Εσείς πατάτε το κουμπί

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

Το μεγάλο θέμα της χθεσινής ημέρας ήταν η προχθεσινή αναφορά του κυρίου Λάκη Λαζόπουλου, στην εκπομπή του, σε όσους είναι καθηλωμένοι σε μία (αναπηρική) καρέκλα. Πιο συγκεκριμένα, ο δημοφιλής κωμικός είπε: «Όταν ο άνθρωπος είναι καθηλωμένος σε καρέκλα, σιγά σιγά το μυαλό του καθηλώνεται σε μια ιδέα. Εγώ αυτό το λέω παράνοια, το λέω παραφροσύνη». Σαφώς προσβλητική, βαθύτατα ασεβής, άκρως υποτιμητική και ακραία ρατσιστική έκφραση. Που δείχνει περιφρόνηση  (για να το πω  ευγενικά) προς όλους εκείνους τους συνανθρώπους μας που, από κάποιας μορφής ατυχία, βρέθηκαν καθηλωμένοι στην αναπηρική καρέκλα. Αλλά και, κατά την ταπεινή μου άποψη, προς όλους τους ανθρώπους, γενικότερα…

Το θέμα είναι κοινωνικό και κανονικά δεν θα απασχολούσε την στήλη που, ως γνωστόν επικεντρώνεται σε οικονομικά και πολιτικά με οικονομικές προεκτάσεις θέματα. Για αυτό και δεν θα σχολιαστεί η συγνώμη (ο Θεός να την κάνει) που εξέφρασε ο κύριος Λαζόπουλος, αργότερα, προς την Ομοσπονδία ατόμων με κινητικά προβλήματα. Εξάλλου το θέμα δεν απαιτεί και ιδιαίτερη ανάλυση. Δεν θεωρώ πως υπάρχει λογικός κάτοικος αυτής της χώρας που θα αντιληφθεί το πλήρες εύρος και τη σημασία αυτού που είπε ο κύριος Λαζόπουλος και θα συμφωνήσει μαζί του. Προσωπικά, έχω σταματήσει να παρακολουθώ τις εκπομπές του, εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Από τότε που συνειδητοποίησα ότι έχει επιλέξει να μετατρέψει την σάτιρα (πολιτική και άλλη) σε όργανο προπαγάνδας…

Το ζήτημα όμως απέκτησε μια οικονομική προέκταση όταν, μέσα στον ορυμαγδό της έντονης συζήτησης που ξέσπασε στα social media, έγινε η πρόταση να οργανωθεί μποϋκοτάζ στα προϊόντα των εταιρειών που διαφημίζονται στην εκπομπή του (so called, που λένε και στο χωριό μου) κωμικού.

Πρόκειται για θέμα άκρως οικονομικό, όσο και αν δεν αναγνωρίζεται σαν τέτοιο, με την πρώτη ματιά. Και αφορά εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Τόσο αυτούς που εργάζονται στις εν λόγω εταιρείες και τα δίκτυα συνεργατών τους, όσο και όλους όσους παρακολουθούν την εκπομπή. Και εξηγούμαι…

Οι εταιρείες δεν επιζητούν να διαφημίζονται σε μία εκπομπή, επειδή είναι ωραία, καλλιτεχνική, επιπέδου κ.λπ. Το κάνουν για έναν και μόνον λόγο. Επειδή σημειώνει μεγάλες (έως τεράστιες) θεαματικότητες. Αν δεν κάνω σοβαρό λάθος, η προχθεσινή σημείωσε «νούμερα» της τάξης του 40%…

Οι τηλεθεάσεις αυτού του ύψους, σε αυτή τη χρονική ζώνη (τη λεγόμενη και Prime time), τινάζουν το κόστος της διαφήμισης σε δυσθεώρητα ύψη.  Οι εταιρείες που το πληρώνουν δεν το κάνουν γιατί οι διοικήσεις τους συμπαθούν τον εκάστοτε παρουσιαστή. Το πληρώνουν διότι για αυτές η διαφήμιση είναι απλά ένα εργαλείο πωλήσεων. Για πολλές μάλιστα από αυτές (των καταναλωτικών αγαθών κυρίως), η διαφήμιση και δη η τηλεοπτική αποτελεί το μοναδικό κύριο «κανάλι» πωλήσεων. Εάν δεν το εκμεταλλευτούν  σωστά και αποτελεσματικά, θα υποστούν απώλεια εσόδων. Απώλεια εσόδων που, σε κάποιες περιπτώσεις, μετριέται σε εκατομμύρια ευρώ…

«Πολύ ωραία. Αυτό σημαίνει πως ένα μποϋκοτάζ θα τις πλήξει σοβαρά και επομένως θα το λάβουν υπόψη τους», θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος. Προσωπικά πριν φτάσω εκεί θα ρωτήσω: Γιατί να γίνει μποϋκοτάζ σε διαφημιζόμενους; Γιατί να χάσουν την εργασίας τους εργαζόμενοι σε αυτές της εταιρείες (διότι αυτό θα συμβεί αν μειωθούν τα έσοδά τους, ειδικά αυτή την πολύ δύσκολη περίοδο); Γιατί πρέπει να υποστεί τις οποιεσδήποτε συνέπειες μια εταιρεία; Ελέγχει το περιεχόμενο της (όποιας) εκπομπής;

Φυσικά οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα είναι όλες αρνητικές. Αυτοί που καθορίζουν το αν θα διαφημιστούν οι εταιρείες σε μια εκπομπή είναι οι τηλεθεατές. Αν δεν δουν αυτοί μια εκπομπή, μπορείτε να είστε σίγουροι, καμίαεταιρεία δεν θα αγοράσει διαφημιστικό χρόνο σε αυτήν. Οι τηλεθεατές είναι οι μόνοι, μετά την παραγωγή της εκπομπής, που φέρουν ευθύνη για το περιεχόμενο της αλλά και την διαφήμιση (δηλ. τα έσοδα) που προσελκύει. Τόσο απλά, τόσο καθαρά…

Από την άλλη, είναι πολύ διαφορετικό πράγμα, να επιλέξει μία εταιρεία να απόσχει από μια συγκεκριμένη εκπομπή. Υπάρχει ήδη ανεπίσημη ανακοίνωση από μία μεγάλη. Λογικά θα ακολουθήσουν κι αρκετές ακόμη. Για όποιους λόγους θεωρούν σωστούς. Χωρίς κανένα εξαναγκασμό και με πλήρη γνώση των κινδύνων που αναλαμβάνουν. Και επομένως με πολύ λιγότερες πιθανότητες μείωσης των εσόδων τους (πολύ πιθανόν να συμβεί το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή αύξηση) και κινδύνους για την βιωσιμότητα τους και άρα τις θέσεις εργασίας.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, η ελεύθερη και αβίαστη επιλογή μιας, οποιασδήποτε, εταιρείας, αποτελεί επίδειξη και απόδειξη ύπαρξης εταιρικής κοινωνικής ευθύνης. Και πρέπει να αναγνωρίζεται. Επίσης είναι απόδειξη λειτουργίας της ελεύθερης αγοράς. Το ίδιο και η, πάντα ελεύθερη και αβίαστη, απόφαση του κάθε τηλεθεατή να δει ή όχι μια εκπομπή. Η ελεύθερη και αβίαστη επιλογή είναι το μοναδικό καθαρό και ξάστερο μέσο. Ότι άλλο θα μπορούσε να εξυπηρετεί σκοπούς τρίτων!

Ας κρίνει τα πάντα το μυαλό μας, πρώτα απ’ όλα. Και μετά, ας πάρει σειρά το δάκτυλο μας. Αυτό που πατά τα κουμπιά του τηλεκοντρόλ. Αξίζει να δείτε-ακούσετε-διαβάσετε τον κύριο Χ να προσβάλλει την Α ή την Β ομάδα συνανθρώπων μας; Να βγάζει όλο τον ρατσισμό και τον ελιτισμό που έχει αποκτήσει από τα συμπλέγματά του; Για να περάσετε δυο ώρες «ευχάριστα»;ΕΣΕΙΣ αποφασίζετε…

Πέτρος Λάζος

petros.lazos@capital.gr

Twitter: @Marketelf

 

Capital.gr

Advertisements