Ελλάδα: η χώρα του 10%

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

γράφει ο Τεό Νταλέκης.

Δεν θα κρύψω την αφορμή για αυτές τις σκέψεις. Ήταν η ανακοίνωση της Ένωσης Αθέων σχετικά με τη διοργάνωση Φανερού (sic!) Δείπνου τη Μεγάλη Παρασκευή με μπριζολάκια, κοκορέτσια, και άλλα εύγευστα κοψίδια. Παρατήρησα με αρκετή ευχαρίστηση, πολλούς φίλους άθεους/αγνωστικιστές/άθρησκους να σχολιάζουν πως τέτοιου είδους κινήσεις ετεροπροσδιορισμού δείχνουν, αν μη τι άλλο, κόμπλεξ και επιτυγχάνουν τα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα. Και λέω με ευχαρίστηση, γιατί κανένας σοβαρός, σκέφτηκα, άθεος ή αγνωστικιστής που γνωρίζω δεν θα έμπαινε σε τέτοιου είδους διαδικασίες.

Κι ύστερα βέβαια σκέφτηκα, πως σε μία χώρα με Άνθιμους και Σεραφείμ και άλλα φυντάνια της ελληνορθοδοξίας, είναι δυστύχημα που ούτε καν σοβαρούς άθεους δεν διαθέτουμε. Αλλά να, τελικά, αυτό είναι το πρόβλημά μας. Η έλλειψη σοβαρότητας. Το πολύ μικρό ποσοστό σοβαρών, σε όλες μα σε όλες τις ομάδες ή συλλογικότητες στη χώρα μας. Ένα 10% ή άντε λίγο παραπάνω. Είναι φοβερό. Κι είναι φοβερό γιατί το ποσοστό αυτό, παραμένει σταθερό ακόμη και για ομάδες που είναι ή θεωρούνται σοβαρές αλλά και στις άλλες, στις μη.

Ας πάρουμε παράδειγμα το αρχικό σχήμα. Ένα 10% των θρησκευόμενων είναι σοβαροί, ανεκτικοί, άνθρωποι που προσπαθούν να ζήσουν σύμφωνα με αυτά που λέει η θρησκεία τους κι να υποχρεώνουν τους άλλους να ακολουθούν πράγματα που δεν πιστεύουν. Αλλά και οι άθεοι/αγνωστικιστές/άθρησκοι; Μόνο ένα 10% αυτοκαθορίζονται, χωρίς να λοιδωρούν ή ακόμη και να επιτίθενται εναντίον όσων θρησκεύουν, κοιτάζοντας τον εαυτό τους κι όχι τους άλλους.

Στους οπαδούς των ομάδων; Ένα 10% αγαπούν τις ομάδες τους περισσότερο από όσο μισούν τους αντιπάλους τους και όταν μιλούν για αλλαγές και κάθαρση στο ποδόσφαιρο, δεν εννοούν μόνο όλους τους άλλους πλην των ιδίων. Στους απασχολούμενους στο δημόσιο τομέα; Ένα 10% είναι που ευσυνείδητα, χωρίς να τα παίρνουν και χωρίς να φυγοπονούν, εργάζονται και προσφέρουν. Στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα; Ένα 10% δουλεύουν χωρίς να θεωρούν κλέφτες τα αφεντικά τους και χωρίς να βαρυγκομούν την ώρα και τη στιγμή που δεν κατάφεραν κι εκείνοι «να τρουπώσουν» σε κάποια αργομισθία του δημοσίου. Στους ελεύθερους επαγγελματίες; Ένα 10%. Στους επιχειρηματίες; Ένα 10%. Στους πολιτικούς; Ένα 10%.

Και το καταπληκτικό είναι πως αυτό λειτουργεί και ανάποδα. Πχ, στο τσίρκο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ένα 10% των ψηφοφόρων τους, μπορεί να είναι σοβαροί άνθρωποι που απλώς πίστεψαν ή έκαναν ανοησίες. Κι από την άλλη, πάμε στους άλλους; Κι εκεί, ένα 10% είναι σοβαροί, ενώ οι υπόλοιποι έτυχε και βρέθηκαν σε αυτό το μετερίζι. Αρκεί να δει κανείς τις προσπάθειες των αποδώ δημοσιογράφων, να πείσουν ότι όλοι οι φόροι υπέρ τρίτων είναι άδικοι, εκτός από το αγγελιόσημο.
Γι’ αυτό χρεωκοπήσαμε. Γιατί είμαστε μια χώρα, κατά 10% σοβαρή μόνο.

Υ.Γ. Ας έχουμε βέβαια υπόψιν ότι και στις πολιτισμένης Εσπερίας τις χώρες το ποσοστό σοβαρών επίσης μικρό είναι. Αλλά είναι 20%. Ή και κάπου ίσως 30%. Κι αυτό κάνει τη διαφορά…

 

Advertisements