Περί Μαρξισμού

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

Οι Μαρξιστές έχουν ένα γνωστικό προνόμιο. Ερμήνευσαν τους νόμους της Ιστορίας και ξεκλείδωσαν την πολιτική μελλοντολογία στη μαγική σφαίρα του Κεφαλαίου. Ο πολιτικός τους βολονταρισμός, μια αντίφαση, γιατί ποιος δύναται να βούλεται έναντι των νόμων της Ιστορίας, η μόνη λογική θέση μπορεί να είναι η συμπόρευση, δεν γνωρίζει όρια γιατί είναι εκ φύσεως δικαιωμένος. Δικαιωμένος από το τέλος που επιστημονικά τεκμηριώνουν ως μελλούμενο. Από την ασφάλεια της κατοχύρωσής τους μπορούν ακόμη και να πεθάνουν επειδή η Ιστορία, το μόνο καταφύγιο του ανθρώπου, έχει αμετάκλητα αποφανθεί για το δίκιο τους.

Πιο ενδιαφέρουσα δεν είναι όμως η παθολογία της δικαίωσής τους όσο η αποηθικοποίηση της πραξεολογίας τους. Η Ιστορία ως τόπος φανέρωσης του Πνεύματος (Έγελος ) και ως τόπος δικαίωσης των καταπιεσμένων έχει αμετάκλητα αποφανθεί όχι μόνο για το τέλος αλλά και για τον ηθικό της σκοπό. Μπροστά στην κατηγορική επιταγή της πραγμάτωσης της Ιστορίας, του μόνου ηθικού κανόνα, όλες οι επιμέρους πράξεις, όλα τα καθ οδόν νοήματα χάνουν τον ηθικό τους χαρακτήρα. Έτσι τα λουτρά αίματος λίγη σημασία έχουν, ηθικά είναι ουδέτερα, αντλούν νόημα μόνο ως προς την τελεολογική τους αναφορά που είναι η δικτατορία του προλεταριάτου.

Η αποηθικοποίηση της πράξης επάγεται και από μια άλλη κατηγορία του Μαρξισμού. Η αμετάκλητη διαίρεση του κόσμους σε αστούς, αγρότες και προλετάριους, η κατηγοριοποίηση σε τάξεις αλλάζει το φορέα του ηθικού νοήματος. Πλέον ηθική είναι η τάξη, το προλεταριάτο, το υποκείμενο απλώς ανήκει στο οικείο σύνολο και αντλεί αξία και απαξία από την ένταξή του σε αυτό. Αφού λοιπόν η Ιστορία αποφάσισε να σαρώσει την αστική τάξη, η δολοφονία του Αστού δεν είναι έγκλημα. Έγκλημα είναι ο εγκλεισμός τους στο ταξικό σύνολο των Αστών, έγκλημα είναι να αποτελείς υποσύνολο τους ιστορικού σαρώματος.

 

Vasileios Chantzos

Advertisements