Ο Τσίπρας, ο Βαρουφάκης και το Μεταναστευτικό

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

Τέτοιος καιρός ήταν. Η εθνοσωτήριος στα ντουζένια της. Η λατρεμένη φυλή των σανοφάγων πανηγύριζε «που έφυγαν οι Σαμαροβενιζέλοι», οι άλλοι, οι ντεμί, ήταν ακόμη στο «άσε να δούμε» κι οι λίγοι γραφικοί που εκφράζαμε ανησυχίες, «δεν αφήναμε τη Έλενα Ακρίτα-Μέγκελε «να το χαρεί».

Ήταν οι μέρες που αν έλεγες πως ο Βαρουφάκης είναι φαλακρός, μπορεί και να σε λιθοβολούσαν στην πλατεία Συντάγματος, στην ίδια πλατεία που χόρευαν εκστασιασμένες οι περιβόητες μπουτούδες λίγους μήνες αργότερα. Ωραίες μέρες. Με σηκωμένα πέτα, με έξω πουκάμισα, με στήσιμο στα Eurogroup των κουτόφραγκων.

Ήταν οι μέρες που ο Βαρουφάκης έκανε τους Έλληνες περήφανους. Διόρθωνε τους κουτόφραγκους, έμπαινε στα συμβούλια με το χέρι στην τσέπη, χωρίς ένα χαρτί με στοιχεία, χωρίς κοστολογημένες προτάσεις και άλλα τέτοια μπακαλίστικα, έβλεπε με συμπάθεια τους αμαθείς ομολόγους του από τον Όλυμπο της μεγαλοφυΐας του και προσπαθούσε με αγάπη και συγκατάβαση να τους μιλήσει, να τους νουθετήσει, παραδίδοντάς τους ΔΩΡΕΑΝ, διαλέξεις ωφέλιμες όσο και ουσιαστικές αντί να μιλά για αριθμούς, αφού ως γνωστόν «οι άνθρωποι είναι πάνω από τους αριθμούς».

Βεβαίως, όπως γνωρίζουμε, ουδείς ασφαλέστερος εχθρός από του ευεργετηθέντος αχαρίστου, κι έτσι οι απαίδευτοι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης, αντί να ρουφήξουν σα σφουγγάρια τη γνώση που γενναιόδωρα τους χάριζε ο Βαρουφάκης, εκείνοι τσίνισαν. Δεν τους άρεσε το διδακτικό ύφος, στα Eurogroup βρίσκονταν από τις πατρίδες τους για άλλους λόγους, κι επέμεναν και για εκείνες τις κοστολογημένες προτάσεις που θα έπρεπε να υποβάλει η ελληνική πλευρά.

Η συνέχεια γνωστή. Η ελληνική πλευρά δεν καταδέχτηκε να υποβάλει τέτοιες προτάσεις, οι τράπεζες έκλεισαν, με την υπογραφή του Βαρουφάκη, όχι του Ντάισελμπλουμ, μπήκαν στη ζωή μας τα capital controls του καθημερινού 60ευρου, κάναμε κι ένα δημοψήφισμα σε μια πρόταση που δεν υπήρχε, είπαμε ΟΧΙ σε αυτή την ανύπαρκτη πρόταση, Ιούλιος ήταν, ζέστη, καλοκαιράκι και οι μπουτούδες έστησαν τους καλαματιανούς τους στο Σύνταγμα, όλο αξιοπρέπεια, περηφάνια και κυτταρίτιδα.

Θα αναρωτηθεί βεβαίως ο αναγνώστης προς τί αυτή η σύντομη ιστορική αναδρομή για πράγματα γνωστά και πρόσφατα; Πόσο μάλλον όταν αυτή τη στιγμή τα κύρια προβλήματα της χώρας είναι -ή φαίνεται να είναι- άλλα, όπως το ασφαλιστικό, το αγροτικό και το μεταναστευτικό.

Εδώ είμαστε λοιπόν. Όπως θα θυμάται ο αναγνώστης, όταν έφτασε πια ο κόμπος στο χτένι μετά το εξάμηνο πανηγύρι διαπραγμάτευσης, όπου αρκουδιάρης και αρκούδα ήταν μαζί, σε ένα σώμα, Τσίπρας και Βαρουφάκης, αρκετές χώρες ήθελαν και επεδίωκαν την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, απηυδισμένες πλέον από το εξάμηνο καραγκιοζιλίκι όπου ο ζήτουλας απαιτούσε να μεταρρυθμιστούν οι δανειστές του, για να συνεχίσει εκείνος να συνταξιοδοτεί 50άρηδες ή άγαμες θυγατέρες πολύτεκνες.

Τα καμώματα του Βαρουφάκη έκαναν το γύρο της Ευρώπης -ψοφούσε και ψοφάει για κάτι τέτοια ο βραχύσωμος νάρκισσος- και τα ΜΜΕ των ευρωπαϊκών χωρών τα αναπαρήγαγαν, όχι πάντα με καλοπροαίρετη διάθεση, στο κάτω κάτω της γραφής, το λαϊκισμό και τον κιτρινισμό ναι μεν τον έχουμε σε αφθονία στην πατρίδα μας αλλά δεν έχουμε και την αποκλειστικότητα επ’αυτού. Κατά συνέπεια ήταν εξαιρετικά εύκολο, ειδικά για το ήδη προετοιμασμένο έδαφος του ευρωσκεπτικισμού που ανθεί στις χώρες του Βίζενγκραντ και στην Αυστρία, να δημιουργηθεί και να παγιωθεί μια σταθερά αρνητική αντίληψη για την Ελλάδα.

Σήμερα, που το μεταναστευτικό απειλεί με διάλυση σχεδόν την Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι όπως τουλάχιστον την ξέραμε, ποιός πιστεύει πως η αρνητική στάση των χωρών αυτών έναντι της Ελλάδας δε σχετίζεται και με το πρώτο εξάμηνο του 2015; Δεν ήταν αυτό το εξάμηνο που με τους γελοίους χειρισμούς Βαρουφάκη, πάντα με ευθύνη του Τσίπρα, η χώρα οδηγήθηκε σε πλήρη διπλωματική απομόνωση, με μόνο τον Ολάντ(ρέου) να επιθυμεί να δοθεί η βοήθεια στην Ελλάδα και τελικά τη σύμφωνη γνώμη της Μέρκελ; Άλλαξε κάτι από τότε μέχρι σήμερα;

Σήμερα λοιπόν, με τους πρόσφυγες και τους παράνομους μετανάστες να μπαίνουν, σχεδόν αποκλειστικά μέσω Ελλάδας στην Ευρώπη (πόσο καιρό έχουμε να ακούσουμε αλήθεια τη Λαμπεντούζα;), κι έχοντας προηγηθεί η κυρά Τασία κι ο καμμένος -πάντα με μικρό κ- πώς περιμένει κάνεις να είναι η στάση των Ευρωπαίων;

Να τονίσω εδώ πως δεν θεωρώ φυσικά πως η εξωτερική πολιτική μιας οποιασδήποτε χώρας, άγεται και φέρεται από τα σαλτιμπάγκικα φερσίματα του κάθε Βαρουφάκη και του κάθε Τσίπρα (αν και να θυμίσω ότι ο ελληνικός λαός και με το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα και με τις εκλογές του Σεπτεμβρίου έδειξε να τα επικροτεί πλήρως) αλλά οπωσδήποτε επηρέασαν και επηρεάζουν, σίγουρα πάντως δεν βοηθούν στην προσέγγιση με πνεύμα συνεργασίας ενός τόσο πολύπλοκου προβλήματος.

Αν λοιπόν η Αυστρία ή η Πολωνία, υπό το βάρος του μεταναστευτικό και με ακμαίο ευρωσκεπτικισμό στο εσωτερικό της, δε διστάζει να βγάλει γλώσσα στη Γερμανία και στις Βρυξέλλες, πως λέτε να αντιμετωπίζει μια ελληνική κυβέρνηση που από την ημέρα που ανέλαβε, μόνο προβλήματα δημιουργεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση είτε με χρηματοδότηση που με τουπέ απαίτησε το πρώτο εξάμηνο του 2015, ασχέτως αν τελικά υπέγραψε ένα θαυμάσιο Μνημόνιο της Αριστεράς, είτε με την κερκόπορτα που έχει ανοίξει στα σύνορά της, για όλους της Γης τους κολασμένους;

Β.Κ. ή κατά κόσμον Σουλεϊμάν αλ Κανουνί.

Advertisements