Επικοινωνία στα χρόνια του μνημονίου

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

Ως χρήστης των social media διαβάζω και κοινοποιώ, και στο facebook και στο twitter, διάφορα άρθρα σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα. Στα Social media μπήκα στις αρχές του 2011 όταν δηλαδή η «μνημονιακή εποχή» είχε ήδη ξεκινήσει.

Γνωστό είναι πλέον σε όλους ότι τα κοινωνικά δίκτυα παίζουν καθημερινά έναν ολοένα και σημαντικότερο ρόλο στην ενημέρωση των πολιτών, ειδικά των νέων 18-35 ετών οι οποίοι μαζικά στήριξαν ΣΥΡΙΖΑ, και ότι ήρθαν για να μείνουν. Αυτό έγινε πολύ γρήγορα αντιληπτό από τους «αντι-μνημονιακούς» οι οποίοι οργάνωσαν ομάδες κρούσης, στρατούς για να είμαστε ακριβείς, και κυριάρχησαν στο επικοινωνιακό κομμάτι με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην κάλπη. Έτσι διαδόθηκαν με ταχύτητα φωτός ανακρίβειες, μισές αλήθειες και ολόκληρα ψέμματα, χωρίς ουσιαστική αντίδραση από τον «μνημονιακό» χώρο τον οποίο εκπροσωπούσαν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Εύκολα, οδήγησαν, οι «αντι-μνημονιακοί», την αντιπαράθεση σε επίπεδο φημών ή ιδεολογικό. Και φυσικά επικράτησαν διότι όταν παίζεις χωρίς αντίπαλο και εντός έδρας αυτό είναι εύκολο.

Στήθηκε ένα ολόκληρο πλάνο στο δίπολο καλοί αριστεροί – κακοί δεξιοί και διοργανώθηκαν χιλιάδες διαδικτυακά «debate» για να συζητηθεί το αν ο κομμουνισμός είναι καλός ή κακός, αν ο φιλελευθερισμός είναι καλύτερος του κομμουνισμού, και χύθηκαν χιλιάδες τόνων διαδικτυακής μελάνης για θέματα που δεν αφορούν το 80% του εκλογικού σώματος. Η επικοινωνιακή επικράτηση των «χριστιανών» της αριστερά του κράτους Πατερούλη, όπως έγραψα και πιο πάνω, ήταν δεδομένη. Προστέθηκαν και οι «τοκογλύφοι» που περίπου τρώνε παιδάκια και έδεσε το γλυκό.

Ταυτόχρονα, και ενώ η πλευρά των «ηθικολάγνων» είχε ήδη μεραρχίες στη διάθεσή της, η πλευρά των «μνημονιακών» αναλωνόταν σε ατελείωτες διυλίσεις κώνωπα ιδεολογικού περιεχομένου, σε σουαρέ βιβλιοπωλείων και σε ανούσιες διαμάχες επίδειξης βιβλιοφαγίας και εξυπνακισμού. Διότι είχε πειστεί ότι η μάχη απέναντι στις ερπύστριες του λαϊκισμού μπορούσε να κερδηθεί με λουλούδια επιχειρημάτων. Πίστεψαν δηλαδή ότι ήταν δυνατό να πειστεί ο φέρων χρυσό σταυρό δασύτριχος Ελληναράς ενδιαφέρεται για τον Χάγιεκ ή τον Φρίντμαν. Φυσικά ηττήθηκαν κατά κράτος, κάτι που μεταξύ μας μόνο ένας τυφλός δεν θα είχε προβλέψει.

Μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχουν φυσικά, το μεγαλύτερο ίσως, και τα φιλοευρωπαϊκά κόμματα τα οποία απλώς αγνοούσαν(;) τη δύναμη της επικοινωνίας. Έτσι μείναμε ένας στρατός ατάκτων που προσπαθούσε να αντιμετωπίσει τις ορδές των Ούνων με κλεφτοπόλεμο.

Χαρακτηριστικός επίσης είναι ο τρόπος με τον οποίο οι Ούνοι καθορίζουν την επικοινωνιακή ατζέντα καθημερινά. Θα κοινοποιήσουν μαζικά όποια μπούρδα γραφτεί από τους «πολυβραβευμένους» και αντί αυτό να αντιμετωπιστεί, το εξόφθαλμο ψέμμα δηλαδή, με χλεύη και απαξίωση γίνεται πεδίο μάχης καθιστώντας, τρόπον τινά, το ψέμμα «νόμιμο». Δεκάδες λογαριασμοί Τρολλ των ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ δραστηριοποιήθηκαν άμεσα από την αρχή της κρίσης, κάποιοι πιο low profile για να γίνουν Ταλιμπάν στην πορεία με επίχρισμα πρότερης «αντικειμενικότητας», και «νομιμοποιήθηκαν» ω συνομιλητές όχι μόνο από σημαντικές περσόνες αλλά και από πολιτικούς. Κάπου εκεί χάθηκε η μάχη. Δεν ήταν ποτέ το ζητούμενο η ιδεολογική επικράτηση αλλά η απαξίωση των «δήθεν σοβαρών».

Χρειαζόταν μια εκλαϊκευμένη εξήγηση της πραγματικότητας και όχι κείμενα με δύσκολες λέξεις, τα οποία είναι χρήσιμα αλλά όχι ως βαρύ πυροβολικό τη δεδομένη χρονική στιγμή. Επίσης χρειαζόταν μαζική κοινοποίηση των άρθρων που εξηγούν με σαφήνεια την περίοδο που διανύουμε. Αυτό όμως δεν γίνεται γιατί μάλλον πολλοί θεωρούν χρησιμότερες τις αντιπαραθέσεις με πληρωμένα, και μη, Τρολλ παρά την προσέλκυση κοινού με απτά παραδείγματα. Γιατί το κοινό που πίστεψε στα τέρατα της εθνοσωτηρίου σίγουρα δεν ενδιαφέρεται για τη θεωρία του Χάγιεκ και για το αν αυτή είναι καλύτερη από αυτήν του Μαρξ.

Κλείνοντας τονίζω πως όσο δεν δημιουργείται επικοινωνιακή ομάδα ικανών να διαχειριστούν την ενημέρωση, και να καθορίζουν αυτοί και όχι οι «απέναντι» την ατζέντα, μπορούμε να ελπίζουμε μόνο στην κατάρρευση της εθνοσωτηρίου λόγω μέτρων και διαχείρισης προσφυγικού.

 

Ο Κύριος Καθηγητής

Advertisements