Συμψηφιστές και «Ισαποστασάκηδες»

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

Αναμεταδίδω ελαφρώς διασκευασμένη απάντησή μου σε συγκεκριμένο χρήστη, αλλά αφορά όλους τους συμψηφιστές, τους ισαποστασάκηδες, τους εν γένει κρυφοσυριζαίους, εκείνους που ‘πίσω δε γυρίζουν’ και τους «ναι αλλά οι προηγούμενοι δε μας κατέστρεψαν;» Κάποια στιγμή, σύντομα, θα πρέπει να αποδομηθούν αυτές οι συμψηφιστικές αηδίες που το μόνο που καταφέρνουν είναι να καθαγιάζουν την αριστερή βουβωνική πανώλη που αποδομεί τη χώρα μαρτυρικά μέρα με τη μέρα.

[«Μας πειράζει μόνο η σημερινή κυβερνηση που απότυχε να μας σώσει».

Kλασικό, πλέον, μη-επιχείρημα καθαγίασης των εγκληματικών χειρισμών των τελευταίων 15 μηνών.

Πάλι οι προηγούμενοι κε. ΧΧΧΧ; Αλήθεια, δεν έχουμε βαρεθεί να πιπιλίζουμε τη γνωστή καραμέλα; Και οι πέτρες πλέον ξέρουν τις ευθύνες των προηγούμενων. Οι προηγούμενοι ναι μεν έριξαν το πλοίο στα βράχια, αλλά τους έλαχε και να διαχειριστούν αυτά που οι ίδιοι δημιούργησαν. Το ΠΑΣΟΚ – ο κατιμάς του οποίου μετακόμισε συλλήβδην στον «φρέσκο» ΣΥΡΙΖΑ – πλήρωσε το ιστορικό τίμημα εφόσον τα ποσοστά του έχουν ουσιαστικά εξανεμιστεί, ενώ η ΝΔ – αφού πέρασε από το 18% στις πρώτες εκλογές του 2012 – βρίσκεται ακόμα σε ιστορικά χαμηλά ποσοστά. Κακήν-κακώς η χώρα το 2014 έφτασε σε ένα σημείο ισορροπίας κι ελαφράς ανάκαμψης (αυτό λένε όλοι μα όλοι οι διαθέσιμοι δείκτες αλλά και η ‘αίσθηση’ της αγοράς για όποιον είναι μέρος της και την κατανοεί) με εν γένει τακτοποιημένα δημοσιονομικά, αναιμική ανάπτυξη και net positive job growth.

Συνέχεια

Διαγραφές ΕΣΗΕΑ – Τίτλος Τιμής στη Νέα Μεταπολίτευση

Π

του ΚΚ2.

Μέσα στον καταιγισμό ασχήμιας, στρεψοδικίας, υπερβολών, ψεμμάτων, μισαλλοδοξίας και δυσανεξίας προς τη διαφωνία όπως την εμφανίζει η «αριστερά» της οποίας τα βήματα ακούγονται να αντηχούν όλο και πιο ηχηρά στην αμετανόητη σκαλί-σκαλί κάθοδό της  στο βαθύ πηγάδι στου Κακού τη σκάλα, ακούσαμε και το τελευταίο, ότι επίκεινται δηλαδή ξανά διαγραφές εκ μέρους της ΕΣΗΕΑ κάποιων οι οποίοι δεν απήργησαν και κάποια στιγμή απηυδισμένοι τόλμησαν!, ναι! Ω! Τόλμησαν your honour! να ενημερώσουν το κοινό για μια από τις κρισιμότερες στιγμές της μεταπολεμικής ιστορίας. Συνέχεια

Μέρες που είναι

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

Φτάνουμε, κατά τα φαινόμενα, σε εκείνο το γνώριμο γύρισμα της παλίρροιας σε βάρος μας, σε εκείνο το κινηματογραφικό καρέ που έχουμε ζήσει και, θεωρώ ότι, θυμόμαστε αρκετά καλά οι περισσότεροι. Ήδη πήρε κάπου το μάτι μου επικεφαλίδες που μιλούν για ασύντακτη χρεωκοπία, μετάβαση σε παράλληλο νόμισμα και άλλα χαριτωμένα που θα επέλθουν με το κλείσιμο της αυλαίας του θεατρικού που τόσο ποθεί (τουλάχιστον αυτή την εντύπωση προσλαμβάνουμε) να παίξει ο εθνοσωτήριος θίασός μας. Τα πράγματα φτάνουν πάλι στο σημείο που γίνονται κρίσιμα. Θα γράψουμε και για αυτό.

Το γύρισμα της παλίρροιας όμως, προετοιμάζει σταδιακά και ακόμη μία –την τέταρτη, επί της ουσίας, αν λάβουμε υπόψη μας και το δημοψήφισμα– εκλογική αναμέτρηση. Και, μαζί με αυτήν, και την αντικατάσταση του κ. Τσίπρα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Και το κλίμα που –σκοπίμως– διαμορφώνεται είναι αυτό της υποδοχής του τελευταίου μετά βαϊων και κλάδων στο τιμόνι της διακυβέρνησης της χώρας, ως εκείνου του ανθρώπου που είναι ικανός να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Όλα καλά ως εδώ. Μόνο που τα βάγια δεν προσιδιάζουν στον τρόπο που σκέφτομαι. Και θα εξηγήσω ευθύς αμέσως το γιατί.

Η προεκλογική καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και πολλά μετεκλογικά spots ήταν, σε μεγάλο βαθμό προσωποκεντρικά (αλησμόνητο θα μείνει, θαρρώ, εκείνο το σκίτσο του κ. Τσίπρα με το φωτοστέφανο –τι ειρωνεία), παρουσιάζοντάς τον ως την απάντηση απέναντι στη διακυβέρνηση του κ. Σαμαρά. Πέρα από το ότι στέκομαι απέναντι σε κάθε μορφής προσωπολατρεία για ευνόητους λόγους, θεωρώ ότι η χάραξη πολιτικής δεν γίνεται μονομερώς από τον «ηγέτη» και ακολουθείται τυφλά από τους οπαδούς του. Είναι, αντίθετα, η συνισταμένη του προγράμματος του κόμματος που κερδίζει την εκλογική αναμέτρηση αφενός, και της επιλογής του εκλογικού σώματος, το οποίο επιλέγει και προσδοκά έχοντας στο νου του κίνητρα, κριτήρια, σκοπούς κλπ., συμμετέχει στο πολίτευμα και στη δημόσια ζωή κι επηρεάζει, λιγότερο ή περισσότερο, τις πολιτικές αποφάσεις με την πίεση που ασκεί αφετέρου. Το πώς γίνεται αυτό στην πράξη είναι ένα άλλο, ξεχωριστό ζήτημα. Ας κρατήσουμε για την ώρα, ότι η πολιτική είναι ένα ζήτημα σύνθετης διαχείρισης, η οποία θέτει επί τάπητος πολλούς παράγοντες. Συνέχεια

Ελλάδα: η χώρα του 10%

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

γράφει ο Τεό Νταλέκης.

Δεν θα κρύψω την αφορμή για αυτές τις σκέψεις. Ήταν η ανακοίνωση της Ένωσης Αθέων σχετικά με τη διοργάνωση Φανερού (sic!) Δείπνου τη Μεγάλη Παρασκευή με μπριζολάκια, κοκορέτσια, και άλλα εύγευστα κοψίδια. Παρατήρησα με αρκετή ευχαρίστηση, πολλούς φίλους άθεους/αγνωστικιστές/άθρησκους να σχολιάζουν πως τέτοιου είδους κινήσεις ετεροπροσδιορισμού δείχνουν, αν μη τι άλλο, κόμπλεξ και επιτυγχάνουν τα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα. Και λέω με ευχαρίστηση, γιατί κανένας σοβαρός, σκέφτηκα, άθεος ή αγνωστικιστής που γνωρίζω δεν θα έμπαινε σε τέτοιου είδους διαδικασίες.

Κι ύστερα βέβαια σκέφτηκα, πως σε μία χώρα με Άνθιμους και Σεραφείμ και άλλα φυντάνια της ελληνορθοδοξίας, είναι δυστύχημα που ούτε καν σοβαρούς άθεους δεν διαθέτουμε. Αλλά να, τελικά, αυτό είναι το πρόβλημά μας. Η έλλειψη σοβαρότητας. Το πολύ μικρό ποσοστό σοβαρών, σε όλες μα σε όλες τις ομάδες ή συλλογικότητες στη χώρα μας. Ένα 10% ή άντε λίγο παραπάνω. Είναι φοβερό. Κι είναι φοβερό γιατί το ποσοστό αυτό, παραμένει σταθερό ακόμη και για ομάδες που είναι ή θεωρούνται σοβαρές αλλά και στις άλλες, στις μη.

Συνέχεια

Περί αγγελιόσημου

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

Όλες αυτές τις μέρες έχω διαβάσει σχεδόν όλα τα επιχειρήματα όσων υποστηρίζουν τη διατήρηση του αγγελιόσημου, ως εισφορά προς το ταμείο των δημοσιογράφων και προσπαθώ να βρω έστω και ένα που να δίνει μια πειστική απάντηση.

Διάβασα για παράδειγμα ως επιχείρημα πως το αγγελιόσημο υποκαθιστά τις εργοδοτικές εισφορές και την συμμετοχή του κράτους. Επίσης, πως εάν καταργηθεί το κράτος θα πρέπει να συμμετάσχει με εισφορές, όπως κάνει σε όλα τα ταμεία. Άλλο επιχείρημα μιλούσε για επιβάρυνση του κόστους των εργοδοτών των ΜΜΕ οι οποίοι σήμερα δεν πληρώνουν καν τους μισθούς, κάτι που σημαίνει κλείσιμο ακόμα περισσότερων ΜΜΕ. Άλλος μίλησε για αναπόφευκτη αύξηση του κόστους της διαφήμισης και άρα του προϊόντος. Διάβασα επίσης για μη πλούσιους επιχειρηματίες-ιδιοκτήτες ΜΜΕ που θα αναγκαστούν να καταφύγουν σε μαύρα χρήματα για να διασώσουν την επιχείρηση και πολλά άλλα.

Ειλικρινά, κανένα, μα κανένα από όσα επιχειρήματα διάβασα, δεν με έπεισε για την ανάγκη διατήρησης του αγγελιόσημου. Κάθε ένα χωριστά, μπορεί να εκπέσει βάση λογικής.

Για παράδειγμα. Συνέχεια

Γιατί το αγγελιόσημο πρέπει να καταργηθεί

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

Γιατί το αγγελιόσημο πρέπει να καταργηθεί

Πολλοί γράφουν οτι «και οι εργοδότες να πληρώσουν, τα λεφτά (όπως και το αγγελιόσημο) θα προέλθουν από τους πελάτες».

Τίποτα δεν είναι χειρότερο από τη μισή αλήθεια. Η μισή αλήθεια είναι οτι, ναι, τα λεφτά θα τα πληρώσει τελικά ο πελάτης. Η άλλη μισή αλήθεια είναι οτι δεν μιλάμε για τα ίδια λεφτά.

Για να το καταλάβει και ο πλέον αδαής θα αναφέρω ένα ακραίο παράδειγμα:

Ας πούμε οτι στην Ελλάδα υπάρχουν 10 μέσα ενημέρωσης που δέχονται όγκο διαφήμισης 10.000 Ευρώ που πάνε στο ταμείο που απασχολεί 10 δημοσιογράφους. Το αγγελιόσημο είναι 2.000 € (20% επί της τιμής της διαφήμισης) και σε κάθε δημοσιογράφο αναλογούν 200 €.

Εάν καταργηθεί το αγγελιόσημο, το κόστος αυτό θα επιβαρύνει τον εργοδότη που θα το μετακυλίσει στον διαφημιζόμενο. Σωστά; Σωστά. Μέχρι έναν βαθμό.

Ας πούμε τώρα οτι με την εξέλιξη της τεχνολογίας τα 10 μέσα δεν χρειάζονται πλέον 10 δημοσιογράφους αλλά μόνον 1 (αυτό έχει ήδη συμβεί σε μεγάλο βαθμό τα τελευταία 20 χρόνια).

Συνέχεια

Οι 12 καταστροφικές συνέπειες της επιστροφής στη δραχμή

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o
Οικονομικός Αναλυτής

πηγή: The Huffington Post

Το τελευταίο διάστημα παρατηρούμε να καλλιεργείται εντέχνως από διάφορους κύκλους το κλίμα υπέρ της επιστροφής στη δραχμή. Έχει στηθεί μία ενορχηστρωμένη προπαγάνδα επηρεασμού της κοινής γνώμης από επιχειρηματικά κέντρα με ιδιοτελείς σκοπούς και κερδοσκοπικά κίνητρα, εκμεταλλευόμενα τη δυσαρέσκεια του κόσμου από την 6ετή ύφεση και την ανυπαρξία συγκεκριμένου σχεδίου εξόδου από την κρίση.
Το κλίμα αυτό ενισχύεται κι από το γεγονός ότι ένα σημαντικό ποσοστό στελεχών των 2 συγκυβερνώντων κομμάτων τάσσεται ανοιχτά υπέρ της δραχμής και ενάντια σε οποιαδήποτε μορφή μεταρρύθμισης που κινείται σε αντίθετη φιλοσοφία.
Παρότι η πλειοψηφία των πολιτών παραμένει σταθερά θετική στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας και επιθυμεί να έχει το Ευρώ για νόμισμα, έχει αυξηθεί το ποσοστό των ανθρώπων που δηλώνει αδιάφορο σε μια πιθανή μετάβαση στη δραχμή και πιστεύει ότι δε θα μεταβληθεί το βιοτικό του επίπεδο. Αναλύοντας όμως όλα τα οικονομικά δεδομένα μιας τέτοιας εξέλιξης, καταλήγουμε ότι οι επιπτώσεις θα είναι ιδιαίτερα σκληρές και επίπονες.

Συνέχεια

Όχι, δεν έχουμε χούντα!

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

Με τη σημερινή επέτειο κλείνουν 49 χρόνια από την ημέρα που η χώρα «μπήκε στο γύψο». Μια επταετία, τις συνέπειες της οποίας, άμεσα ή έμμεσα, βιώνουμε μέχρι και σήμερα. Η χούντα τελείωσε το 1974 με μια εθνική καταστροφή αλλά, παραδόξως, η χώρα βρήκε το βηματισμό της και προχώρησε, με αποτέλεσμα τα τελευταία 42 χρόνια να είναι όχι μόνο τα πλέον ειρηνικά στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους αλλά σχεδόν συβαριτικά.

Δεν θα κάνουμε εν προκειμένω τον απολογισμό αυτών των 42 χρονών, ούτε θα αναπτύξουμε τα σωστά και τα λάθη της μεταπολιτευτικής μας Δημοκρατίας. Αυτά έχουν γραφεί πάμπολλες φορές, ειδικά από την έναρξη της κρίσης και μετά, από γραφίδες σαφώς καλύτερες της δικής μου.

Σε κάτι άλλο θεωρώ πως είναι αναγκαίο να σταθούμε. Όλα αυτά τα χρόνια, πολύ συχνά τα πολιτικά κόμματα, έκαναν λόγο για «χούντα» ή «πρακτικές χούντας» είτε θέλοντας να στηλιτεύσουν τις όντως αντιδημοκρατικές ενέργειες των αντιπάλων τους, είτε -το συνηθέστερο- για λόγους εντυπωσιασμού, μέσα στα πλαίσια του αντιπολιτευτικού λαϊκισμού.

Η έναρξη της κρίσης, που σήμανε και το τέλος του ελληνικού συβαριτισμού, εκτόξευσε το λαϊκισμό σε δυσθεώρητα ύψη. Η άμωμη και άσπιλη Αριστερά, συνεπικουρούμενη από τη λούμπεν ακροδεξιά του καμμένου -πάντα με μικρό κ- αλλά κι από τα ναζιστοειδή της Χρυσής Αυγής, στο μεγάλο χυλό των «αγανακτισμένων» της πλατείας, εκτός από «Γερμανοτσολιάδες», «Τσολάκογλου» και «προδότες», έκαναν κατά κόρον, εντός κι εκτός Βουλής, λόγο για χούντα -που μάλιστα «δεν τελείωσε το ’73 (sic!)» και κατάλυση της Δημοκρατίας. Συνέχεια

ΣΥΡΙΖΑ και Αγανακτισμένη Προπαγάνδα, Πέντε Χρόνια Μετά

Π

του ΚΚ2
Μεγάλο Αφιέρωμα για την Επέτειο της Αρχής της Ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ… 

Μερικές -και πάλι μακροσκελείς- σκέψεις με την ευκαιρία πέντε χρόνων από την επέτειο των «αγανακτισμένων»…

Ξέρετε, πολύς κόσμος δεν έχει αντιληφθεί μια τεράστια αντίφαση στα όσα μας έχουν βρει με το ΣΥΡΙΖΑ. Από τη μια λέμε για χωριάτες, αμόρφωτους, αστοιχείωτους, κλπ κλπ, αλλά από την άλλη ο καταληψίας έχει κερδίσει τέσσερις εκλογικές αναμετρήσεις από το 2014, έχει αγοράσει και έχει πουλήσει πλείστους όσους σημαντικούς ανθρώπους της «αριστεράς» και της ευρύτερης ψεκασμένης νεοΕλληνικής πραγματικότητας μεταξύ των οποίων και τον Αλαβάνο, τον Κουβέλη, τον (Μίκη) Θεοδωράκη, τον Μανώλη Γλέζο, αλλά και τον Σακελλαρίδη, τον Βαρουφάκη, όλη τη ΛΑΕ της Ζωής και των Στρατουλολαφαζαναίων, και συνεχίζει ακάθεκτος να καταβροχθίζει πρώην συνεργάτες και να μη μιλάει κανείς πλην της Ζωής η οποία αν και η πλέον αντιπαθής, μάλλον γνωρίζει και πολλές πιπεράτες λεπτομέρειες.

Όπως έχουμε γράψει και άλλες φορές, ο γράφων θεωρεί ότι όσον αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, υπήρξε τεράστια υποστήριξη από εγχώρια και εξωχώρια κέντρα. Συνέχεια

Δεν θα νικήσετε

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

Σηκώνεσαι το πρωί, φτιάχνεις τον καφέ σου, κάνεις και ένα ποστ στο fb και αρχίζεις κανονικά τη μέρα σου. Όμως μερικές μέρες δεν είναι ίδιες. Γιατί όταν πας να μπεις στον λογαριασμό σου, βλέπεις πως απλά δεν υπάρχει. Το συναίσθημα είναι λίγο περίεργο, νιώθεις σαν να σου κλέψανε το κινητό, νιώθεις κάπως έξω από τα νερά σου. Πληκτρολογείς τους κωδικούς σου αλλά τίποτα. Το facebook θέλει λέει επαλήθευση των στοιχείων σου, θέλει ταυτότητες κτλ. Τα στέλνεις αλλά τίποτα. Αναρωτιέσαι γιατί έκλεισε έτσι ξαφνικά ο λογαριασμός σου, που έχεις από το 2008. Μήπως βάζεις πολλές γυμνές φωτογραφίες; Μήπως βωμολοχείς σε υπερβολικό βαθμό; Μήπως χρησιμοποιείς ψεύτικες φωτογραφίες; Μήπως χρησιμοποιείς ψεύτικο όνομα;

Συνέχεια