Φταίει για όλα η Δύση;

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

Ενεή και αποσβολωμένη, μέσα στην ενοχικότητα και την αμηχανία της, στέκεται η Ευρώπη μετά από ένα ακόμη τρομοκρατικό χτύπημα. Και καλείται, για ακόμη μία φορά, την πολλοστή πια σε ένα αρκετά σύντομο χρονικό διάστημα, να μετρήσει μερικές δεκάδες ακόμη, αθώων θυμάτων. Παγιδευμένη στα μετα-αποικιοκρατικά σύνδρομα που η ίδια δημιούργησε, έχει εγκλωβιστεί και αδυνατεί να προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια. Παρά μόνο αυτήν του γλειψίματος των πληγών της.

Ήδη από τη στιγμή που σημειώθηκε το χτύπημα στο Bataclan, είχαμε γράψει ότι οι επιθέσεις αυτές και όσα τις ακολουθούν (αύξηση μέτρων ασφαλείας, φόβος, στρατιωτικές δυνάμεις στους δρόμους κλπ) φέρουν τα χαρακτηριστικά γενικευμένης σύρραξης. Κρίνεται σκόπιμο να ξεκαθαριστούν στο σημείο αυτό ορισμένα πράγματα: οι ένοπλες επιθέσεις του Daesh στην Ευρώπη συγκεντρώνουν όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ανταρτοπολέμου: κάλυψη-απόκρυψη κατά την προπαρασκευή, ευαίσθητοι στόχοι οι οποίοι ενίοτε φέρουν και συμβολικό φορτίο, ο μικρότερος δυνατός αριθμός επιτιθεμένων που στοχεύει στο μέγιστο αριθμό θυμάτων, βασιζόμενος στο στοιχείο του αιφνιδιασμού. Παρόλα αυτά, το ISIL διεξάγει πολύ ευρύτερες και ακόμη πιο άγριες επιθέσεις μεγάλης κλίμακας σε στόχους οι οποίοι κάθε άλλο παρά «δυτικοί» είναι: αν σκεφτεί κανείς την αγριότητα με την οποία καταδιώκονται οι Σιίτες, οι Γεζίτες, οι Ζωροάστρες, αν λάβει κανείς υπόψη του τις επιθέσεις στο Μπαλί, στην Ινδονησία, ενδεχομένως και στην Κωνσταντινούπολη (τοποθετείται εδώ, παρά το ότι η Τουρκία είναι η μοναδική περίπτωση κοσμικού και όχι θρησκευτικού κράτους του μουσουλμανικού κόσμου). Όπως πολύ σωστά έγραψε σε σχετικό άρθρο του στην εφημερίδα Telegraph ο Dr Azeem Ibrahim, αν το Ισλαμικό Κράτος είχε σκοπό τη γενικευμένη συσπείρωση εναντίον της Δύσης, θα προέβαινε σε διαφορετικές, ενωτικού τύπου ενέργειες και κέλευσμα των απανταχού, κατά το δυνατόν, μουσουλμάνων για Ιερό Πόλεμο. Το επιχείρημα της προπαγάνδας του για την εκδίκηση ενάντια στην ιμπεριαλιστική Δύση, παρά τις όποιες βάσεις που μπορεί να έχει, αποδομείται από το ίδιο το ISIL αν εξετάσει κανείς τις ενέργειές του απέναντι στον Άλλο, όταν αυτός συνιστά κομμάτι της δικής του θρησκείας.

Στη Δύση, δυστυχώς, γνωρίζουμε πολύ καλά, το μένος με το οποίο η εκάστοτε κυρίαρχη θρησκεία (ο Χριστιανισμός, κατά κύριο λόγο), κατεδίωξε αυτούς που ονομάτισε κατά περίπτωση «αιρετικούς»: από την εποχή της Εικονομαχίας που αιματοκύλισε το Βυζάντιο, μέχρι τη σφαγή των Καθαρών από τους Καθολικούς στο Μοντσεγκύρ, τη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου και την Ισπανική Ιερά Εξέταση, ο Δυτικός κόσμος φέρει στο πέτο του δύσμορφα παράσημα μισαλλοδοξίας και σκληρής επιρροής στην εκάστοτε πολιτική ζωή των ευρωπαϊκών κρατών. Ωστόσο, αυτά, είναι πια δεδομένο ότι ανήκουν στο παρελθόν. Πέρασαν στην ιστορία κι έκτοτε αποτελούν κομμάτι ιστορικού διαλόγου, γνωσιακής αφομοίωσης και κριτικής εξέτασης ώστε, κατά το θουκυδίδειο σχήμα, είναι πια κτήμα εις αεί που υποδεικνύει βασικές κατευθύνσεις στη σύγχρονη ορθολογική σκέψη. Εξίσου δεδομένος είναι και ο διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους (ναι, και στην Ελλάδα) όπου, είναι πια μάλλον απίθανο να συναντήσει κανείς ριζοσπαστικοποιημένους Χριστιανούς. Και πέρα από κάποιες σπασμωδικές φωνές κλινικών περιπτώσεων οι οποίες αντιμετωπίζονται στην καλύτερη περίπτωση ως γραφικές, συλλογικά έχουμε διαχωρίσει τους ρόλους του κράτους και της οργανωμένης θρησκείας.

Η περίπτωση του Ισλάμ, διαφορετική, τόσο εν τη γενέσει του όσο και ως προς τη διάδοσή του, ιστορικά καταδεικνύει αφενός την ταύτιση θρησκευτικής και πολιτικής εξουσίας, αφετέρου ένα ιστορικό εμφύλιων συγκρούσεων μεταξύ παρατάξεων που διεκδικούν η καθεμιά το λόγο του Προφήτη για τον εαυτό της. Τόσο οι πόλεμοι του 622 μ.Χ. κατά τη μετάβαση του Μωάμεθ από τη Μεδίνα στη Μέκκα που σηματοδοτούν την Εγίρα, όσο και η πολεμική επέκταση των τεσσάρων ορθόδοξων χαλιφών που ακολούθησαν τον Μωάμεθ στις περιοχές της Εγγύς και της Μέσης Ανατολής προοδευτικά, καθώς και η, από τότε βίαιη και εκτεταμένη διαμάχη μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα, λειτουργούν ως τεκμήρια θρησκευτικού φανατισμού και εκδίωξης του ομόφυλου άλλου, εντός της μουσουλμανικής σκέπης.

Σίγουρα, ένας ισχυρισμός που θέλει το σύνολο του μουσουλμανικού κόσμου να εμφορείται από αρχές ολοκληρωτικής πολεμικής θα ήταν φαιδρός. Ωστόσο, αν από τη μία είμαστε σε θέση να προσάψουμε στο Χριστιανισμό μεγάλο μέρος των συντηρητικών μας στρεβλώσεων, γιατί δυσκολευόμαστε να συσχετίσουμε –και όχι να ταυτίσουμε– τη ριζοσπαστικοποίηση των μαχητών του Ισλαμικού Κράτους, με αυτά καθαυτά τα διδάγματα του Ισλάμ; Όχι για να απορρίψουμε συλλήβδην μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων, αλλά για να μπορέσουμε, σύμφωνα με τις δικές μας αρχές, να εντοπίσουμε τις σχέσεις αιτίων και αιτιατών, να κάνουμε τους σωστούς συσχετισμούς και να αντιμετωπίσουμε εν τέλει ένα πρόβλημα το οποίο εδώ και αρκετό καιρό είναι πολύ σοβαρό.

Το δίλημμα είναι από καιρό πια, επιτακτικό: άμεση και αμείλικτη αντιμετώπιση, ή φόβος, εσωστρέφεια και γενικευμένη δυστοπία που θα σκεπάζει την καθημερινότητά μας. Όσο θα κρυβόμαστε, ως μανταμίτσες γαλλικού πορνείου, πίσω από το χοντρό δαχτυλάκι της πολιτικής ορθότητας που κατατρέχει κάθε βήμα, σωστό και λάθος, του παρελθόντος μας, μαζί με τα αγάλματά μας, θα σκεπάσουμε και άλλα πτώματα. Μέχρι να έρθουν στο προσκήνιο, πρόθυμοι, «έτοιμοι σαν από καιρό», οι επίδοξοι «σωτήρες» που, με νύχια και με δόντια, το παρόν πολιτικό γίγνεσθαι, καταφέρνει μέχρι στιγμής να έχει στο περιθώριο. Και αυτό το σενάριο είναι ακόμα χειρότερο από κάθε Bataclan, Μαδρίτη, Κωνσταντινούπολη και Βρυξέλες. Μαζί.

 

Ο Παλαιοπασόκος

Advertisements