Η Γάτα και το Yeti…

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o1

 

του KK2

Παρότι δεν τόλμησα να δω την πρόσφατη εκπομπή του Χ»νικολάου με τον Αλέξη Τσίπρα, εν τούτοις, όντας μέσα στο Facebook, όπως και όταν έχει Λαζόπουλο, έτσι και κατά τη διάρκεια της εκπομπής για κάποια ώρα «με πήραν τα σκάγια» από τις οιμωγές αυτών που, μαζοχιστικά λες, επιμένουν να βλέπουν ένα σιτεμένο μετέφηβο με εκνευριστική ένρινη φωνή να προσπαθεί  να εφαρμόσει, ξανά! όλα τα κόλπα που του έμαθαν αυτοί που τον μας τον φύτεψαν εκεί που μας τον φύτεψαν βίαια και αριστοτεχνικά. Ναι, το πιστευω αυτό.

Ας δούμε μερικά πράγματα πιο ψύχραιμα, λοιπόν μετά την παρέλευση ορισμένων ημερών σχετικά με τα όσα διαβάσαμε πρόσφατα για γάτες Ιμαλαΐων και άλλα ευτράπελα.

Ξέρετε, το πρόβλημα δεν είναι (μόνο) ότι σίγουρα ο αναιδής μετέφηβος που κατά βάθος δεν τον ενδιαφέρει το αν θα ανακάμψει η χώρα, θα έριξε τις ευθύνες για το τελευταίο δωδεκάμηνο σε οποιονδήποτε άλλο, εκτός από αυτόν, ακόμα και στους εξωγήινους…

Δεν είναι το ότι  έχει «παγιδευτεί» σε καταστάσεις τις οποίες είναι φανερό ότι (ούτε και αυτός, ούτε και οι ψηφοφόροι του) δεν είχε την οξυδέρκεια να τις προβλέψει.

Είναι το ότι κανείς μα κανείς δεν αναρωτήθηκε πως είναι δυνατόν ενώ νικάει σε τέσσερις εκλογικές αναμετρήσεις μέσα σε λίγο καιρό, πράγμα που δείχνει ένα συγκεκριμένο είδος ευφυίας και πολιτικής δεινότητας, ταυτόχρονα σε όλα τα άλλα όπου προφανώς δεν υπάρχει το… αόρατο χέρι, να εμφανίζεται τόσο ελλειμματικός. Ναι, το ξέρω ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες και policy makers είναι δέκα φορές πιο έξυπνοι από τα εκατομμύρια γίδια που βελάζουν στην Ελλάδα, αλλά και πάλι. Η συγκεκριμένη εξίσωση δε βγαίνει.

Από την άλλη βέβαια ο μικρός καταληψίας δεν κατάλαβε ότι ακόμα και σε επίπεδο αρχηγών ανερχόμενων κομμάτων με προοπτική εξουσίας ή ακόμα χειρότερα, σε επίπεδο αρχηγών κρατών σε διαλυμένες χώρες που είναι δεμένες χειροπόδαρα με δάνεια, τις αποφάσεις δεν τις παίρνουν οι «λαοί» αλλά εκείνοι που τον ανέβασαν στην εξουσία. Εκείνοι που του έκαναν το political marketing campaign, του έκαναν τα metrics και analytics, του έκαναν το market segmentation και το market development από το 4% στο 40%,  του έστησαν ολόκληρη δεξαμενή ιδεολογικής παγίδας «αγανακτισμένων» ψηφοφόρων-minions στην πλατεία Συντάγματος, του έστησαν το πρόγραμμα, και τον έβαλαν πρώτη θέση στο «λεωφορείο ο πόθος»της εξουσίας.

Αυτοί με τους οποίους συμφώνησε σαν κύριος, ενώ κανείς δεν πήρε χαμπάρι διότι οι άλλοι πελαγωμένοι από αυτά που τους βρήκαν, κερατάδες και δαρμένοι και ιδίως οι αποβλακωμένοι και ζαλισμένοι της συγκυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων δεν καταλάβαιναν την τύφλα τους από που τους ερχόντουσαν τόσα χειρουργικά χτυπήματα ακριβείας, και περίμεναν να τους ξελασπώσουν ερασιτέχνες.

Μιλάμε για όλους αυτούς οι οποίοι, παρά τις δεκαετίες επιρροής τους, την πάτησαν όπως και ο μέσος ψηφοφόρος του συμφύρματος που από απόκομμα βάλθηκαν να μετατρέψουν -ντε και καλά- σε κόμμα.  Έστω και παρασκηνιακά πίστεψαν ότι θα αποκτήσουν ένα νέο ενεργούμενο το οποίο απλά θα προστατέψει τα συμφέροντα τους μη υποψιαζόμενοι ότι ήταν μακράν ο πλέον ακατάλληλος, ο χειρότερος δυνατός υποψήφιος  για οποιαδήποτε δουλειά -πόσο μάλλον βρομοδουλειά- και έτσι, αντί για τον… νέο Μακιαβέλι, μας κότσαραν ένα κομπλεξικό και απερίσκεπτο παιδάριο με μηδενική συγκρότηση σκέψης να διαχειριστεί μια κρίση που ούτε ηγέτες μεγάλου διαμετρήματος δε θα μπορούσαν να διαχειριστούν.

Μην λογαριάζοντας ότι μπορεί (να προσπαθήσει έστω) να τους τη φέρει όπως την έφερνε υποθέτω και στα σχολεία που καταλάμβανε, και στις νεολαίες που προήδρευε, και οπουδήποτε υποσχόμενος στους πάντες τα πάντα, μην τηρώντας τίποτε από τα συμφωνηθέντα και στηριζόμενος στους κανόνες της omerta της αμοιβαίας συνενοχής. Μην αντιλαμβανόμενοι οι έξυπνοι ότι ότι αυτή η διπροσωπία σε συσκέψεις αρχηγών, ο υπέρμετρα διχαστικός λόγος, ο βορβορώδης και άμετρος λαϊκισμός,  ή η κακιά συνήθεια του με το που βρέχεται λιγάκι από την πραγματικότητα να μετατρέπεται  από κουταβάκι σε γκρέμλιν και να αναρχείται από τα κομπλεξ του, να σκούζει, να γρυλίζει και να φτύνει δεξιά και αριστερά, κάποια στιγμή θα γυρνούσε και εναντίον τους. Γιατί τα γκρέμλινς άμα βραχούν δαγκώνουν ανεξέλεγκτα.

Και έτσι, από τα όσα βλέπω, μάλλον φτάσαμε στο σημείο που οι επικυρίαρχοι κατάλαβαν ότι ο… μικρός όχι απλά «δεν κάνει» αλλά εδώ και λίγο καιρό… γλυκάθηκε με την εξουσία, σήκωσε μπαϊράκι και ξανάρχισε τα ανώμαλα ρήματα περί… πάταξης της «διαπλοκής» (η οποία τον ανέδειξε), ανύπαρκτες, ελλιπείς ή μη αξιοποιήσιμες «λίστες»-κωμωδίες, και άλλα πολλά, μην υπολογίζοντας φυσικά τις συνέπειες.

Ξέρετε, ο Τσίπρας μου θυμίζει ένα χαρακτηριστικά τραγικό χαρακτήρα σε ταινίες εποχής της ποτοαπαγόρευσης (αλλά -μην πάτε μακριά- και στον πρόσφατο κόσμο της νεοελληνικής ευμάρειας των nineties). Είναι εκείνο το ανερχόμενο παλιόπαιδο που κάποια στιγμή μέσα στην αλαζονεία του και αφού είχε ευεργετηθεί από πάρα πολλούς στον κόσμο της νύχτας -νόμιζε ότι μπορούσε να σηκώσει το δικό του μπαϊράκι και να τη βγει στους «capi dei capi».

Και το θέμα δεν είναι το τι θα σκέφτεται όταν θα περιμένει να τον ρίξουν οι υπερπόντιοι και εγχώριοι «μαφιόζοι» στη θάλασσα της ανυπαρξίας με τα πολιτικά βαρίδια που θα του φορτώσουν στα πόδια.

Είναι ότι μέχρι την τελευταία στιγμή ενώ θα βυθίζεται στον πολιτικό του θάνατο, εκείνος θα συνεχίσει να μας εκνευρίζει μέσα στην αγωνία μας, να γρούζει, να σκούζει, να τσιρίζει, όπως τότε στα σχολικά θρανία και τα πανεπιστημιακά έδρανα, να βρίζει τους πάντες, να προσπαθεί να σπιλώσει, να πάρει με το κόμπλεξ και την κακία του όσους μπορεί μαζί του στο βυθό της ανυπαρξίας και της λήθης.

Τουλάχιστον ας σωθεί η Ελλάδα.

ΚΚ2

ΥΓ: Και όταν μιλώ για επικυρίαρχους δε μιλώ για γάτες των Ιμαλαΐων και άλλα κατοικίδια…Έχετε ακούσει ποτέ σας για το Υeti;

Advertisements