Ο σύντροφος Ιωσήφ ξαναζεί

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

Η αρχή έγινε με τις άδειες χρήσης (ψηφιακών) συχνοτήτων από τηλεοπτικούς σταθμούς. Μέσα από έναν κυκεώνα παραπληροφόρησης και έντονης αντιπαράθεσης, ψηφίστηκε την περασμένη Παρασκευή το νομοσχέδιο για τις τηλεοπτικές άδειες.

Ούτε λίγο, ούτε πολύ, η κυβέρνηση αποφάσισε να επιβάλλει περιορισμούς στην τηλεοπτική ενημέρωση και να μετατρέψει το τοπίο της ιδιωτικής τηλεόρασης σε πλήρως ελεγχόμενη περιοχή. Πέραν από το εντελώς αντισυνταγματικό (όπως λένε εγκυρότατοι συνταγματολόγοι π.χ. εδώ και εδώ) και το απολύτως αντιδημοκρατικό της πράξης, το ζήτημα δεν θα είχε ιδιαίτερη σημασία. Βρισκόμαστε στο 2016, ένα συντριπτικά μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού έχει πρόσβαση στο Internet και την ανάλογη πληροφόρηση. Η τηλεόραση δεν δημιουργεί και δεν σχηματοποιεί τάσεις όσο και όπως παλιότερα. Η δύναμή της έχει μειωθεί αισθητά…

Το θέμα άρχισε να παίρνει πιο σημαντικές διαστάσεις όμως, λίγες ώρες μετά. Όταν ο αρμόδιος υπουργός κύριος Χρήστος Σπίρτζης μας ενημέρωσε ότι η κυβέρνηση σκοπεύει να «ρυθμίσει» και τις ραδιοφωνικές άδειες.

Και έγινε πραγματικά σοβαρό, όταν η κυβερνητική εκπρόσωπος κυρία Γεροβασίλη, επιβεβαίωσε τις πληροφορίες που κυκλοφορούσαν εχθές το πρωί και έλεγαν πως η κυβέρνηση θέλει «να βάλει τάξη» και στο Internet.

Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, δεν πρόκειται για μια προσπάθεια οργάνωσης του χώρου της επικοινωνίας και της ενημέρωσης. Ούτε απλά για μια προσπάθεια χειραγώγησης. Η τριπλή «επίθεση» μπορεί να σημαίνει μόνο, στόχευση σε πλήρη έλεγχο του συνόλου ροής της πληροφορίας…

Μια τέτοια στόχευση όμως είναι εντελώς εκτός ορίων ενός δημοκρατικού πολιτεύματος και, σε μεγάλο βαθμό, ασύμβατη με την ιδιότητα μιας χώρας να είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης…

Όταν μια κυβέρνηση προσπαθεί να ελέγξει στο συνολικό της εύρος τη ροή της πληροφορίας που φτάνει στο ευρύ κοινό, όλοι όσοι πιστεύουν στα δημοκρατικά ιδεώδη, πρέπει ν’ ανησυχούν. Να ανησυχούν σοβαρά για τη Δημοκρατία και τις πολιτικές ελευθερίες όλων όσοι βρίσκονται μέσα στα σύνορα της χώρας. Ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης. Όποιος χτυπά την πόρτα του γείτονα σου, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι αύριο, μεθαύριο, σύντομα εν πάση περιπτώσει, θα χτυπήσει και την δική σου…

Όμως, οι κυβερνητικές προθέσεις, πέρα από τα ηθικά και πολιτικά ερωτήματα που δημιουργούν, καταδεικνύουν πολλά πράγματα. Για τη λογική και το σκεπτικό που ακολουθεί η κυβέρνηση, το επίπεδο ελέγχου με το οποίο ασκεί τη διακυβέρνηση της χώρας, το βαθμό πίεσης που αισθάνεται από την κοινωνία και την ικανότητά αντίληψης που έχει για το σύγχρονο κόσμο…

Μια κυβέρνηση που προσπαθεί να ελέγξει τόσο «σφιχτά» (για να το πω κομψά) την ενημέρωση, είναι προφανές πως δεν πιστεύει στον πλουραλισμό, στην ελευθερία της επιλογής του κάθε ατόμου, στο δικαίωμα του καθενός να εκφέρει άποψη αλλά και να διαθέτει κριτική ικανότητα…

Μια κυβέρνηση που επιθυμεί να καθορίζει την πληροφορία που φτάνει στην κοινή γνώμη αποδεικνύει ότι δεν έχει κανένα απολύτως έλεγχο πάνω στους μηχανισμούς της Πολιτείας που φέρει την ευθύνη να κυβερνήσει…

Μια κυβέρνηση που επιζητά να προσδιορίσει το με ποιον τρόπο θα διοχετεύεται η πληροφορία και πως θα τροφοδοτείται η δημόσια συζήτηση, απλά αποδεικνύει πως αισθάνεται ότι η πίεση της κοινωνίας, είναι πέρα από τα όρια αντοχής της. Και γι’ αυτό αισθάνεται αναγκασμένη να δημιουργήσει «διαφορετικές πραγματικότητες»…

Μια κυβέρνηση, ίσως αυτό να είναι το πιο χαρακτηριστικό απ’ όλα, η οποία επιζητά να κοντρολάρει τα σύγχρονα media, το μόνο που επιτυγχάνει είναι να επιδείξει την απόσταση που την χωρίζει από την πραγματικότητα του 2016. Και τον βαθμό ανικανότητάς της. Στην Ε.Ε. ένα κανάλι που έχει αδειοδοτηθεί σε μία χώρα μπορεί να εκπέμψει από αυτή όπου θέλει. Στα τριάντα, περίπου, χρόνια που υπάρχει το Internet (ναι, τα πρώτα δίκτυα TCP/IP ευρείας περιοχής υλοποιήθηκαν, στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις Η.Π.Α., στα μέσα της δεκαετίας του ’80) πολλά κράτη προσπάθησαν να «το ελέγξουν». Κανένα δεν τα κατάφερε αποτελεσματικά. Ούτε αυτό της Β. Κορέας…

Μια κυβέρνηση που θεωρεί «παθογένεια την αυτονόμηση των ιδιωτικών ΜΜΕ«, το μόνο που κατορθώνει είναι να ζωντανεύει αναμνήσεις και να προκαλεί ανατριχίλες στους κατοίκους της χώρας. Αναμνήσεις και ανατριχίλες σαν αυτές που ζούσαν και ένοιωθαν όσοι κατάφερναν να επισκεφθούν την Σοβιετική Ένωση, την εποχή της παντοδυναμίας του Στάλιν. Ο σύντροφος Ioseb Besarionis Jughashvili κυβέρνησε για τριάντα χρόνια. Η κυβέρνηση θα τα καταφέρει για τριάντα μέρες από σήμερα;

Πέτρος Λάζος

petros.lazos@capital.gr

Twitter: @Marketelf

 

από το Capital.gr

Advertisements