Ποιος τα βάζει με τη χώρα;

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Σκέφτομαι μια ανάρτηση του ΚΚ, όπου μνημόνευε το μέγεθος της διαπλοκής και των αλληλοεπικαλυπτόμενων συμφερόντων, του πλέγματος των σχέσεων που δημιουργείται μεταξύ κράτους και πολιτών, πολιτών και ιδιωτών, πολιτών μεταξύ τους. Ας ξεκινήσουμε με μία υπόθεση όπου ο υπουργός παιδείας κάνει πέντε κινήσεις:

α) επαναφορά της βάσης του 10 στις πανελλήνιες εξετάσεις του Λυκείου.

β) προπαρασκευαστικές εξετάσεις για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο, για όσους θέλουν να περάσουν εκεί, και αποβολή διά παντός από τη σχολή σε περίπτωση τρίτου κοψίματος σε μάθημα, ανεξαρτήτως εξαμήνου σπουδών.

γ) πραγματική, αυστηρή αξιολόγηση των εκπαιδευτικών στη δουλειά τους. Σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, με δυνατότητα επανεξέτασης γραπτών, αμφισβήτηση της κρίσης τους (με σοβαρά αντεπιχειρήματα όμως, όχι επειδή ξυπνήσαμε στραβά και δεν μας άρεσε ο βαθμός, και σύμφωνα με ένα διαμορφωμένο και ξεκάθαρο θεσμικό πλαίσιο).

δ) προσωρινή κατάργηση των οργανικών θέσεων, με έμφαση στην εντοπιότητα κλιμακωτά, μέχρι την επαναλειτουργία του ΑΣΕΠ και στελέχωση των κενών στο ανθρώπινο δυναμικό αυστηρά από τους επιτυχόντες. Η επαναφορά στην κανονικότητα, εφόσον μιλάμε για δύσκολες συνθήκες, σαφώς και θα συνοδευτεί από ανάλογα μέτρα.

ε) Τέλος, ένα ακόμη, καίριο και σημαντικό, πάλι στο μέτρο του δυνατού, θα ήταν η σύμπτυξη τμημάτων και σχολών στα μεγάλα αστικά κέντρα (εξαιρέσεις όπως η γαλακτοκομική σχολή Κατσικά ή η ιχθυοκαλλιέργεια στο Μεσολόγγι είναι εύλογες). Μιλάμε για μεταρρυθμίσεις οι οποίες είναι, σχεδόν στην ολότητά τους, ανέξοδες σε πρώτο επίπεδο, και στοχεύουν στην πάταξη ορισμένων στρεβλώσεων που ταλανίζουν χρόνια τον κλάδο.

Ποιος τα βάζει όμως με τις μεθοριακές στρατιές ιδιοκτητών ακινήτων που περιμένουν τα ενοίκια των φοιτητών για να βγάλουν το κατιτίς; Ποιος τα βάζει με τους ιδιοκτήτες καφετεριών/μπαρ που, αφενός βγάζουν μεροκάματο, αφετέρου πληρώνουν μαύρα αρκετούς φοιτητές που πάνε να δουλέψουν για το έξτρα χαρτζηλίκι; Ποιος τα βάζει με τις δημοτικές αρχές της μεθορίου που θα δουν την κίνηση της αγοράς σε φουλ σαιζόν να μειώνεται και θα αντιμετωπίσουν τα παράπονα των ψηφοφόρων τους;

Ποιος τα βάζει με τους εκπαιδευτικούς που, κατεβαίνουν σε απεργία αυστηρά και μόνο για τα εργασιακά τους, παραμελώντας επί της ουσίας τα ίδια τα παιδιά; Ποιος τα βάζει με τους καθηγητές πανεπιστημίου που θα δουν τα μαθήματά τους να έχουν μικρή απήχηση/παρακολούθηση; Ποιος μπαίνει στη διαδικασία να θέσει την κρίση τους υπό αμφισβήτηση; ΠΟΙΟΣ ΤΑ ΒΑΖΕΙ ΜΕ ΌΛΗ ΤΗ ΧΩΡΑ;

Αυτό είναι το πλέγμα σχέσεων που διαμορφώνεται, σε όλα τα επίπεδα και σε πολύ μεγάλο βαθμό, στην Ελλάδα. Και οι θεωρητικές συζητήσεις για τις μεθόδους ή το αντικείμενο διδασκαλίας στη Νεότερη Ιστορία για παράδειγμα, είναι κατ’ εμέ δευτερευούσης, αν και όχι ήσσονος, σημασίας. Κι όσο αυτές λαμβάνουν χώρα στα διάφορα εκπαιδευτικά fora με επικεφαλής τους επαϊοντες αγαπητούς του καθεστώτος, εμείς, με αφορμή τις ατέλειες του υπάρχοντος συστήματος, προτιμούμε να μάθουμε στα παιδιά μας την εύκολη λύση, κατηγορώντας «το σύστημα» (ότι ας πούμε το σύστημα είναι κάποιος τρίτος), τις εξετάσεις, τον ανταγωνισμό που δημιουργούν (ναι, και;) που μας προκαλούν ψυχολογικά προβλήματα. Και συζητάμε για το, αν ο πατριωτισμός του σχολείου (τι άλλο θα ακούσουμε) είναι καλύτερος από τον πατριωτισμό της χώρας.

ΥΓ. Ναι, ήταν μάπα το θέμα στην έκθεση. Ναι, χρειάζεται κι ένα σοβαρό ΙΒ, σοβαρό όμως, με ολοκληρωμένα στάνταρ, για όσους δεν θέλουν να διαγωνιστούν στις πανελλήνιες. Ναι, χρειάζονται διορθώσεις. Και παραπάνω χρήματα του προϋπολογισμού στην παιδεία, σε κάθε περίπτωση. Μέχρι να φτάσουμε όμως εκεί, ποιος τολμάει να κάνει τα παραπάνω;

 

Ο Παλαιοπασόκος

 

Randolph Carter

Advertisements