Όταν το «ηθικό πλεονέκτημα» εφάπτεται με την πολιτική ωριμότητα

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Νομίζω δεν υπάρχει ανάγκη ούτε και λόγος κανείς, να αναφερθεί κάποιος στη λογική των δύο μέτρων και σταθμών που πάγια υιοθετεί η Αριστερά. Από το διαχωρισμό της βίας σε κακή (δεξιά) και «καλή» (βλ και Κάποια υποχρέωση μήπως;) μέχρι τα ιδιωτικά πανεπιστήμια του εξωτερικού που είναι καλά για να σπουδάζουν οι τρυφεροί βλαστοί των ευκατάστατων στελεχών της Αριστεράς άλλα όχι τόσο ώστε να επιτραπεί η ίδρυση μη κρατικών ιδρυμάτων στην Ελλάδα, και φυσικά ας μην ξεχνάμε τις ΠΝΠ που ήταν «αντιδημοκρατικές» επί Σαμαροβενιζέλων αλλά είναι Πέμπτη όταν έρχονται σωρηδόν από ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Πώς έλεγε ο Orwel; «Όλα τα ζώα είναι ίσα αλλά μερικά είναι πιο ίσα από τα άλλα».

Και ΟΚ, το έχουμε εμπεδώσει πια. Αλλά κοίτα να δεις, είναι μερικά πράγματα που μας κάνουν και κλωτσάμε. Ναι, δεν ήρθαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στον άμωμο και αμόλυντο πολιτικό μας κόσμο να μας μάθουν τί εστί υποκρισία. Αφθονούσε αυτή, όλα αυτά τα χρόνια του μεταπολιτευτικού μας βίου από την εποχή του είπαμε να πάρουμε ένα δωράκι αλλά όχι και πεντακόσια εκατομμύρια και του οίκου της οδού Αγράμπελης μέχρι το σεμνά και ταπεινά και το νόμιμο που είναι πάντα και ηθικό, σύμφωνοι. Αλλά υπάρχουν και κάποια ρημαδοζητήματα, που, υποτίθεται ότι απασχολούσαν πάντοτε την Αριστερά στη στενή ή την ευρεία έννοιά της και είχε αναπτυχθεί, σχετικά με αυτά, στο χώρο της μια κάποια «ευαισθησία». Ένα τέτοιο ζήτημα υπήρξε και η εκμετάλλευση των γυναικών στο χώρο εργασίας τους και δη η σεξουαλική παρενόχληση τους. Επιτροπές γυναικών και κόντρα επιτροπές γυναικών, φεμινισμός, και κλείσιμο του ματιού στις ακτιβίστριες που τσιτσιδώνονται στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου και χάρη σε αυτές τους τις δράσεις η ζωή των γυναικών στις Φιλιππίνες, στην Ινδονησία ή στη Σαουδική Αραβία, έχει καταφανώς βελτιωθεί.

Να όμως που βρίσκεται ο σεβνταλής, ο άντρας, ο μάτσο πρέσβης της Βενεζουέλας, που στο κάτω κάτω άντρας είναι βρε αδερφέ, τί τα φοράμε τα παντελόνια, και σαν αγόρι ζωηρό κι αυτό, θα απλώσει λίγο το αριστερό –γιατί μόνο με το αριστερό χούφτωνε ο κύριος πρέσβης, έχουμε και μια ιδεολογία!- να θωπεύσει λίγο γλουτό ή στήθος της εργαζόμενης συντρόφισσας.

Κι εκεί που λες πως η Αριστερά αυτά δεν τα σηκώνει, ούτε και από τα αγόρια του συναφιού της, να κι η επιστολή του προέδρου Αλέξη

13239296_923028981129399_4878248259273506354_n

στην οποία ο πρόεδρος εκθειάζει την πολιτική ωριμότητα που έχουν επιδείξει τα θύματα, γεγονός που επιτρέπει στη συγκάλυψη του ζητήματος, κι ευτυχώς, όπως συνεχίζει ο πρόεδρος Αλέξης, γιατί διαφορετικά τα συστημικά ΜΜΕ θα εκμεταλλεύονταν το θέμα με αποτέλεσμα να πλήξουν το κύρος και το πολυθρύλητο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Βενεζούλα.

Δε θα σταθώ στο κύρος και στο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς διεθνώς. Από την εποχή του Λαβρέντι Μπέρια της KGB μέχρι τον πρόεδρο Μάο της κομμουνιστικής Κίνας, πολλά και, αναντίρρητα απείρως σοβαρότερα περιστατικά έχουν συμβεί και έγιναν γνωστά από τους ιστορικούς, μια που και στον καιρό τους, υπήρχαν οι ευαίσθητοι που ενδιαφέρονταν να μην πληγεί το κύρος της Αριστεράς. Αλλού είναι ωστόσο το ζήτημα.

Είναι η εκκωφαντική βουβαμάρα όχι από υπουργούς και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που δεν προλαβαίνουν οι άνθρωποι να υπογράφουν, το ένα πίσω από το άλλο, τα μνημόνια που υποτίθεται θα έσκιζαν, ούτε καν κι από εκείνες τις λαλίστατες, σε πάμπολλες αστείες και φαιδρές περιπτώσεις, ανάλογες με εκείνη της διαφήμισης του Jumbo, οργανώσεις γυναικών και ανάλογες αριστερής έμπνευσης και ιδεοληψίας αρλούμπες. Είναι η βουβαμάρα από απλούς ψηφοφόρους ή οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ. Από ανθρώπους που όταν τους αναφέρεις το περιστατικό, ισχυρίζονται ότι δεν γνώριζαν, δεν άκουσαν κάτι ή σε κάποιες περιπτώσεις –αρκετές- που το θράσος περισσεύει, απαντούν στη γνωστοποίηση του συμβάντος με επιχειρήματα διαχρονικά αριστερά του τύπου «κι εσείς βασανίζετε τους νέγρους».

Γιατί συμβαίνει αυτό άραγε; Προσωπικά αυτοπροσδιορίζομαι ως Δεξιός και ποτέ δεν είχα την παραμικρή επιφύλαξη, ειδικά σε σχέση με ζητήματα που είχαν να κάνουν με την ηθική, την πραγματική ηθική κι όχι την ηθικολογία ή τη σεμνοτυφία, στο να καταδικάσω μια συμπεριφορά οποιουδήποτε μέσα στη Νέα Δημοκρατία. Το ίδιο, παρατηρούσα και σε πολλούς φίλους από το ΠΑΣΟΚ. Δεν θεωρούσε κανείς ότι θα βγει το κακό όνομα στη σοσιαλδημοκρατία αν κάποιος αναγνώριζε κάτι ως ανήθικο ή απαράδεκτο για τον Τσουκάτο πχ ή τον Νεονάκη. Δεν πίστεψα πως θα καταρρεύσει ο καπιταλισμός ή οι αρχές της φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας αν παραδεχτώ ότι ο Μιχάλης Λιάπης ήταν κρετίνος ή αν δεν συμφωνήσω καθόλου, μα καθόλου με τον Γιώργο Βουλγαράκη για τη σχέση νόμιμου και ηθικού, όταν κανείς είναι υπουργός. Αυτοί γιατί;

Η απάντηση είναι απλή. Γιατί η Αριστερά πρέπει να ερμηνεύεται με όρους θρησκευτικού φαινομένου. Και μάλιστα, όχι θρησκείας ακριβώς αλλά σέκτας μυστικής, αίρεσης διωκόμενης, από εκείνες που όχι απλώς θεωρούν ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια –από αυτή τη νόσο, διακατέχονται και πολλοί εκ του φιλελεύθερου χώρου και κάποια στιγμή, δεσμεύομαι να επανέλθω επ’ αυτού- αλλά και τη γνώση ενός φοβερού και τρομερού μυστικού που θα πρέπει να προστατευτεί από τους άπιστους ή τους αμύητους, όμοια σχεδόν με τους μασώνους που οι θεωρίες συνωμοσίας θέλουν να αλληλοϋποστηρίζονται σε κάθε περίπτωση, όποια κι αν είναι αυτή.

Γι’ αυτό και η συγκάλυψη γι’ αυτό και η σιωπή, γι’ αυτό και η βουβαμάρα. Κι από κοντά μια αντίληψη μικροαστισμού ανάμεικτου με επαρχιωτισμού που θέλει τον πατέρα να ξυλοφορτώνει όλη την οικογένεια αλλά η σύζυγος στο δρόμο περπατά περήφανη και εξηγεί με πτώση από τη σκάλα τις μελανιές και τα σημάδια, γιατί άσχετα από το τι γίνεται στο σπίτι μας, ο κόσμος πρέπει να διατηρεί την εικόνα που έχει για εμάς.

Υ.Γ. Διάβασα κάπου, δεν θυμάμαι που, πως η αντίληψη αυτή ομοιάζει με εκείνη που εμφιλοχωρεί στους εκκλησιαστικούς χώρους, δυτικής και ανατολικής χριστιανοσύνης και που θέλει τη συγκάλυψη διαφόρων βρωμερών ενεργειών και πράξεων ώστε να μην τρωθεί το κύρος της Εκκλησίας. Πέραν του ότι βλέπω μεν μια κάποια σχέση αλλά όχι πλήρη αναλογία, θα πρέπει να πω πώς για τους όντως πιστούς, η αποκάλυψη βδελυρών πράξεων που τελούν μέλη της ποιμαίνουσας Εκκλησίας, θα πρέπει να είναι ζητούμενο και όχι κάτι το απευκταίο. Σε τελική ανάλυση, αν πιστεύω, θα συνεχίσω να πιστεύω, ανεξάρτητα από τα όργια του «ιππαστί» άλλοτε Αγίου Πρεβέζης ή τις ανοησίες και τις ηλιθιότητες που εκστομίζει ο Πειραιώς ή ο Καλαβρύτων. So simple.

B.K. ή κατά κόσμον Σουλεϊμάν αλ Κανουνί.

Advertisements