Το τελευταίο που μας χρειάζεται είναι ένας αριστερός «Κώστας Καραμανλής»

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

Κάτι σπασμωδικές δηλώσεις για τη διαχείριση των προσφυγικών ροών, δηλώσεις που βολοδέρνουν μεταξύ του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, που άλλοτε είναι καλοί και άλλοτε όχι, γενικώς και αορίστως, κάτι άλλες δηλώσεις για «σοβαρό κι εποικοδομητικό διάλογο» με τους αγρότες για το ασφαλιστικό (πάλι καλά που μπήκε μπροστά ο Μιχελογιαννάκης – βλ. εκεινού το διάλογο με τους λεβέντες Κρήτες), κάτι πήγαιν’ έλα με τον Τόσκα και το Σφακιανάκη που άλλοτε έρχεται και άλλοτε φεύγει (ο άλλοτε ιδεώδης Αστυνομικός και άλλοτε δημοσιοσχετίστας), κάτι πήγαιν’ έλα στην Ευρώπη με τα χέρια στις τσέπες. Έχω κάνει πολλάκις αναδρομές στα επιτεύγματα της εθνοσωτηρίου Β’, και δεν νομίζω ότι έχει κάποιο νόημα από ένα σημείο και μετά, προσπαθώ, στο μέτρο που αυτό καθίσταται δυνατό, τα κείμενά μου να μην γράφονται απλώς για να γραφτούν.

Είναι αντιληπτό στον καθένα που, πέρα από μονομέρειες, φανατισμούς και αναθέματα, ότι η συγκυβέρνηση, τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό, αδυνατεί να χαράξει πολιτική. Αδυνατεί να ελιχθεί και να επηρεάσει τις –πολύ γρηγορότερες από τους δικούς της ρυθμούς– εξελίξεις σε επίπεδο διακρατικό. Αδυνατεί να χειριστεί τα εσωτερικά της, καθώς οι αγροτικές κινητοποιήσεις, μεταξύ των άλλων, απειλούν μεγάλο μέρος των ξένων επενδύσεων εμποδίζοντας την ομαλή μετακίνηση εντός. Επιδίδεται, επί της ουσίας, σε έναν απεγνωσμένο αγώνα φθοράς και ροκανίσματος του χρόνου, εξαντλώντας όλα τα περιθώρια λογικής διακυβέρνησης, τη στιγμή που η κοινωνία και η οικονομία βρίσκονται σε αδιέξοδο. Όπως δε, περιέγραψε ο Πέτρος Λάζος καλύτερα και εμβριθέστερα από εμένα, βρισκόμαστε πολύ κοντά στο point of no return (εδώ να επισυνάψουμε το λινκ), από το οποίο σημείο και μετά, τα πράγματα είναι πραγματικά δύσκολα για όλους.

Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση, παρά τους όποιους επικοινωνιακούς τακτικισμούς της, παρά τα όσα αρνητικά που έχουν μέχρι στιγμής συσσωρευτεί, παρά την παραδοχή Αλεξιάδη για τη ρύθμιση των χρεών των καναλιών, τη λίστα Borjans που εν τέλει δεν υφίστατο το 2012 (ή μήπως υφίστατο; κατ’ εμέ λίγη σημασία έχει, καθώς επί της ουσίας πρόκειται για ακόμη ένα καρότο που πετιέται στο εκλογικό σώμα αποπροσανατολίζοντάς το από σημαντικότερα ζητήματα) και άλλα πολλά που τη συνοδεύουν, δεν κλυδωνίζεται. Το μήνυμα «ουδείς αναντικατάστατος» που ευκρινώς δόθηκε με τον τερματισμό Σγουρίδη είναι ξεκάθαρο. «Αντάρτες» υπουργοί δύσκολα θα υπάρξουν από εδώ και πέρα. Και η ψήφιση του «παράλληλου προγράμματος» (με παράλληλα χρήματα υποθέτω), σε συνδυασμό με την διαφαινόμενη αποστασιοποίηση του κ. Τσίπρα από τη δημοσιότητα και την τοποθέτηση των υπουργών του στην πρώτη γραμμή (εκεί, στα παράθυρα των καναλιών), φανερώνουν ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα ακολουθήσει τον σοφά δοκιμασμένο δρόμο της ΝΔ επί προέδρου-εθνικού κεφαλαίου για τη χώρα, Κώστα Καραμανλή.

Το θέμα είναι, το χρειάζεται αυτό η χώρα; Στην κατάσταση που βρίσκεται, αυτό που της λείπει είναι ένας αρχηγός-φάντασμα, που θα παρακολουθεί από απόσταση και μοιρολατρικά όσα συμβαίνουν εντός και εκτός. Οι προσφυγικές ροές, το επικείμενο δημοψήφισμα στην Αγγλία (το οποίο αναμένεται να αλλάξει άρδην τον ευρωπαϊκό χάρτη σε περίπτωση Brexit), το ναρκοπέδιο της Μέσης Ανατολής συνθέτουν έναν εκρηκτικό χάρτη. Και η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα κεντρικό σημείο αυτού του πολύ δύσκολου μωσαϊκού. Αν ο πρωθυπουργός της δυσκολεύεται και αδυνατεί να ανταπεξέλθει μέσα σε αυτό και να προσπαθήσει να ασκήσει πολιτική, τότε μπορεί κάλλιστα να προσπεράσει τη μακρά απουσία του συνοδεία παιχνιδομηχανής στις εξοχές. Ας παραδώσει τα ηνία της χώρας άμεσα σε κάποιον προθυμότερο και ικανότερο από αυτόν. Γιατί το τελευταίο που μας χρειάζεται αυτή τη στιγμή είναι ένας αριστερός Κώστας Καραμανλής.

 

Ο Παλαιοπασόκος

Advertisements