Μέρες που είναι

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

Φτάνουμε, κατά τα φαινόμενα, σε εκείνο το γνώριμο γύρισμα της παλίρροιας σε βάρος μας, σε εκείνο το κινηματογραφικό καρέ που έχουμε ζήσει και, θεωρώ ότι, θυμόμαστε αρκετά καλά οι περισσότεροι. Ήδη πήρε κάπου το μάτι μου επικεφαλίδες που μιλούν για ασύντακτη χρεωκοπία, μετάβαση σε παράλληλο νόμισμα και άλλα χαριτωμένα που θα επέλθουν με το κλείσιμο της αυλαίας του θεατρικού που τόσο ποθεί (τουλάχιστον αυτή την εντύπωση προσλαμβάνουμε) να παίξει ο εθνοσωτήριος θίασός μας. Τα πράγματα φτάνουν πάλι στο σημείο που γίνονται κρίσιμα. Θα γράψουμε και για αυτό.

Το γύρισμα της παλίρροιας όμως, προετοιμάζει σταδιακά και ακόμη μία –την τέταρτη, επί της ουσίας, αν λάβουμε υπόψη μας και το δημοψήφισμα– εκλογική αναμέτρηση. Και, μαζί με αυτήν, και την αντικατάσταση του κ. Τσίπρα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Και το κλίμα που –σκοπίμως– διαμορφώνεται είναι αυτό της υποδοχής του τελευταίου μετά βαϊων και κλάδων στο τιμόνι της διακυβέρνησης της χώρας, ως εκείνου του ανθρώπου που είναι ικανός να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Όλα καλά ως εδώ. Μόνο που τα βάγια δεν προσιδιάζουν στον τρόπο που σκέφτομαι. Και θα εξηγήσω ευθύς αμέσως το γιατί.

Η προεκλογική καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και πολλά μετεκλογικά spots ήταν, σε μεγάλο βαθμό προσωποκεντρικά (αλησμόνητο θα μείνει, θαρρώ, εκείνο το σκίτσο του κ. Τσίπρα με το φωτοστέφανο –τι ειρωνεία), παρουσιάζοντάς τον ως την απάντηση απέναντι στη διακυβέρνηση του κ. Σαμαρά. Πέρα από το ότι στέκομαι απέναντι σε κάθε μορφής προσωπολατρεία για ευνόητους λόγους, θεωρώ ότι η χάραξη πολιτικής δεν γίνεται μονομερώς από τον «ηγέτη» και ακολουθείται τυφλά από τους οπαδούς του. Είναι, αντίθετα, η συνισταμένη του προγράμματος του κόμματος που κερδίζει την εκλογική αναμέτρηση αφενός, και της επιλογής του εκλογικού σώματος, το οποίο επιλέγει και προσδοκά έχοντας στο νου του κίνητρα, κριτήρια, σκοπούς κλπ., συμμετέχει στο πολίτευμα και στη δημόσια ζωή κι επηρεάζει, λιγότερο ή περισσότερο, τις πολιτικές αποφάσεις με την πίεση που ασκεί αφετέρου. Το πώς γίνεται αυτό στην πράξη είναι ένα άλλο, ξεχωριστό ζήτημα. Ας κρατήσουμε για την ώρα, ότι η πολιτική είναι ένα ζήτημα σύνθετης διαχείρισης, η οποία θέτει επί τάπητος πολλούς παράγοντες.

Στο σημείο που έχουμε φτάσει, έχοντας υποστεί όλες τις συνέπειες της διαχείρισης της εθνοσωτηρίου κυβερνήσεώς μας, το ερώτημα που κατ’ εμέ προκύπτει είναι το εξής: θα λυθούν τα προβλήματά μας αν αντικαταστήσουμε τον έναν πρωθυπουργό με έναν άλλο, με μόνη προϋπόθεση το ότι είναι αυτός που είναι; Αρκεί ένα ονοματεπώνυμο λύση στα προβλήματά μας; Αρκεί ένα πρόσωπο, από μόνο του; Ας λάβει υπόψη της η –προς το παρόν– αξιωματική αντιπολίτευση ότι αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε έναν αγώνα δρόμου. Και αν το τέλος του αγώνα αυτού είναι η επαναφορά της στο τιμόνι της χώρας ως κυβέρνησης, αυτό είναι ταυτόχρονα και η αρχή ενός άλλου μαραθώνιου, πολύ μεγαλύτερου, πολύ δυσκολότερου και αρκούντως πιο επικίνδυνου. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι από μόνος του η πανάκεια των προβλημάτων μας.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, την επομένη των εκλογών –όταν και όποτε αυτές έρθουν– θα κληθεί να αντιμετωπίσει καταστάσεις οριακές, που άπτονται του ομαλού βίου του συνόλου (και όχι μόνο τους ψηφοφόρους του). Και ο μόνος τρόπος για να έχει μία πιθανότητα να τα καταφέρει είναι με δουλειά. Σκληρή δουλειά. Και επειδή δεν είναι θεός, ούτε μπορεί να κατορθώσει τα αδύνατα, ας είναι προετοιμασμένος και για λάθη. Λάθη, ωστόσο, δεν κάνει αυτός που δεν δουλεύει. Η δικλείδα ασφαλείας του λοιπόν είναι η δουλειά. Ακάματα, απρόσκοπτα και προσηλωμένα. Διότι, εδώ που φτάσαμε, δεν έχουμε την πολυτέλεια της σύγκρουσης προσώπων και γοήτρων. Διότι, εδώ που φτάσαμε, επιδιώκουμε την επαναφορά του πολιτικού διαλόγου και της πολιτικής εν γένει, από το επίπεδο της ανοησίας, στο επίπεδο της λογικής. Και οι αποστάσεις που πρέπει να καλυφθούν είναι ακόμη μεγαλύτερες. Αυτή ακριβώς η κάλυψη της απόστασης θα είναι και το μεγάλο στοίχημα για την πολιτική ωρίμανση του εκλογικού σώματος εν συνόλω. Γιατί πολιτική με μεσσιανικούς όρους δεν γίνεται πια. Αρκετούς κομματάρχες έχουμε θεοποιήσει ως τώρα.

Χαμηλά η μπάλα λοιπόν. Ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς. Και ο ίδιος κόσμος που εύκολα θεοποιεί, εύκολα και καταδικάζει. Για κάποιον άλλο που ξέρω, τα βάγια ακολούθησαν μια δίκη και μια σταύρωση.

 

Ο Παλαιοπασόκος

 

Randolph Carter

Advertisements