Πολιτικός Εκπασοκισμός

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

Έχει γραφτεί κατά κόρον, η ΝΔ του 2004-2009 ήταν ένα ΠΑΣΟΚ με γαλάζιους κόκκους, πιο κοντά στο 1981-1989 παρά στην περίοδο Σημίτη. Η διαπίστωση, όσο μένει απλά μια διαπίστωση, λειτουργεί σαν ιδιότυπο επιχείρημα, μας φανερώνει κάτι αλλά την ίδια στιγμή μας αποκρύβει την αλήθεια. Μας φανερώνει την ριζική αλλαγή αλλά συγχρόνως μας αποκρύβει τον μηχανισμό της και, όσο δεν αποδεικνύει την θέση της, γίνεται από διαπίστωση επιχείρημα της σειράς, κοινώς ρητορεία.

Το ΠΑΣΟΚ την περίοδο 1981-1989 κατάφερε να ελέγξει το σύνολο του κρατικού μηχανισμού, κατάφερε να αποσπάσει υψηλότατα εκλογικά ποσοστά στον δημοσιουπαλληλικό κλάδο και να αποκτήσει προνομιακές πολιτικές σχέσεις με τα Μ.Μ.Ε. Οι δε συνδικαλιστικές οργανώσεις απετέλεσαν το μακρύ χέρι του. Έχοντας καταφέρει να κρατικοποιήσει το σύνολο της οικονομίας πέτυχε ουσιαστικά τον απόλυτο έλεγχο όχι πλέον μόνο του κράτους αλλά του συνόλου της οικονομίας από το κράτος. Είτε δημόσιος τομέας είτε ιδιωτικός τομέας το κράτος σήμαινε δουλειά και δουλειά σήμαινε στα νεοελληνικά ΠΑΣΟΚ. Ένα κόμμα που θέλει να λειτουργεί σαν προθάλαμος εξουσίας, η ΝΔ, όφειλε να μπορεί να την διεκδικήσει. Για να το πετύχει αυτό μοναδική δυνατότητα ήταν είτε η εναλλακτική πρόταση πολιτικής είτε η συμπόρευση με την λογική του ΠΑΣΟΚ. Για ευνόητους λόγους, λόγους επιβίωσης και ανυπαρξίας ουσιαστικού πολιτικού λόγου, λόγου πέραν της τεχνοκρατικής ανάλυσης και τελικά νοήματος γύρω από την πολιτική, η δεξιά παράταξη πασοκοποιήθηκε. Συνέχεια

Χωρίς Πολλά Λόγια: Γραμματια Ξεπληρώνει

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o1

του ΚΚ2

Επειδή πολύ συχνά-πυκνά ακούμε κάποιον μη «αριστερό» να μιλάει για «νεοφιλελευθερισμό» (και τρία πουλάκια κάθονταν) και μπορεί να απορείτε (πρόσφατα Στυλιανίδης, Φώφη, πολύ πρόσφατα Παυλόπουλος) έχω να πω το εξής:

Όταν ακούς κάποιον να μιλάει για «(νεο)φιλελευθερισμό», κάποιο γραμμάτιο ξεπληρώνει. Συνέχεια

Χωρίς πολλά λόγια: Πρέπει να φύγουν.

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

του ΚΚ2

Πρέπει να φύγουν. Τίποτα άλλο. Ούτε τα νέα μέτρα 6 δις, ούτε οι Καρανίκες, ούτε οι -δεν ξέρουμε πόσοι είναι- (παράνομο-λαθρο-παράτυποι, whatever) μετανάστες-πρόσφυγες -επενδυτές, ούτε η οικονομική καταστροφή, ούτε «σεντόνια» πλέον για τα αυταπόδεικτα, ούτε, ούτε, ούτε. Ως εδώ.

Αυτό που συμβαίνει είναι πέρα από τις λέξεις. Ένα μόνο: Πρέπει να φύγουν. «Αυτοί» (*)

ΚΚ2

(*) Ρε πως γυρνάει…. Θυμάστε; Συνέχεια

Γιατί έχασε εχθές ο Τσίπρας;

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

Γιατί η γενικευμένη δυσαρέσκεια του κοινού, των πολιτών δηλαδή, η οποία αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις είναι πλέον παραπάνω από εμφανής.

Τα μέτρα που φέρνει δεν είναι χειρότερα αλλά δεν είναι και καλύτερα. Τώρα ο μέσος «σοφός» ψηφοφόρος ο οποίος αγανακτούσε ενώ οι «Σαμαροβενιζέλοι» είχαν ισορροπήσει τη βάρκα αρχίζει να αισθάνεται στο σβέρκο του την ανάσα του κράτους μετά από πολύ καιρό ξανά. Τώρα καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει, όπως νόμιζε για 14 μήνες, δωρεάν γεύμα. Τώρα καταλαβαίνει ότι ο Τσίπρας δεν είναι ο Σούπερμαν (Εμείς βέβαια το γνωρίζαμε από τον καιρό που δεν πιστεύαμε στα κόμικς). Και τώρα αρχίζει να στέλνει τα μηνύματα στην εθνοσωτήριο. Και όλα αυτά με έναν ΕΝΦΙΑ. Και αυτό δημιουργεί εκνευρισμό στην εθνοσωτήριο. Συνέχεια

Το πολιτικό λάθος

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

Το πολιτικό επιχείρημα που διακινείται από τους διαδικτυακούς φίλους του ΣΥΡΙΖΑ, «τόσα χρόνια ψηφίζατε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ – περίπου 40 – και γκρινιάζετε για 3 εκλογικές αναμετρήσεις» έχει και περιεχόμενο και ουσία. Για να είμαστε ακριβείς έχει δίκιο. Μόνο που αυτό το δίκιο στρέφεται εναντίον του φορέα του. Αφού 40 χρόνια ο λαός ήταν ανίδεος άλλο τόσο ανίδεος ήταν και τώρα που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μπορεί να θεωρείς το ίδιο πολιτικό υποκείμενο μέχρι χθες πολιτικό νήπιο και σήμερα πολιτικά ώριμο. Επίσης έχει και άδικο. Αποσυνδέει την ψήφο από το διακύβευμά της. Γιατί όσοι ψήφιζαν για τον Εκσυγχρονισμό του Σημίτη ή την Επανίδρυση του Καραμανλή συστρατεύονταν, τυχαία ή κατ επιλογήν, με αναγκαίες για την κοινωνία μεταρρυθμίσεις (τον Εκσυγχρονισμό και την Επανίδρυση ) και, φυσικά, εξαπατήθηκαν από τα κόμματα αυτά. Όσοι όμως ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ σαγηνεύτηκαν ξεκάθαρα από πολιτικές αρλούμπες και συνθήματα γηπεδικού κρετινισμού. Σαγηνεύτηκαν από τα Go back Madam Merkel. Με άλλα λόγια δεν ακολούθησαν και δεν προέκριναν το αναγκαίο για την Ελλάδα. Γιατί αναγκαίες ήταν κάποιες, αν όχι όλες, οι μεταρρυθμίσεις του Μνημονίου, το 2002 πληρώναμε για συντάξεις 13 δισ και τώρα πληρώνουμε 31 δισ. Συνέχεια

Περί Μαρξισμού

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

Οι Μαρξιστές έχουν ένα γνωστικό προνόμιο. Ερμήνευσαν τους νόμους της Ιστορίας και ξεκλείδωσαν την πολιτική μελλοντολογία στη μαγική σφαίρα του Κεφαλαίου. Ο πολιτικός τους βολονταρισμός, μια αντίφαση, γιατί ποιος δύναται να βούλεται έναντι των νόμων της Ιστορίας, η μόνη λογική θέση μπορεί να είναι η συμπόρευση, δεν γνωρίζει όρια γιατί είναι εκ φύσεως δικαιωμένος. Δικαιωμένος από το τέλος που επιστημονικά τεκμηριώνουν ως μελλούμενο. Από την ασφάλεια της κατοχύρωσής τους μπορούν ακόμη και να πεθάνουν επειδή η Ιστορία, το μόνο καταφύγιο του ανθρώπου, έχει αμετάκλητα αποφανθεί για το δίκιο τους. Συνέχεια

Ο Θεός και ο Διάβολος ας μας λυπηθούν

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

Καθημερινά παντού γύρω μας φαίνεται πλέον ότι η Ελλάδα έχει καταστραφεί.

Κυκλοφορούμε όλοι μας με παλιά ρούχα, μέσα σε παλιά ΜΜΜ ή αυτοκίνητα -τουλάχιστον- δεκαετίας. Οι δρόμοι δεν φτιάχνονται ούτε καν μπαλώνονται, δημόσια έργα δεν γίνονται, οικοδομές δεν σηκώνονται, τα μαγαζιά -όσα λειτουργούν ακόμα- διακοσμούνται άσχημα, γρήγορα και πάμφθηνα, τα σπίτια δεν βάφονται, ούτε φυσικά και οι προσόψεις των πολυκατοικιών και των καταστημάτων.

Βρώμα παντού. Ενεχυροδανειστήρια σε κάθε γωνία. Αποδείξεις δεν κόβει ποτέ και πουθενά κανένας επαγγελματίας. Τα προϊόντα που δεν λήγουν στα εμπορικά καταστήματα δεν ανανεώνονται ποτέ. Λουκέτα παντού. Το κράτος πουθενά. Κατάθλιψη.

Η κατάσταση στις δημόσιες υπηρεσίες ακόμα χειρότερη. Βρώμα και μιζέρια. Χλωμά πρόσωπα, γκρίνια, νεύρα και απελπισία.

Το χειρότερο όμως από όλα τα παραπάνω, είναι η έλλειψη κάθε ελπίδας για το μέλλον. Η κατάσταση δεν φαίνεται να μπορεί να αλλάξει και δυστυχώς δεν φαίνεται να έχουν βάλει ακόμα μυαλό οι Έλληνες.

Συνέχεια

Η δικτατορία των αμαθών…

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o
Σε μία εποχή υπερπληθώρας γνώσεων και πανεύκολης πρόσβασης σε αυτές, η αμάθεια αποτελεί ενσυνείδητη επιλογή πολλών ανθρώπων, με τις ανάλογες, βέβαια, αρνητικές οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις.
Γράφει ο Αθ. Χ. Παπανδρόπουλος
 Είναι προϊόν πνευματικής οκνηρίας; Είναι έλλειψη ενδιαφέροντος; Είναι απροθυμία για πρόσβαση στην κριτική σκέψη; Ή μήπως πρόκειται για φόβο μπροστά στην αλήθεια η οποία συνήθως προβάλλει μέσα από την πληροφόρηση που μετατρέπεται σε γνώση;

Ίσως να πρόκειται για όλα τα παραπάνω.

Δεν χωρά καμμία αμφιβολία ότι ζούμε στην εποχή της πληροφορίας. Ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία τόσοι πολλοί άνθρωποι δεν είχαν πρόσβαση σε απίστευτες μάζες πληροφοριών και γνώσεων. Ποτέ η επικοινωνία δεν υπήρξε τόσο άφθονη και γρήγορη, ώστε να είναι πανταχού παρούσα. Δεν εκπλήσσει έτσι το γεγονός ότι, υπό αυτές τις συνθήκες, πολλοί στοχαστές κάνουν λόγο για έναν νέο πολιτισμό, κεντρικό στοιχείο του οποίου είναι η πληροφορία. Μία πληροφορία, όμως, η οποία όλο και περισσότερο παραμορφώνεται, κυρίως από αυτούς που την αντλούν και την διακινούν, ενώ την ίδια στιγμή την αποφεύγουν αυτοί που θα έπρεπε να την δεχτούν. Με άλλα λόγια, στην εποχή της υπερπληροφόρησης, παρατηρείται σημαντική αντίσταση στην πληροφόρηση και ευρεία παραχάραξή της.

Συνέχεια

Έχετε Ευθύνη!

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o1

του ΚΚ2.

Έχουν περάσει σχεδόν δύο μήνες από τότε που η εναλλακτική πρόταση εξουσίας από τη λαίλαπα πολιτικού και κοινωνικού μπρουταλισμού που μας κυβερνάει, απέκτησε νέο αρχηγό τον οποίο τον ψήφισαν ουκ ολίγοι οι οποίοι, ε, δεν προέρχονται και ακριβώς από την «παραδοσιακή βάση»του συγκεκριμένου κόμματος. Ο λόγος της κοσμογονικής αυτής αλλαγής ήταν ότι πολλοί οξυδερκείς διείδαν ότι το μόνο όχημα ανατροπής του τσίρκου των πολιτικών γητευτών και σαλτιμπάγκων ήταν αυτό, αλλά όχι με την συγκρότηση που ήδη είχε. Και για αυτό το λόγο, υπερέβησαν εαυτούς και γράφτηκαν στο κόμμα ενώ ο μόνος λόγος που έκαναν αυτή τη θυσία ήταν να διατρανώσουν ακριβώς τη συγκεκριμένη πολιτική και ιδεολογική τάση μέσα στο συγκεκριμένο πολιτικό όχημα ανεξάρτητα από ονομασίες και τα συναφή (εξάλλου σε λίγο καιρό μπορεί να είναι -αν δεν είναι ήδη- χειρότερη ντροπή να λέει κάποιος ότι ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ αλλά εδώ δεν είναι αυτό το θέμα μας).   Συνέχεια

Κάποτε στο Ιράκ ζούσε ο κόσμος σαν τη Δύση

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

26.03.2016

Κάποτε στο Ιράκ ζούσε ο κόσμος σαν τη Δύση

ΣΙΣΣΥ ΑΛΩΝΙΣΤΙΩΤΟΥ

 

Εντυπωσιακά αυτοκίνητα της δεκαετίας του ’50, γυναίκες και άντρες που κολυμπούν σε πισίνα, μίνι φούστες ανάμεσα σε κελεμπίες και τρία –δροσερά κατά το παλαιό langage– κορίτσια που θυμίζουν Ζωή Λάσκαρη και Ρένα Βλαχοπούλου τραγουδούν στο πιάνο «Επιτέλους, το σχολείο τέλειωσε κι εμείς μπαίνουμε στο πανεπιστήμιο, μην ξεχάσετε τα δώρα!».

Είναι σκηνές από το ντοκιμαντέρ του Σαμίρ «Iraqi Odyssey», που αντιπροσώπευσε την Ελβετία στα φετινά Οσκαρ ως ξενόγλωσση ταινία, δείχνοντας εικόνες από το Ιράκ της δεκαετίας του ’50 και των πρώτων ετών του ’60. Η «Οδύσσεια του Ιράκ» παρακολουθεί την πορεία της χώρας μέσα από τις προσωπικές ιστορίες και διηγήσεις των ζώντων μελών μιας οικογένειας· της οικογένειας του σκηνοθέτη, που έφυγαν όλοι πρόσφυγες μετά το 1960: Αμερική, Νέα Ζηλανδία, Σοβιετική Ενωση, Αγγλία, Αυστραλία, Ελβετία ήταν οι χώρες που υποδέχθηκαν την, οριστικά πια, διασκορπισμένη οικογένεια. Σπάνια φιλμογραφημένα ντοκουμέντα από ιδιωτικά και δημόσια αρχεία δίνουν το εντυπωσιακό και πλούσιο περιεχόμενο της «Ιρακινής Οδύσσειας». Με μια δήλωση–διαπίστωση που κάνουμε συχνά όλοι μας όταν ένα μέλλον που δεν φανταζόμασταν γίνεται αναγκαία συνθήκη του παρόντος, ο Σαμίρ αρχίζει την αφήγηση: «Πενήντα χρόνια πριν, κανείς στην οικογένειά μου δεν μπορούσε να σκεφτεί ότι θα ’ρχόταν μέρα που θα εγκαταλείπαμε οριστικά το Ιράκ χωρίς καμιά δυνατότητα ουσιαστικής καθημερινής επαφής μεταξύ μας από τότε και στο εξής…». Ο πατέρας του, η μητέρα του, οι δύο αδελφές του και ο ίδιος –3 χρόνων τότε– καταφεύγουν στην Ελβετία, όπου και παρέμειναν αποκτώντας την ελβετική υπηκοότητα.

Συνέχεια