Λεβέντης Εροβόλαγε…

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

Νομίζω αναγνώστη μου ότι θα έχεις υπόψιν σου το τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη, με τη χαρακτηριστική φωνή της Μαρίας Δημητριάδη όπου οι στίχοι του Νότη Περγιάλη αναφέρονται σε έναν λεβέντη, καύχημα των οικείων και συγγενών του, που ο Χάρων έβαλε στο σημάδι κι εκείνος χαμογελαστός τον ακολούθησε.

Προφανώς και πέραν της ηχητικής ομοιότητας ανάμεσα στην ιδιότητα του νέου του τραγουδιού και του επωνύμου του ηγέτη της Ένωσης των Κεντρώων δεν υπάρχουν άλλες ομοιότητες, θα σκεφτείς. Λάθος. Διότι όμοια με τον ήρωα του τραγουδιού, ο Βασίλης Λεβέντης, αποτελεί το καύχημα της σημερινής Βουλής, το αγλάισμα των συναδέλφων του, τη σοφή φωνή του Νέστορος, τον προορατικό γέροντα που, από παλιά, τότε που αντιμετωπιζόταν με συμπάθεια και συγκατάβαση, ανάμεσα σε ευχές για καρκίνους και πίτσες που του έστελναν επιστήθιοι εχθροί ή απλώς φιλοπαίγμονες νεανίες, «τα είχε πει». Με θάρρος και παρρησία, ο επίμονος και υπομονετικός πολιτικός ανήρ, χρόνια ολόκληρα έλεγε σημαντικότατες κοινοτοπίες, όχι πολύ διαφορετικές από αυτές που ακούω από τον κουρέα μου ή από έναν οδηγό ταξί, από τις δύο δηλαδή επαγγελματικές κάστες που πραγματικά γνωρίζουν, καλύτερα από κάθε άλλο, πώς πρέπει να κυβερνηθεί μία χώρα.

Ο Βασίλης ο Λεβέντης ο σερέτης (άλλο άσμα αυτό) λοιπόν, ήλθε ο καιρός που επιβραβεύθηκε για τον λογικότροπο λαϊκισμό του, κι αφού φυσικά, φτάσαμε στο «γιατί κι οι άλλοι καλύτεροι ήταν» που από το 2010 κι εντεύθεν γέμισε με τροφίμους ψυχιατρικών κλινικών και λούμπεν το Κοινοβούλιο, καθιστώντας το ωστόσο από τα πλέον αντιπροσωπευτικά της Μεταπολίτευσης, ο κυρ Βασίλης κατέλαβε το Σεπτέμβριο κοινοβουλευτικούς θώκους.

Τέκνο της αγανάκτησης κι ο ίδιος, αυτής που έθρεψε πσεκασμένους και χρυσαυγίτες, συριζαίους και ΛΑΕους, με αντιδεξιές κορώνες πάντοτε αλλά και αντικρατικιστικές, τάχαμου αντιλήψεις, κατόρθωσε να κερδίσει την εμπιστοσύνη κυρίως οπαδών του ΝΑΙ, οι οποίοι, αγανακτισμένοι –και δικαίως ως ένα βαθμό- από τα κόμματα που εξέφραζαν και εκφράζουν το λεγόμενο μεταρρυθμιστικό χώρο ή πεπλανημένων αφελών που τον Ιανουάριο θέλησαν «να φύγουν οι Σαμαροβενιζέλοι» με τις γνωστές συνέπειες του Ιουλίου και να καταστεί αυτό που λέμε «παίκτης».

Παροιμιώδες παραμένει το μίσος του για το Μητσοτάκη, το οποίο και κληροδοτεί και στους απογόνους, υποθέτω δε και στους συνεπωνύμους του πρώην πρωθυπουργού, μη εξαιρώντας ούτε αυτόν καν τον μουσικό, άλλοτε ντράμερ του συγκροτήματος «Ενδελέχεια», Δημήτρη Μητσοτάκη, πόσο δε μάλλον, τον νέο πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκο.

Ωστόσο, ας έχουμε κατά νου πως αυτή η επιθετικότητα ικανοποιεί τόσο τους πεπλανημένους συριζαίους που εξακολουθούν όμως να πιστεύουν πως μόνο ένας πολιτικός με τα φόντα ενός Αρμάνδου Δελλαπατρίδη μπορεί να σώσει τη χώρα, καλή ώρα, αλλά και τινές των φιλελευθέρων που αντιλαμβάνονται το φιλελευθερισμό με όρους καθαρότητας που –εννοείται- δεν πληροί η ΝΔ του Κυριάκου κατά τρόπο που θα έκανε τον πιο δογματικό ιεροεξεταστή να φαντάζει διαλλακτικός και συζητήσιμος.

Και σήμερα; Σήμερα ο Λεβέντης ροβολάει στους κακοτράχαλους δρόμους των προτάσεων περί οικουμενικής, μια που τελικά δεν τελεσφόρησαν οι πολυθρύλητες γνωριμίες του στο εξωτερικό που θα έλυναν οριστικά το ελληνικό πρόβλημα, κάνοντας πλάτες στην εθνοσωτήριο και τον Αλέξη αντιμετωπίζοντας τον σχεδόν με παρόμοιο τρόπο με τον Πάνο τον καμμένο (πάντα με μικρό κ) στα προεκλογικά διαφημιστικά του σποτ. Το κάνει σκόπιμα; Λεβέντης ών, δεν θα μπορούσαμε να του αποδώσουμε τοιούτο δόλο. Αλλά ούτε και να το αποκλείσουμε.

Το σίγουρο είναι ότι ο ηγέτης της Ένωσης των Κεντρώων συνδυάζει ως φαίνεται τη λεβεντιά του επιθέτου του με την κουτοπονηριά. Αν αυτή η κουτοπονηριά οφείλεται σε υστεροβουλία και αμοραλισμό ή απλώς σε μεγαλομανία, για την οποία διακρινόταν πάντα ο πρόεδρος, θα το δείξουν οι επόμενες μέρες…

Β. Κ. ή κατά κόσμον, Σουλεϊμάν αλ Κανουνί.

Advertisements