Να γίνει η 5η Μαΐου, η 17η Νοεμβρίου της νέας μεταπολίτευσης

1269317_307000492771440_156070194_o

 

Η χθεσινή επέτειος της 5ης Μαΐου, είναι μια επέτειος θλίψης, ντροπής αλλά και μνήμης. Όχι γιατί γεννήθηκε ο Καρλ Μαρξ, ο κατά την εύστοχη διατύπωση φίλου, «διασημότερος τεμπέλης της Ιστορίας μετά τον Ντόναλντ Ντακ». Ούτε γιατί γεννήθηκε ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο όποιος θα μπορούσε και να τιμάται χθες ως ο πνευματικός πατέρας της σημερινής εθνοσωτηρίου, τουλάχιστον ως προς την αισθητική, αν μη τί άλλο. Η επέτειος της 5ης Μαΐου, είναι μια επέτειος θλίψης και ντροπής που τη λεκιάζει το αίμα τεσσάρων αθώων νεκρών.

Παρασκευή Ζούλια.
Επαμεινώνδας Τσακάλης
Αγγελική Παπαθανασοπούλου.
Και το αγέννητο τέκνο της τελευταίας.

Πρέπει πολλές φορές ο καθένας από εμάς να προφέρει αυτά τα ονόματα. Με σεβασμό, με ντροπή, με οργή. Τέσσερις άνθρωποι που η πιο χυδαία βία των μεταπολιτευτικών μας χρονών, τους στέρησε τη ζωή και τα όνειρα. Δεν είναι τα παράπλευρα θύματα, δεν είναι οι λάθος άνθρωποι στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Είναι τα θύματα ενός χυδαίου μίσους που σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης τροφοδοτείτο κάτω από τα ΜΟΠ και τα πακέτα Ντελόρ από μια ενοχική Δεξιά και μια Κεντροαριστερά που θώπευε ως καλό κι αγαθό κάθε ακροαριστερή ανοησία, διαχωρίζοντας τη βία σε καλή και κακή, δικαιολογημένη και αδικαιολόγητη, με την πρώτη μορφή να αφορά πάντα τα κάθε είδους αριστερά γκρουπόσκουλα.

Χθες, πολλοί ήταν εκείνοι που θυμήθηκαν τους τέσσερις νεκρούς. Που η θυσία τους παραμένει αδικαίωτη. Που οι δολοφόνοι τους κυκλοφορούν ελεύθεροι, ίσως και στα υπουργικά γραφεία. Που όσοι εμπόδιζαν τη διάσωση τους είναι δημοτικοί σύμβουλοι. Που όσοι περιύβριζαν τη μνήμη τους, μας τα γράφουν τώρα από το άντρο του καπιταλισμού στις ΗΠΑ. Πολλοί χθες έγραψαν και μίλησαν γι’αυτά. Κάποιοι, λίγοι, πέρασαν κι άφησαν λίγα λουλούδια από το σημείο που δολοφονήθηκαν οι τέσσερις άνθρωποι. Μεταξύ αυτών και μια αντιπροσωπεία της Νέας Δημοκρατίας.

Διάβασα σε σχόλια πολλών, «εμ βέβαια, γι’αυτούς δε θα γίνει καμιά πορεία, δε θα κλείσει το Κέντρο». Σωστά. Αλλά γιατί; Κι από ποιόν άραγε τα περιμένουμε αυτά; Από τους δολοφόνους τους; Από εκείνους που ακόμη και σήμερα καταδικάζουν τις δολοφονίες αλλά αφού τονίσουν το μεγαλειώδες της πορείας; Από εκείνους που δεν έβαλαν τη φωτιά αλλά φώναζαν «να καείτε, να καείτε, σε τράπεζα δουλεύετε»;

Αναφέρθηκα στην αντιπροσωπεία από τη Νέα Δημοκρατία που βρέθηκε χθες στο σημείο που χάθηκαν η Παρασκευή, ο Επαμεινώνδας, η Αγγελική και το αγέννητο μωρό της. Λυπάμαι αλλά δεν αρκεί. Έπρεπε χθες, τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ, οι πολίτες, οι μενουμεΕυρώπηδες να βγούμε στους δρόμους. Εμείς. Με λευκά, γκρενά ή φούξια γαρύφαλλα. Να κλείσουμε το δρόμο. Να μην κλαψουρίζουμε πίσω από πληκτρολόγια που οι ακροαριστεροί κλείνουν τους δρόμους για τους ανύπαρκτους νεκρούς της ΕΡΤ την ώρα που εμείς για τέσσερις νεκρούς πραγματικούς, θύματα της ακροαριστερής βίας, γράφουμε μελίρυτα σχόλια στα ΜΚΔ.

Να κάνουμε εμείς την 5η Μαΐου, ημέρα μνήμης της νέας Μεταπολίτευσης, ημέρα ορόσημο που θα σημάνει κάποια στιγμή και στην πατρίδα μας το τέλος της παράνοιας και του κανακέματος όσων ονειρεύονται ακόμη τη ρεβάνς για τον Εμφύλιο, όσων ακόμη τους πονάει ο Γράμμος.

Εύχομαι και θέλω να πιστεύω, η επόμενη, δημοκρατική κυβέρνηση της χώρας που θα σχηματιστεί από όλα τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου, να αντιληφθεί το συμβολισμό, και του χρόνου τέτοιον καιρό, η μνήμη των τεσσάρων αδικαίωτων νεκρών, να τιμηθεί όπως της αξίζει.

 

Ο Επίμονος Δεξιός

Advertisements