Μόνο εσείς βλέπετε τους πρόσφυγες;

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

Τα όσα σκέφτομαι δεν αφορούν το δράμα των ανθρώπων που, για λόγους που δεν θα επιλέξω να αναλύσω στο παρόν κείμενο, ξεριζώθηκαν βάναυσα από την πατρίδα τους. Τα όσα σκέφτομαι δεν αφορούν τους ανθρώπους που, σαν υγρά σε δοκιμαστικούς σωλήνες που ακολουθούν την αρχή των συγκοινωνούντων δοχείων, αδειάζονται (καταχρηστικά ο όρος) από την Τουρκία, στα πλαίσια της εξωτερικής πολιτικής που ακολουθεί, στο Αιγαίο, για να τους διασώσει το λιμενικό (το ίδιο λιμενικό που μέχρι πέρυσι τους έπνιγε) και να υποφέρουν τα πάνδεινα στην αναζήτηση περάσματος στη βόρεια Ευρώπη. Τα όσα σκέφτομαι δεν αφορούν τον εθελοντισμό και την πονοψυχιά των ανθρώπων από τη μία, και τη στυγνή εκμετάλλευση των προσφύγων από κάποιους άλλους.

Τα όσα σκέφτομαι αφορούν τη συνέχεια στον κρίκο της αλυσίδας μιας φαύλης πολιτικής η οποία ξεκινάει, στο κομμάτι που μας αφορά ως χώρα, από την Τουρκία και συνεχίζεται εδώ, με το ποντάρισμα των (πανέξυπνων, ομολογουμένως) γειτόνων μας στον ανθρωπισμό, που, με το πρόσχημα της ιδέας που, σε καταστατικό επίπεδο, λειτουργεί ως σταθερά όλων μας, εξαντλείται στην εστίαση του φωτογραφικού φακού σε επιλεγμένα στιγμιότυπα που λειτουργούν ως ερέθισμα ακριβώς αυτής της σταθεράς η οποία (υποτίθεται ότι) κατέχει εξέχουσα θέση στο κοινό θυμικό και στη συλλογική μας κοσμοθέαση. Και εξηγώ: οι φωτογραφίες του μικρού πρόσφυγα που προχωράει στο δρόμο κουβαλώντας την τσάντα του, ή του πατέρα που με δάκρυα στα μάτια ταϊζει το παιδί του, ή του γιου που κουβαλάει στους ώμους του τον γέρο πατέρα του (ναι, κι εγώ σκέφτηκα τον Αινεία και τον πατέρα του, Αγχίση, καθώς έβγαιναν από τα ερείπια της Τροίας), σαφώς φανερώνουν μία φαύλη πραγματικότητα, της οποίας το μέγεθος, την ένταση και τις επιπτώσεις αδυνατούμε να αντιληφθούμε στην ασφάλεια των σπιτιών μας. Αυτό που με προβληματίζει είναι η χρήση τους ως τεκμηρίου, για αυτούς που τις μεταχειρίζονται ως τέτοιες, αγάπης και συμπαράστασης προς το συνάνθρωπο, σαν αυτές να ανατίθενται σε μία μόνο μερίδα του κόσμου, κατ’ αποκλειστικότητα και με απευθείας ανάθεση.

Όχι, κύριοι. Δεν βλέπετε μόνο εσείς το πρόβλημα. Δεν είστε οι μοναδικοί που φρίττουν με το προσφυγικό δράμα αυτών των ανθρώπων. Και δεν είναι η ανθρωπιά και η συμπόνοιά σας δικαίωμα κατ’ αποκλειστικότητα. Και επιτέλους, σταματήστε να εκμεταλλεύεστε, ο καθένας για τους δικούς του μικροπολιτικούς λόγους, το ανθρώπινο δράμα. Οι άνθρωποι αυτοί, έρμαια μίας κατάστασης στις πατρογονικές τους εστίες, εξακολουθούν να υφίστανται τη φαυλότητα και την ανεπάρκεια ενός κράτους, του ελληνικού, το οποίο, στην παρούσα κατάσταση, τους χρησιμοποιεί ως μοχλό πίεσης προς την ΕΕ, χωρίς στην ουσία να ενδιαφέρεται για αυτούς στο παραμικρό. Αυτό αποδεικνύεται από την ελαφρότητα με την οποία η παρούσα κυβέρνηση αντιμετώπισε το εν λόγω ζήτημα από την αρχή που ανέλαβε την εξουσία, απειλώντας με τζιχαντιστές τους εταίρους της και θεωρώντας ότι οι άνθρωποι αυτοί λιάζονται στις πλατείες. Και είναι τώρα οι ίδιοι, με την επίφαση αυτών των φωτογραφιών που, εξωραϊζοντας και εξυψώνοντας στην ουσία αφαιρούν και απογυμνώνουν το πρόβλημα από τις πραγματικές του διαστάσεις, επικαλούνται τον ανθρωπισμό των πολιτών. Όσοι ήσαν φιλάνθρωποι, ήταν πριν το προσφυγικό, και θα εξακολουθήσουν να είναι και μετά από αυτό, πράττοντας και όχι κοινοποιώντας φωτογραφίες στο ίντερνετ. Όλοι οι υπόλοιποι, που με τα διάσημα άλλοθι της Σούζαν Σαράντον και της Βανέσα Ρεντγκρέηβ, υποκύπτουν στο θυμικό του όχλου, ας σταματήσουν να κουνούν το δάκτυλο στους υπολοίπους (και δεν μιλώ ούτε για τους ξενοφοβικούς, ούτε για τους ρατσιστές, ούτε για τους μισανθρώπους – δεν μας αφορούν αυτοί εξ αρχής). Ας γίνουν πολίτες, ζητώντας από το κράτος να αναλάβει τα υπεσχημένα και να σταματήσει να ασκεί μικροπολιτική σε βάρος αυτών των ανθρώπων.

Το ίδιο ισχύει και για την αντιπολίτευση. Μόνο έτσι το πρόβλημα αυτό θα μπορέσει να καταστεί αντιληπτό στις πραγματικές του διαστάσεις και σε όλες του τις παραμέτρους. Γιατί ο ανθρωπισμός κοστίζει κάτι παραπάνω από μία κοινοποίηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Πόσοι όμως, άραγε, από όσους φωνάζουν δυνατά, μπορούν να επωμιστούν το κόστος αυτό;

 

Ο Παλαιοπασόκος

Advertisements