Εγώ θα έρθω όμως, θα σε θυμηθώ μετά

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

«Το χαράτσι μια φορά, δεν θα το πληρώνεις. Εγώ θα έρθω όμως, θα σε θυμηθώ μετά. Θα έρθω να δούμε, θα είναι καλύτερα;»

Άκουσα να λέει ο Αλέξης Τσίπρας σε μια γιαγιά, από αυτές που πολλοί από εμάς έχουμε ζήσει στα χωριά μας. Με τα κάτασπρα μαλλιά και τη μαύρη μαντήλα, το τσεμπέρι, στο κεφάλι και τα σκούρα, μαύρα, ρούχα. Κάποιες από αυτές ντυμένες ακόμα με ρούχα παρόμοια των παλιών παραδοσιακών. Γλυκύτατες, αν και πέρασαν σκληρά χρόνια. Έζησαν την μετεμφυλιοπολεμική εποχή, δικτατορία, διώξεις, στερήσεις βασικών αγαθών που σήμερα δεν θα μπορούσαμε να σκεφτούμε. Εργαζόμενες στην ύπαιθρο, ζήσανε πάνω τους,  κάθε μέρα της ζωής τους, τις αλλαγές της φύσης. Δύσκολες εποχές. Στο μαγείρεμα όμως και το νοικοκυριό, πρώτες… Θαύματα φτιάχνανε με τα χέρια τους. Οι γυναίκες αυτές, είχαν μια απίστευτη εσωτερική δύναμη, απέναντι στη ζωή και στο θάνατο.

Ήρθε η στιγμή που οι δύσκολες μέρες τελείωσαν. Ο ήλιος σηκώθηκε ψηλά και ήρθε «ο λαός στην εξουσία». Έφερε «ψωμί» μοιράζοντας δισεκατομμύρια και «ελευθερία», για να τα απολαύσει ο καθένας όπως ονειρευόταν. Το μεγαλύτερο κομμάτι του λαμπρού ήλιου, το απόλαυσε ο δοξασμένος, ως φέρων τη δημοκρατία, λαός που βρέθηκε στην εξουσία και στις παραλίες. Οι γιαγιές δεν πήραν και κανένα μεγάλο κομμάτι. Μια σύνταξη του ΟΓΑ, την οποία κι αυτή, ο λαός την φόρτωσε στα εγγόνια τους.

Μαζί με την ψωμί και την ελευθερία δεν θα έλειπε και η «παιδεία». Οι μεγάλοι, αυτοαποκαλέστηκαν ασχημοπαπαγάλοι και είπαν πως δεν είχαν τι να «τραγουδήσουν» στα παιδιά. «Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα». Συνεπώς, τα εγγόνια της γιαγιάς δεν χρειαζόταν να μάθουν κάτι. Τα σχολεία και τα πανεπιστήμια μετατράπηκαν σε κουφάρια παροχής πιστοποιητικών.

Μεθοδευμένα, ή, όχι, το αποτέλεσμα ήταν γεγονός. Η γνώση, ως «τεκμηριωμένη και αληθής πεποίθηση», αναπόφευκτα, αντικαταστάθηκε από την αυταπάτη, την ψεύτικη πεποίθηση, βασισμένη σε ψεύτικες, ή, ελλιπείς πληροφορίες.

Και κάπως έτσι φτάσαμε εδώ. «Το χαράτσι μια φορά, δεν θα το πληρώνεις. Εγώ θα έρθω όμως, θα σε θυμηθώ μετά. Θα έρθω να δούμε, θα είναι καλύτερα;».

Δεν είναι πως ένα μεγάλο κομμάτι μιας γενιάς πνίγηκε στις αυτό-απάτες του.  Εξ’ άλλου, ως ανήλικοι, ανυπεράσπιστοι στις βεβαιότητες των ενηλίκων, θα  ήταν αδύνατον να έχουν ιδέα των μετέπειτα ανελέητων συνεπειών. Είναι πως, κάποιοι, ενήλικοι πια, πεπεισμένοι πως «έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα», αρνήθηκαν να δουν οτιδήποτε πέρα από τον εαυτό τους. Έτσι, φτάσανε στην ωριμότητα αδυνατώντας να διακρίνουν πως υπηρετούσαν το λάθος.

Πως έγιναν κομμάτι μιας γενιάς τόσο εγωκεντρικής, που μπορεί χωρίς αιδώ, σεμνότητα και συστολή, να στέκει απέναντι. Απέναντι, ακόμα και σε μια γυναίκα με χέρια ζαρωμένα, βουτηγμένα στον πυλό, προτάσσοντας τη λέξη «Εγώ».

 

«Εγώ θα έρθω όμως, θα σε θυμηθώ μετά».

 

Το Ζιζάνιο

 

Advertisements