Για να υπάρξει πολιτική

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

Η πολιτική στην Ελλάδα, μιλάω εδώ για την πολιτική σε επίπεδο κοινωνίας, διενεργείτο με ένα συγκεκριμένο τρόπο, περισσότερο μια ανιμιστκή τελετουργία σταδίων. Από την οικογενειακή παράδοση ή αποστασία, ανάλογα με την ψυχοστασία του νέου, στην ξύλινη γλώσσα ή την «οργανωμένη» κραιπάλη των φοιτητικών οργανώσεων. Ακολουθούσε η οργάνωση σε κόμματα για κάποιους ή έστω η επαφή με πολιτική καμαρίλα με σκοπό τον διορισμό ή την ευμενή μετάθεση. Λογής λογής άτομα απείχαν από την ομαδική παράκρουση περισσότερο από μια αίσθηση ηθικής ανελαστικότητας ή αισθητικής αηδίας. Όλα αυτά δεν ταίριαζαν σε ένα ρομαντισμό που καθήλωνε την ζωή στις ιδεατές της μορφές.

Με άλλα λόγια όλη η πολιτική υποκειμενοποίηση ήταν μια διαδικασία διάβασης από άρρωστες σε νοσηρές καταστάσεις. Τα αποτελέσματα ήταν διπλά. Η υποκειμενοποίηση κατασκεύασε πολιτικώς ανώμαλα υποκείμενα ( το ένα αποτέλεσμα ), τα οποία αδυνατούν, ελλείψει προσλαμβανουσών άλλου είδους, να κατανοήσουν διαφορετικά την πολιτική από ό,τι την έχουν εισέτι βιώσει (το δεύτερο αποτέλεσμα). Υπό αυτό το πρίσμα είναι κατανοητή η πολιτική αφασία της κοινωνίας. Έχοντας δοκιμάσει όλους τους τρόπους πολιτικής που βίωσε και έχει εκπαιδευτεί να κατανοεί, τις καταλήψεις, τις πορείες, τις εκλογικές μετατοπίσεις, τους τραμπουκισμούς κτλ καλείται να ασκήσει κάτι που αγνοεί, κάτι που δεν έχει εκπαιδευτεί, κάτι που ποτέ δεν συνάντησε. Σε όλες τις ομιλίες, ο έχων ους, ακούει τον κόσμο, όταν περατώνεται η φάση των διαπιστώσεων, να μονολογεί «και τι να κάνουμε;». Την λύση, και να μας δοθεί, που μας δίνεται καθημερινά, αδυνατούμε να την κατανοήσουμε ως λύση, αδυνατούμε να την εντάξουμε σε κάτι γνώριμο. Έτσι φέρει εντός της ακατάπαυστα την μοίρα της ακύρωσής της, το σκολιό έδαφος του σπορέως. Και συνεπώς για να υπάρξει πολιτική, με την πραγματική έννοια, πρέπει να βρεθούν οι όροι της αναπαραγωγής της.

 

από τον Vasileios Chantzos

Advertisements