Τώρα δεν υπάρχει Γιάνης…

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

Το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να διαπράξει ένα μεμονωμένο άτομο ή μια ομάδα ατόμων, είναι το να μην διδάσκεται από τα λάθη του παρελθόντος. Δυστυχώς για τη χώρα και τους πολίτες, η κυβέρνηση δείχνει να μην έχει αντιληφθεί αυτή την θεμελιώδη και αυταπόδεικτη πραγματικότητα της αληθινής ζωής. Αποτέλεσμα; Επαναλαμβάνει συνεχώς τα ίδια λάθη, με δραματικές επιπτώσεις στην ζωή όλων. Λάθη που πληρώνουμε πολύ ακριβά…

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, έχει μόλις τελειώσει η συνάντηση Τσίπρα-Μέρκελ, στο Λονδίνο. Και μαθαίνουμε πως η Γερμανίδα καγκελάριοςπαρέπεμψε τον Έλληνα πρωθυπουργό στους Θεσμούς. Σας θυμίζει κάτι το συγκεκριμένο περιστατικό μήπως; Πόσες φορές, από το Φεβρουάριο μέχρι τον Ιούλιο πέρυσι, είχε προσπαθήσει ο κύριος Τσίπρας να πετύχει «πολιτική λύση»; Σε πόσες τακτικές και έκτακτες Συνόδους κορυφής είχε προσπαθήσει να κερδίσει ευνοϊκή παρέμβαση της κυρίας Merkel και είχε εισπράξει την ίδια απάντηση; Προσωπικά μπορώ να θυμηθώ τουλάχιστον τέσσερις περιπτώσεις…

Εκτός από τα πιο πάνω, έχουμε και τις απορρίψεις προτάσεων (τις λες και φάπες) να πέφτουν σαν το χαλάζι. Ο Έλληνας ΥπΟικ όμως επιμένει ότι κανείς «δεν του έχει ζητήσει νέα μέτρα» και οι κυβερνητικές πηγές πως δεν θα γίνουν περικοπές στις συντάξεις. Αλλά «γίνεται σκληρή διαπραγμάτευση«. Αυτές οι δηλώσεις σας θυμίζουν κάτι; Στα αυτιά μου πάντως, αντηχούν σαν εκείνο το χιλιοειπωμένο «μην ανησυχείτε, μέσα στις επόμενες μέρες θα έχουμε συμφωνία»…

Είναι ηλίου φαεινότερο πως το πάθημα δεν έχει γίνει μάθημα. Τα τερτίπια της (τόσο κοστοβόρας και επίπονης) Βαρουφακειάδας, επαναλαμβάνονται με διαφορετικό περιτύλιγμα. Και η ερώτηση γεννιέται αυθόρμητα: Γιατί;

Ειλικρινά είναι να απορεί κανείς. Στην περίοδο της «περήφανης διαπραγμάτευσης» έγιναν τρομερά λάθη. Αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσεικανείς. Το αποτέλεσμα μιλά από μόνο του. Εκτός εάν, στην πραγματικότητα, ο στόχος ήταν ένα τρίτο Μνημόνιο, ακόμη μεγαλύτερη λιτότητα, βαθύτερη ύφεση και περαιτέρω φτωχοποίηση των αδυνάτων. Οπότε η συζήτηση πρέπει να στραφεί σε άλλη κατεύθυνση. Αλλά δεν είναι της παρούσης μια τέτοια στροφή. Τώρα καίει η προσπάθεια να κλείσει η πρώτη αξιολόγηση θετικά…

Θεωρώντας λοιπόν πως το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα της πρώτης κυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ήταν διαφορετικό από την πανωλεθρία του Ιουλίου, δεν μπορεί να μην απορήσει κάποιος, γιατί δεν χρησιμοποίησε τα διδάγματα από εκείνη την διαπραγμάτευση ώστε να προχωρήσει καλύτερα στις κρίσιμες τρέχουσες συζητήσεις. Έστω και αν δεχθούμε ότι, λόγω ιδεοληψίας, δεν μπορεί να δεχθεί την πραγματικότητα, ως έχει. Πόσο δύσκολο είναι να προσλάβει έναν ειδικό σύμβουλο σε τεχνικές διαπραγματεύσεων; Σίγουρα γνωρίζει πώς να το κάνει και διαθέτει ήδη εξαιρετικούς (αν κρίνουμε από την αμοιβή) ξένους συμβούλους…

Μάλιστα, μια έξυπνη ιδέα (και ταυτόχρονα αποστομωτική απάντηση) θα ήταν να αναζητηθούν σύμβουλοι επί των διαπραγματεύσεων, από το Harvard Law School και το Program on Negotiation. Ξέρετε εκείνο που είχε αναγορεύσει τον Αλέξη Τσίπρα σαν τον χειρότερο διαπραγματευτή για το 2015. Έτσι η κυβέρνηση θα απεδείκνυε ότι γνωρίζει να αυτοσαρκάζεται και διαθέτει χιούμορ. Αφήστε που θα είχε και ελπίδες να ανακηρυχθεί σε καλύτερο διαπραγματευτή για το 2016 (λέμε τώρα)…

Πέρα από αστεϊσμούς όμως η ουσία παραμένει. Και η ουσία  είναι πως η κυβέρνηση, για μία ακόμη φορά, χειρίζεται εξαιρετικά κρίσιμα θέματα, απολύτως ερασιτεχνικά. Θέματα που πραγματικά «καίνε» και θα κρίνουν την ζωή όλων όσοι βρισκόμαστε σε αυτή την χώρα για τις επόμενες δεκαετίες. Γιατί το κάνει;

Η θεωρία πως ο πραγματικός στόχος είναι διαφορετικός και εκπορεύεται από την Λενινιστική θεωρία (φτωχοποίηση της κοινωνίας, δημιουργία προλεταριάτου και λαϊκή επανάσταση με κατάληξη την εγκαθίδρυση κομμουνιστικού καθεστώτος) δεν μπορεί να ευσταθεί. Πάρα πολλοί κορυφαίοι (αλλά και νέοι στο κόμμα) από το επιτελείο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν επιθυμούν την έξοδο από την Ευρωζώνη. Και χωρίς αυτούς η εξουσία δεν μπορεί να διατηρηθεί πολιτικά (για να αναφέρω μόνο έναν λόγο).

Ο προβληματισμός αυτός με απασχολεί εδώ και πολύ καιρό. Από το φθινόπωρο πιο συγκεκριμένα. Απάντηση τεκμηριωμένη και ακλόνητη δεν έχω κατορθώσει να δώσω. Αυτό που είναι σίγουρο είναι πως ο κύριος Τσίπρας, τόσο ευρηματικός και ευέλικτος στους πολιτικούς ελιγμούς, στην διαπραγμάτευση συμπεριφέρεται σαν σκολιαρούδι. Σαν να μην έχει ιδέα τι κάνει και τι συνέπειες μπορεί να υποστεί. Τόσο ο ίδιος προσωπικά όσο και ολόκληρο το κόμμα του…

Ο χρόνος θα δείξει το τι, πως και γιατί ακολουθεί την συγκεκριμένη πορεία. Μέχρι τότε, καλό θα είναι να σκέφτεται δυο και τρεις φορές την κάθε του ενέργεια. Εκτός των άλλων, διότι πλέον λείπει από την διαπραγματευτική ομάδα ο maître Γιάνης, να πάρει την ευθύνη και να αποχωρήσει, προς το ηλιοβασίλεμα, σαν «φτωχός και μόνος καουμπόης»…

Πέτρος Λάζος

petros.lazos@capital.gr

Twitter: @Marketelf

 

από το Capital.gr

Advertisements