Το Νομπέλ, η «ανθρωπχιά», και τα Hot Spots.

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

Η εβδομάδα που μας πέρασε ήταν γεμάτη, όπως όλες, από τότε που ο Θεός της Ελλάδας και η σοφία του εξυπνότερου λαού του κόσμου μας χάρισαν την καλύτερη κυβέρνηση όλων των εποχών, τη λατρεμένη μας εθνοσωτήριο όπου η ΠρωτοΔευτέρα Φορά Αριστερά, αγκαλιάστηκε με την ακροδεξιά του καμμένου (πάντα με μικρό κ), με ένα σωρό γεγονότα, όλα απορρέοντα και σχετιζόμενα με τα έργα και τις ημέρες της εθνοσωτηρίου.

Πιο συγκεκριμένα, αναφέρομαι στην υποψηφιότητα Νομπέλ των κατοίκων των ελληνικών νησιών (μαζί με τη Σάραντον και καμιά 20αριά ΜΚΟ αγαθών προθέσεων, εννοείται) που ήρθε να δέσει αρμονικά με την ανακύψασα ανάγκη κατασκευής στρατοπέδων συγκέντρωσης προσφύγων και παρανόμων μεταναστών τα οποία κατ’ ευφημισμόν η εθνοσωτήριος και όσοι την στηρίζουν, αποκαλούν Hot Spots, συνεχίζοντας μια υπερχιλιετή παράδοση που θέλει τη Μαύρη Θάλασσα να μετονομάζεται σε Εύξεινο Πόντο και τον άγριο Ωκεανό που χωρίζει την Αμερικάνικη από την Ασιατική Ήπειρο σε Ειρηνικό. Η συγκυρία αυτή, είναι απολύτως ευτυχής γιατί αναδεικνύει απόλυτα τη ψυχασθένεια από την οποία υποφέρει, μαζί με την εξυπνάδα και την οξυδέρκεια, ο εξυπνότερος λαός του κόσμου.

Δηλαδή, από τη μια, θέλουμε οι κάτοικοι των νησιών που δέχονται τα κύμματα παρανόμων μεταναστών και προσφύγων να πάρουν ένα Νομπέλ Ειρήνης, όπως ακριβώς θέλαμε το Euro, τη Eurovision, το Mundial αλλά από την άλλη μας ενοχλούν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και φύλαξής τους, και ζητάμε, όμοια με τον παππού σε εκείνη τη διαφήμιση παγωτού, “να φύγετε, να πάτε αλλού”.

Και ιδού πώς προκύπτει η Βαβέλ. Πρώτα από όλα, από τα γενικά σχήματα. Τί θα πει “οι κάτοικοι”; Γιατί θεωρείται μια ενιαία στάση η στάση τους; Πόσο δύσκολο είναι να κατανοήσει κανείς επιτέλους πως η ζωή, οι άνθρωποι, οι συμπεριφορές και οι χαρακτήρες δεν είναι μονοκόμματο πράγμα, αλλά πολύπλοκο, σύνθετο και γέρνει κι από τις δύο μεριές. Πλάι στον εκμεταλλευτή που ζητάει για τη φόρτιση ενός κινητού 10 ευρώ την ώρα, υπάρχει ο ψαράς που πέφτει στη θάλασσα να σώσει παιδιά. Απέναντι από εκείνον που παίρνει 50 ευρώ το κεφάλι για να τους πάει από τη Μόργια στο Μανταμάδο, υπάρχει ο φούρναρης που διαθέτει καθημερινά δωρεάν ψωμί. Δεν υπάρχει ενιαία στάση για να λέμε “ναί, το αξίζουν το Νομπέλ” ή “όχι, δεν το αξίζουν”.

Τώρα, όσον αφορά τα στρατόπεδα και τις διαμαρτυρίες των κατοίκων που δεν τα θέλουν στις περιοχές τους και θα κάνουν μέχρι και “τοπικά δημοψηφίσματα”. Πρώτα πρώτα, ας μην ενοχλούνται οι της εθνοσωτηρίου. Το παραμύθι της αμεσοδημοκρατίας και τα δημοψηφίσματα με ανοιχτά ψηφοδέλτια και διαφανείς κάλπες για την ΕΥΔΑΘ, στη Θεσσαλονίκη, πρώτος ο ΣΥΡΙΖΑ το άνοιξε. Τώρα, το λούζεται. Έτσι πάνε αυτά. Γι’ αυτό οι θεσμοί είναι θεσμοί κι όχι τσιγκολελέτα να τους παίζουμε όπως μας γουστάρει. Από την άλλη, πριν βιαστούμε απλώς να χαρακτηρίσουμε, – η Αριστερά λατρεύει διαχρονικά τους χαρακτηρισμούς, ρεβιζιονιστές, φασίστες, προβοκάτορες, γερμανοτσολιάδες κλπ κλπ- τους αντιδρώντες ως ρατσιστές και φασίστες ας σκεφτούμε το εξής: ποιός από εμάς έχει εμπιστοσύνη σε μια κυβέρνηση που δεν είναι ικανή ούτε δυο γαϊδουριών άχυρο να μοιράσει, να δημιουργήσει, να συντηρήσει και να φυλάξει χώρους που θα δέχονται χιλιάδες ανθρώπους και να μπορεί να εγγυηθεί και τη δική τους ασφάλεια – ποιός δε θυμάται το καλοκαίρι που η Τασία άφηνε εκατοντάδες αυτών των δύστυχων να “λιάζονται” στο Πεδίο του Άρεως με αποτέλεσμα να τους την πέφτουν τις νύχτες τα «λεβεντόπαιδα με τα μαύρα πουκάμισα»;- αλλά και την ασφάλεια και την ελευθερία και τις περιουσίες των κατοίκων που θα ζουν κοντά σε αυτά; Ας μην λέμε αστεία.

Όσο κι αν οι κάτοικοι των νησιών δεν αξίζουν το Νομπέλ Ειρήνης – που αν θυμηθούμε βέβαια πόσοι από όσους διαχρονικά το έλαβαν το άξιζαν, μάλλον θα αναθεωρήσουμε όσοι είμαστε επιφυλακτικοί με τους νησιώτες τώρα- άλλο τόσο δεν είναι και ρατσιστές, ξενοφοβικοί, χρυσαυγίτες και ό,τι άλλο. Κι αν τελικά η Χρυσή Αυγή παίζει μπάλα σε αυτό το γήπεδο και υπάρχει κίνδυνος ακόμη και να σκοράρει, είναι η κυβέρνηση, με τις ιδεοληψίες και την ανικανότητά της που της έστρωσε πλασέ για γκολ. Μέσα στους αντιδρώντες, σαφώς και υπάρχουν και ρατσιστές, και χρυσαυγίτες και κάθε καρυδιάς καρύδι. Κυρίως όμως είναι άνθρωποι φοβισμένοι, απέναντι σε μία κατάσταση που ο κύριος υπεύθυνός της που καλείται να τη διαχειριστεί, έχει αποδείξει σε πολλά πεδία την πλήρη ανικανότητά του, που την παντρεύει με την ιδεοληψία, την απάτη, το λαϊκισμό.

Και να το θέσω με ένα παράδειγμα; Ποιός από εμάς αλήθεια θα εμπιστευόταν για εξαγωγή δοντιού έναν οδοντίατρο που θα έτρεμαν τα χέρια του;

Β.Κ. ή κατά κόσμον Σουλεϊμάν αλ Κανουνί.

Advertisements