πάνο Καμμένο, πάντα με μικρό κ, είναι αδιανόητη και απαγορευτική. Όχι μόνο γιατί ο πολιτικός φορέας που θα προχωρήσει σε τέτοιες πολιτικές ενέργειες σύντομα θα βρεθεί στα αζήτητα αλλά και γιατί σαφώς δεν είναι δίκαιο, ούτε πολιτικά σωστό για το λόγο ότι πρέπει να πληρώσουν επιτέλους αυτοί που 6 χρόνια τώρα σαμποτάριζαν ακόμη και τις άτολμες προσπάθειες της χώρας να πάει μπροστά, μήπως και ενηλικιωθούν πολιτικά οι πολίτες που τους πίστεψαν και τους στήριξαν, έστω και με αυτόν τον τρόπο.

Φυσικά, η αντιπολίτευση θα πρέπει, εκτός από τον αντιπολιτευτικό έλεγχο που χρειάζεται να ασκήσει και που, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, είναι αν όχι πλημμελής ακριβώς αλλά σίγουρα κατώτερος των περιστάσεων, καθώς δε διακρίνεται από την απαραίτηη μαχητικότητα που απαιτούν οι καιροί που ζούμε, να προχωρήσει και σε ουσιαστικές προτάσεις, σε ό,τι μέχρι σήμερα συνηθίζουμε να λέμε «πρόγραμμα». Εδώ, αξίζει να σημειωθεί ότι πλέον δεν τίθεται θέμα διαχείρισης του μνημονίου και των αποτελεσμάτων της κρίσης. Χρειάζεται μια εναλλακτική πρόταση, όχι φυσικά της λογικής «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός», αλλά μια πρόταση που να μπορεί να εμπνεύσει, να οδηγήσει επιτέλους σε μία θετική ψήφο, να πείσει τους πολίτες ότι αυτοί που θα αναλάβουν τις τύχες της χώρας, δεν είναι λιγότερο κακοί από τους νυν κυβερνώντες -αυτό το βλέπει και πεντάχρονος- αλλά ότι είναι πραγματικά καλύτεροι.

Δύσκολο, το καταλαβαίνω. Υπάρχει όμως τρόπος. Το μόνο που απαιτεί είναι αξιοπιστία, σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Πώς θα εκφραστεί; Εύκολο, αν και για πολιτικές δυνάμεις στη χώρα μας, μοιάζει ακατόρθωτο: η Νέα Δημοκρατία να μην δώσει καμιά απολύτως υπόσχεση, πουθενά και σε κανέναν. Να αυτοσυγκρατηθεί. Να παρουσιάσει πού και σε ποιές κατευθύνσεις θέλει να κινηθεί αλλά μέχρι εκεί. Υποσχέσεις για αυξήσεις μισθών, καταργήσεις φόρων και φυσικά εκείνη η διαχρονική μεταπολιτευτικά υπόσχεση-μπακαλιάρος περί «πάταξης της φοροδιαφυγής», απλώς κακό θα κάνουν, θέτοντας εν αμφιβόλω την αξιοπιστία της. Άλλωστε, μέσα στο πλαίσιο που διαμόρφωσε από πέρσι τον Ιανουάριο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, η οποιαδήποτε υπόσχεση, ακόμη κι η πιο ασήμαντη, φαντάζει στους περισσότερους σαν παραμύθι χωρίς δράκο.

Αυτοσυγκράτηση λοιπόν και καμιά απολύτως υπόσχεση. Για να μπορεί μεθαύριο η Νέα Δημοκρατία κι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, να υπερηφανεύονται πως μόνοι εκείνοι, ανέλαβαν την εξουσία χωρίς να υποσχεθούν τίποτα και σε κανέναν, εκτός από το ότι θα προσπαθήσουν, όχι για την έξοδο από την κρίση και τα μνημόνια, αλλά -επιτέλους!- για την πρόοδο και την ανάπτυξη της χώρας.

 

Ο Επίμονος Δεξιός

Advertisements