«Ποτέ δεν επιδοτήθηκα από το κράτος»

 13227471_10209153813820283_35053509384252822_o
Συνέντευξη του Νίκου Πορτοκάλογλου στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Οι τελευταίοι του δίσκοι είχαν ένα βάρος, ένα παίδεμα. Εσωστρέφεια και κατά βάθος έναν απολογισμό. Ο Νίκος Πορτοκάλογλου έλυνε τους δικούς του λογαριασμούς. Δεν θέλησε να παραστήσει τον χαρούμενο, ούτε όμως τον πείραξε που δεν θέλησαν όλοι να μοιραστούν μαζί του αυτή την εσωστρεφή του περίοδο. Στο μεταξύ, τον χειμώνα που πέρασε κατέκτησε την Αθήνα και την επαρχία με το «Ρεμίξ». Μια παράσταση που δεν έγινε για να κάνει τα τραγούδια του πιο μπιτάτα, όσο για να βρει τη λιτή ματιά τους. Τα απάλλαξε από τα ηλεκτρικά όργανα και διάλεξε την πιο λαϊκή εκδοχή τους. Αυτό ακριβώς θα επιχειρήσει και στη Μικρή Επίδαυρο τις δύο πρώτες ημέρες του Ιουλίου.

Κι ενώ ετοιμάζεται για τις παραστάσεις, το παλιό και αγαπημένο «Τα καράβια μου καίω» έγινε ύμνος στις παρέες των 20άρηδων και το καινούργιο του single, «Βουτάμε γυμνοί», ακούγεται παντού. Το σημείο-κλειδί του τραγουδιού; «Μα τι είναι αυτά που φοράμε / και από ποια εποχή στη σκιά τα πετάμε / και βουτάμε γυμνοί».

Το έγραψε πέρυσι τέτοια εποχή στο Πήλιο σε μια ανάλαφρη στιγμή διακοπών με φίλους και τα πιτσιρίκια τους, αλλά και με την ένταση της κρίσης που ξεσπούσε. Η αναφορά σε αυτά που φοράμε, τα ρούχα μιας άλλης εποχής, δεν είναι άλλο από την ξεπερασμένη νοοτροπία της μεταπολίτευσης. «Ενας φίλος γιατρός μου έλεγε ότι ο νέος ορισμός που έδωσαν τα τελευταία χρόνια στην υγεία είναι μια φράση: «Η υγεία είναι η ικανότητα προσαρμογής»», λέει. «Εμείς ως κοινωνία αισθάνομαι ότι χάσαμε αυτή την ικανότητα να προσαρμοζόμαστε, να ρισκάρουμε, να τολμάμε. Κυριάρχησε η δύναμη της αδράνειας. Γι’ αυτό δεν συμφωνώ με τους «Αγανακτισμένους» που έχουν δαιμονοποιήσει τους 300. Μπούκωσε το μηχάνημα από μας τους ίδιους. Εκδηλώθηκε η φούσκα, το πρόβλημα, πόσο άρρωστος ήταν ο οργανισμός». Συνέχεια

Advertisements

ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΠΑΣΟΚΟΥΣ (και δημοκρατοσυμπαραταξιώτες)

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

του Θανάση Χειμωνά

Κάποιες σκέψεις.

Όσοι έχουν ακούσει ή διαβάσει τις ομιλίες μου στις διάφορες συνδιασκέψεις δεν θα ανακαλύψουν κάτι νέο.
-Αν γινόντουσαν αυτοί τη στιγμή εκλογές το ΠΑΣΟΚ οριακά θα έμπαινε στη βουλή. Η πόλωση ανάμεσα στον Κυριάκο, που θα παρουσιαστεί ως Σωτήρας και Αντι-Τσίπρας και τον Τσίπρα που θα ποντάρει στο -κλεμμένο- «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά» θα είναι ανελέητη και το ΠΑΣΟΚ δύσκολα θα επιβιώσει.

-Η ένωση με το Ποτάμι δεν πρόκειται να γίνει. Το Ποτάμι είτε θα διαλυθεί είτε θα προσχωρήσει στην Νέα Δημοκρατία. Αυτό δείχνει και η γενικότερη στάση του Σ. Θεοδωράκη. ασχέτως αν συνδιοργανώνονται ομιλίες και επιτροπές. Αυτά όλα είναι για τα μάτια του κόσμου. Αν λοιπόν το ΠΑΣΟΚ φιλοδοξεί να καλύψει τον μεσαίο χώρο θα πρέπει να το επιχειρήσει μόνο του.

-Η λογική της επαναπροσέγγισης των ψηφοφόρων που έφυγαν για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ΛΑΘΟΣ. Καταρχήν, πολλοί από αυτούς είναι ψηφοφόροι-πελάτες οι οποίοι α. Δεν θα πάνε σε ένα κόμμα που δεν τους υπόσχεται θέση στο Δημόσιο και β. Δεν τους θέλουμε. Το ΠΑΣΟΚ θα επανακάμψει μόνο αν προσελκύσει νέους ψηφοφόρους, μόνο αν παρουσιάσει κάτι νέο στην ελληνική κοινωνία. Οι παλιοί πασόκοι που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ από απελπισία και τώρα το έχουν σκυλομετανιώσει θα επιστρέψουν και εκείνοι όταν δουν ένα ισχυρό και ανανεωμένο ΠΑΣΟΚ. Τους πρώην αυριανοτομπριστές και νυν συριζοταλιμπάν, τα λαμόγια και τoυς κρατικοδίατους απατεώνες όμως ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ. Ας βάλουν την ψήφο τους εκεί που ξέρουν. Συνέχεια

#disownstone

Ο Κυρίτσης είναι θυμωμένος

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Αυτό που αμέσως μπορεί να διακρίνει κάποιος διαβάζοντας το άρθρο του κ. Κυρίτση «είμαστε και φαινόμαστε», είναι πως, ο κ. Κυρίτσης είναι πολύ θυμωμένος.

Θυμωμένος γιατί αναγκάζεται να ψηφίζει μνημόνια, ενώ δεν το θέλει; Γιατί πρέπει μαζί με την ψήφο να εξηγεί στα «λαϊκά στρώματα» και το πόσο καλά είναι αυτά; Διότι πρέπει να υπερασπιστεί το έργο της αστυνομίας έναντι συναδέλφων του; Πως η Βενεζουέλα καταρρέει; Πως τίποτα, εν τέλει, δεν του βγαίνει όπως το ονειρεύονταν; Δεν ξέρω.

Πάντως, όπως πολλοί άλλοι άνθρωποι, όταν θυμώνει φαίνεται. Επιτίθεται (λεκτικά) σε πρόσωπα, χρησιμοποιεί σκληρές λέξεις κ.λπ.

Αλλά, τέλος πάντων, το αν είναι θυμωμένος ο κ. Κυρίτσης δεν με ενδιαφέρει. Προσωπικό πρόβλημα είναι, ας το λύσει. Ας πει και όλο το αλφάβητο από μέσα του.

Αυτό όμως που με προβλημάτισε από τα λεγόμενά του, λόγω του θυμού του, είναι εκεί που αυτός εξωτερικεύεται στο κείμενο ως προπαγάνδα. Ο κ. Κυρίτσης γράφει “Αν πρέπει να κρατήσουμε μια ανάλυση της σημερινής πραγματικότητας μέσα από τα μάτια του αστικού στρατοπέδου, ας το κάνουμε μέσα από τα λόγια του προέδρου της Ν.Δ. και όχι των απελπισμένων σπιν του: «Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ διεξάγει έναν ακήρυκτο ταξικό πόλεμο υπέρ των χαμηλότερων στρωμάτων και εις βάρος των ευπορότερων»”.

Ειλικρινά εντυπωσιασμένη από τη δήλωση Μητσοτάκη, έψαξα να βρω που την έκανε και τη βρήκα σε ανάρτηση του ίδιου του κ. Κυρίτση. Η δήλωση, είναι απόσπασμα από την πρόσφατη ομιλία του κ. Μητσοτάκη στη Βουλή. Σε αυτό το απόσπασμα ο κ. Μητσοτάκης, λέει.

«Επιδίδεστε στο αγαπημένο σας χόμπι. Να τσακίσετε τη μεσαία τάξη, καθιστώντας την ιδιοκτησία των ακινήτων έναν εφιάλτη. Οι έλληνες πληρώνουν πλέον ΕΝΦΙΑ για κενά και απρόσοδα ακίνητα για αναξιοποίητα αγροτεμάχια, για οτιδήποτε έχουν στην κατοχή τους. Η εργασία τιμωρείται και φυσικά, η ιδιοκτησία διώκεται. Συνέχεια

Φόρος Προστιθέμενης Ευρωποφιλίας

13308422_683089751829177_3280111610275092792_o

Την απειλή για την Ελληνική κοινωνία και οικονομία που αποτελούν οι Ευρωπόφιλοι αναγνωρίζει πλέον η Εθνοσωτήριος, και με μια σειρά φόρων καταδικάζει την, καταστροφική για τις αξίες του Ελληνισμού, τάση τους προς την Ευρώπη. Οι φτωχοί αντιδυτικοί δεν φταίνε σε τίποτα να προκαλούνται από την άσεμνη Ευρωλαγνεία τους και είναι καιρός να πληρώσουν με αναδιανομή πλούτου για τις επιλογές τους. Και επιτέλους, στην κάλπη τους μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν. Αρκεί να μην προκαλούν δημόσια με τα «Μενουμευρώπη» τους.

Συνέχεια

#disownstone

Ο Γιώργης ο Κυρίτσης μίλησε

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Το ξερατό μίσους του Γιώργου Κυρίτση στην (Χρυσή) Αυγή, ενός ανεκδιήγητου ιδεοληπτικού φελλού που μπήκε στο 89′ αλλαγή από τον πάγκο για να υπογράψει και τους σελιδοδείκτες των Μνημονίων 3 και 4, αυτού του ωμού, πηγαίου βλάκα που εύκολα βρίσκει το θράσσος και μιλά, καταδεικνύει μια θεμελιώδη αρχή: τον κοινό παρονομαστή στη βάση της σκέψης αριστερών κι εθνικοσοσιαλιστών: ωμό μίσος και διχαστικός μανιχαϊσμός.

Οι «μενουμευρώπηδες», λέει ο γελοίος Κυρίτσης. Ο ορισμός του συλλήβδην τσουβαλιάσματος, της αφοριστικής γενίκευσης, της συλλογικής ευθύνης. Οι «μενουμευρώπηδες» ως επιτομή της παντελούς ανικανότητας αναλυτικής σκέψης, διάκρισης και υποκατηγοριοποίησης, από ένα χυδαίο τύπο πάνω στον οποίο το λιγότερο γελοίο είναι το cool σκουλαρίκι του γηραλέου, παλαίμαχου «δήθεν», ως αυτοαναφορικό σύμβολο προοδευτικότητας και γενικότερης κουλτουροαριστερίλας του καφενέ.

Οι «μενουμευρώπηδες» λοιπόν. Οι ένοχοι. Οι εχθροί του λαού. Αυτοί που πρέπει να τιμωρηθούν, για την ώρα αναίμακτα, μέχρι νεοτέρας. Με φόρους. Με τα βάρη των μνημονίων. Εξ άλλου γι’αυτό ψηφίστηκε ο φαιδρός Γιώργος Κυρίτσης και η υπόλοιπη συμμορία της καταστροφικής παρακμής, σύμφωνα με τον ίδιο. Για να μετακυλήσει τα βάρη από το «λαό» στους «μενουμευρώπηδες». Κι αυτό γιατί στον κόσμο του ηλίθιου Κυρίτση οι «μενουμευρώπηδες» είμαστε όλοι «αστοί», φραγκάτοι, έχοντες και κατέχοντες. Ο στόχος του προλεταριάτου. Του προλεταριάτου του Κυρίτση. Τα αφελή πελατάκια του ΣΥΡΙΖΑ και της ΧΑ, οι χρήσιμοι ηλίθιοι του φαικόκκινου μετώπου του περυσινού ΟΧΙ της υπερηφάνειας «απ’όλα» στη λαδόκολλα, σερβιρισμένο στην «χαρτοπαικτική λέσχη» του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα. Συνέχεια

Με αφορμή το MEGA

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Με αφορμή το κλείσιμο ή όχι του Mega θα ήταν χρήσιμο να ξεκινούσε μια σοβαρή συζήτηση περί της σχέσης των πολιτών με το κράτος. Γνωρίζω ότι, τώρα τελευταία, τα πράγματα είναι λίγο «περίεργα» σε πολλά επίπεδα, ωστόσο οι πραγματικές συνθήκες δεν αναιρούν τις αντικειμενικές αλήθειες.

Μία εξ αυτών είναι και η ισονομία των πολιτών, μηδενός εξαιρουμένου. Όλοι, ανεξαιρέτως, έχουν ίσες ευθύνες απέναντι στην τήρηση των νόμων. Κι επειδή, από το βήμα της σελίδας αυτής όλοι μας έχουμε πολλάκις ασκήσει κριτική απέναντι στο εκλογικό σώμα (με την έννοια του «προλεταριάτου»-ας μου επιτραπεί ο όρος, διατηρήστε την ψυχραιμία σας αγαπητοί αναγνώστες) για τις επιλογές του, ίσως θα ήταν χρήσιμο να μιλήσουμε κάποτε και για τις ευθύνες της αστικής τάξης, έστω αυτής της υποτυπώδους που έχουμε στη χώρα. Είναι γεγονός ότι χωρίς υγιές επιχειρείν, ανάπτυξη δεν μπορεί να υπάρξει σε μια οικονομία καπιταλιστικού τύπου. Αυτό το καταλαβαίνω ακόμα κι εγώ, που δεν σκαμπάζω πολλά από οικονομικά. Είναι επίσης γεγονός ότι ένα κράτος δεν μπορεί να λειτουργήσει ανταγωνιστικά και να είναι κερδοφόρο, στηριζόμενο αποκλειστικά στα πόδια του. Ή, εν πάση περιπτώσει, it’s the capitalism. Ένα ακόμα γεγονός είναι ότι το ελληνικό οικονομικό περιβάλλον, σε σύγκριση με αντίστοιχα άλλων χωρών, δεν έχει υπάρξει το πλέον φιλικό απέναντι στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Συνέχεια

Για τους 2500 πλαστογράφους

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Με αφορμή την κίνηση μας για την άμεση απόλυση και ποινική δίωξη όπου και όπως ο νόμος προβλέπει, είδα δύο τάσεις να εμφανίζονται. Η πρώτη είναι εκείνη που ζητάει κεφάλια, το μαχαίρι στο κόκκαλο, τη δίωξη εκείνων που διόρισαν τους πλαστογράφους, εκείνων που δεν έλεγξαν τα πτυχία τους ή κι εκείνους που εξαπατήθηκαν θεωρώντας τα γνήσια. Αυτήν την τάση, όταν δεν εξαντλεί την κάψα της απλά στους «προηγούμενους» παρέχοντας συγχωροχάρτι στους νυν που ζητούν χωρίς κανένα πρόσχημα να νομιμοποιήσουν την εξόφθαλμη ανομία, τη βλέπω παρά τις βερμπαλιστικές της αξιώσεις, με συμπάθεια.

Η δεύτερη τάση επισημαίνει το μάταιο είτε της διαδικτυακής συγκέντρωσης υπογραφών είτε της απαίτησης -πάνω από 3 χιλιάδων ανθρώπων σε μόλις ένα 24ωρο- να μην γίνει αυτή η νομιμοποίηση εκείνων που προέβησαν στο κακούργημα της πλαστογράφησης τίτλων σπουδών και να τοποθετηθεί σχετικά και η αντιπολίτευση. Είναι οι ίδιοι που λοιδωρούσαν τους ΜένουμεΕυρώπηδες, μέχρι να δουν τη δυναμική τους, στο δρόμο. Είναι οι ίδιοι δε που ασκούν κριτική στον Κυριάκο για την πολύ light αντιπολίτευσή του αλλά όταν το θερμόμετρο ανεβαίνει, θυμούνται πως «αυτά είναι λαϊκισμοί» κλπ κλπ. Συνέχεια

Στην Αυστρία είδαμε μια αυξανόμενη αποδοκιμασία της πολυπολιτισμικότητας στην Ευρώπη

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Του Ρενό Ζιράρ *

Ο οικολόγος υποψήφιος κέρδισε στο νήμα τις προεδρικές εκλογές στην Αυστρία. Το μήνυμα που έστειλε όμως το εκλογικό σώμα της χώρας, την Κυριακή 22 Μαΐου, πρέπει να αναλυθεί διεξοδικά. Το να κραυγάζουμε για την επιστροφή του φασισμού δεν χρησιμεύει σε πολλά πράγματα.

Πρώτα απ? όλα πρέπει να διαλύσουμε δύο μεγάλους πολιτικούς μύθους. Ο ένας είναι ότι το κόμμα του Νόρμπερτ Χόφερ, το FPO, είναι ακροδεξιό. Το κόμμα αυτό, όπως και το Εθνικό Μέτωπο στην Γαλλία, δεν αμφισβητούν τους θεσμούς των χωρών τους. Το κοινό σημείο των ακτιβιστών της άκρας Δεξιάς και της άκρας Αριστεράς είναι ότι περιφρονούν τις αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες στις οποίες ζουν. Και θέλουν να τις ανατρέψουν βιαίως. Ο στρατηγός Μπουλανζέ και ο Πολ Ντερουλέντ ήταν ακροδεξιοί, όπως ο Λένιν και ο Τρότσκι ήταν ακροαριστεροί. Όταν επαινούσε την επίθεση του αντισυνταγματάρχη Μπαστιέν-Τιρί εναντίον του Σαρλ ντε Γκολ, ο Ζαν-Μαρί Λεπέν τοποθετούνταν σαφώς στην ακροδεξιά. Ο μηχανικός Νόρμπερτ Χόφερ και η δικηγόρος Μαρίν Λεπέν, που σέβονται τους κανόνες του θεσμικού παιχνιδιού, αντιπροσωπεύουν μια εθνικιστική Δεξιά, όχι την ακροδεξιά.

Ο δεύτερος μεγάλος μύθος είναι η αυτόματη σύνδεση της οικονομικής κρίσης με την ψήφο για την εθνικιστική Δεξιά. Οι δύο ευρωπαϊκές χώρες όπου έλαβε τα μεγαλύτερα ποσοστά η ακροδεξιά το τελευταίο εξάμηνο ήταν η Αυστρία και η Δανία. Και οι δύο έχουν υψηλό κατά κεφαλή εισόδημα, μικρή ανεργία και καλά οργανωμένο κοινωνικό κράτος. Συνέχεια

«Επειδή δεν μας εμπιστεύονταν»

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Σε μια ιστορική αναδρομή που έγινε σε τηλεοπτική ενημερωτική εκπομπή, όσον αφορά την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων στα χρόνια της οικονομικής χρήσης, ο Γκίκας Χαρδούβελης, μεταξύ άλλων, ανέφερε την εξής ιστορία.

Στις αρχές του 2012 φτιάχτηκε ένα δεύτερο μνημόνιο στο οποίο, όπως χαρακτηριστικά είπε, «επαναλαμβάνονταν το λάθος». Δηλαδή, οι στόχοι του 2012 έως 2015 ήταν πάλι ανεξάρτητοι από την οικονομική δραστηριότητα της χώρας. Ο ίδιος τότε, ως σύμβουλος του πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου, προσπαθώντας να πείσει την τρόικα, τους λέει πως, αρχικά, συμφωνεί με τις προβλέψεις τους, όμως θα πρέπει να βάλουν κάποιον όρο επιπλέον. Εάν η οικονομική δραστηριότητα της χώρας τα έτη αυτά είναι καλύτερη, τότε, η κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να βάλει ως στόχο ένα καλύτερο ακόμα πλεόνασμα, εάν όμως η οικονομική δραστηριότητα πέσει, τότε θα πρέπει να μας δώσουν μια ελάφρυνση στα πλεονάσματα. Τότε, όπως είπε, η αντίδραση ήταν απίστευτη.

Με καθυστέρηση δύο ετών, συνέχισε, έμαθε πως κι εκείνοι τότε το είχαν σκεφτεί και ενώ το είχαν δώσει στην Ιρλανδία και την Πορτογαλία, δεν ήθελαν να το δώσουν στην Ελλάδα. Γραπτώς! «Επειδή δεν μας εμπιστεύονταν».

Η αξιοπιστία του Ελληνικού κράτους, τα τελευταία χρόνια έχει τεθεί πολλές φορές  υπό αμφισβήτηση στον δημόσιο διάλογο από τους ξένους (εμείς σαράντα χρόνια τώρα την ξέρουμε καλά και την ανεχθήκαμε συμβιβαζόμενοι) και το παράδειγμα του κ. Χαρδούβελη, αποδεικνύει πως την πληρώσαμε ακριβά. Συνέχεια

Αριστερά οράματα και άλλοι δράκοι

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Ζώντας τον τελευταίο ενάμιση χρόνο το αριστερό “όνειρο”, αρκετοί φίλοι που πίστευαν ενδόμυχα στην εφαρμοσμένη αριστερά σαν μέσο αλλαγής όλων των πολιτικών παθογενειών , αναθεώρησαν και ζαλισμένοι όλοι μαζί προσπαθούμε να καταλάβουμε αν ισχύουν μονοπώλια , οραμάτων.

Η αριστερά καθιερώθηκε στις συνειδήσεις όλων μας εντέχνως για δεκαετίες , ως η ιδεολογική πλατφόρμα-κίνημα, που φέρνει “φρέσκες” πολιτικές ιδέες βασιζόμενες κυρίως σε ανθρωποκεντρικές ιδεολογίες για την οικονομία , εξάλειψη των κοινωνικών αποκλεισμών και ανισοτήτων που δημιουργεί ο επάρατος καπιταλισμός , που δείχνει κοινωνική ευαισθησία με ανακατανομή του παραγομένου πλούτου , που νοιάζεται για το περιβάλλον και γκρεμίζει τα “σύνορα “ των λαών με την αδελφοποίηση τους με όχημα την επιθυμητή πολυπολιτισμικότητα.
Έτσι συνδέθηκε με ρομαντικούς οραματισμούς ικανούς πολλές φορές να συγκινήσουν πληγωμένες και βαθιά παθογενείς κοινωνίες σαν την ελληνική. Τελικά , μετά και την πρόσφατη ψήφιση των μέτρων, βρέθηκε να παίζει τον ρόλο του “χρήσιμου ηλίθιου” των διεθνών μεγάλων παιχτών , του κράτους των δημόσιων υπαλλήλων και των κρατικοδίαιτων λαμογιών .

Φτάσαμε λοιπόν να έχουμε ζήσει για αρκετό καιρό , την εφαρμοσμένη αριστερά και με δείγματα γραφής τα πραγματοποιημένα οράματα της στον πραγματικό κόσμο και με απτά αποτελέσματα να έχουμε πλέον food for thought Συνέχεια

#disownstone