Ο Νέος Κεντροδεξιός Πρόεδρος της Νέας Κεντροδεξιάς Νέας Δημοκρατίας

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

Ο Νέος Κεντροδεξιός Πρόεδρος της Νέας Κεντροδεξιάς Νέας Δημοκρατίας.

Διαβάζοντας κανείς τον τίτλο του άρθρου, δύο σκέψεις μπορεί να κάνει: ή ότι ο αρθρογράφος είναι αγράμματος (μεταξύ μας, διόλου απίθανο!) ή ότι εκ παραδρομής, γράφει αυτά που γράφει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, τίποτα εξ αυτών των δύο δεν ισχύει.

Εξηγούμαι. Την Κυριακή, ολοκληρώθηκαν οι εκλογές για την ανάδειξη νέου προέδρου στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης από τη βάση, κλείνοντας έτσι ένας κύκλος εσωστρέφειας και αναποτελεσματικής θεσμικής λειτουργίας της Νέας Δημοκρατίας -ουδείς νομίζω διαφωνεί στο ότι από τον Ιούλιο και μετά ουδεμία αντιπολίτευση ασκήθηκε από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης- με την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη. Τετρακόσιες περίπου χιλιάδες πολίτες ψήφισαν στον πρώτο και κάπου τριακόσιες με τριακόσιες πενήντα χιλιάδες πολίτες στο δεύτερο γύρο. Η μεγάλη αυτή και εν πολλοίς μη αναμενόμενη συμμετοχή των πολιτών στη διαδικασία, παρέχει μια ευρύτατη νομιμοποίηση στον νέο Πρόεδρο, του λύνει τα χέρια να επιφέρει τις αλλαγές που έχει εκείνος κατά νου. Ένα τμήμα αυτού του κόσμου, δεν ανήκε στη Νέα Δημοκρατία. Δεν την ψήφισε ποτέ και πιθανότατα -εδώ είναι το οξύμωρο- ούτε και στις επόμενες εκλογές, όποτε γίνουν, θα την ψηφίσει. Αλλά είναι οι άνθρωποι που κινούμενοι από ειλικρινές ενδιαφέρον, είδαν στο πρόσωπο του Κυριάκου Μητσοτάκη, έναν πολιτικό με σύγχρονο λόγο, εχθρό του λαϊκισμού που τόσο μας έχει τυραννήσει, ειδικά τα τελευταία χρόνια, που σε μεγάλο βαθμό συμμερίζεται τις ανησυχίες τους και θεωρεί απαραίτητες τις μεταρρυθμίσεις σε κάθε επίπεδο προκειμένου η χώρα να ορθοποδήσει. Μέχρι εδώ καλά. Είναι αναγκαίες όμως κάποιες διευκρινήσεις.

Πρώτα πρώτα, άλλο η ψήφος σε εθνικές εκλογές άλλο η ψήφος σε εσωκομματικές. Ένας πρωθυπουργός και μια κυβέρνηση που εκλέγεται είναι θεσμικά υποχρεωμένοι να υποστηρίξουν και τα δικαιώματα όσων δεν τους ψήφισαν. Το αντίθετο δηλαδή από αυτό που δηλώνουν οι Παπαδημούληδες, οι Σεβαστάκηδες και λοιποί όταν αναφέρονται σε κάποιες κοινωνικές ομάδες που πλήττονται από την πολιτική ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ λέγοντας «μα αυτοί δεν ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ», δίνοντας έτσι φρέσκο νόημα στην έννοια του πολιτικού κυνισμού.

Αντίθετα, ο πρόεδρος ενός κόμματος, ακόμη κι αν έχει εκλεγεί και με ψήφους ανθρώπων που δεν ανήκαν σε αυτό, έχει την βασική υποχρέωση να εκφράσει τις αρχές του κόμματος στο οποίο προεδρεύει κατά προτεραιότητα. Μιλώντας συγκεκριμένα, και για να γίνει σαφέστερο αυτό που λέω, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αυτό που υποσχέθηκε -στον κόσμο της Νέας Δημοκρατίας αρχικά, αυτόν αφορούσαν κυρίως οι εσωκομματικές- είναι να την μετατρέψει σε ένα σύγχρονο, ευρωπαϊκό, ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΟ κόμμα, όπως είναι τα αντίστοιχα κόμματα-μέλη του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Ένα κόμμα Συντηρητικό, όπως της Γερμανίας ή της Γαλλίας για παράδειγμα, που όμως δεν θα κουβαλάει ως έρμα απαρχαιωμένες αντιλήψεις κρατικισμού ή κοινωνικές απόψεις της δεκαετίας του ’50 ως πολιτικές θέσεις. Ούτε Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα θα γίνει η Νέα Δημοκρατία ούτε Φιλελεύθερο τύπου Φέρχοφσταντ. Ούτε θέλει, ούτε μπορεί και το κόμμα και ο νέος Πρόεδρος της.

Είναι σημαντικό να γίνει αντιληπτό ότι με βάση το προηγούμενο σχήμα ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι υποχρεωμένος να αφουγκραστεί τον κόσμο της Νέας Δημοκρατίας που είτε στον πρώτο είτε και στο δεύτερο γύρο δεν τον ψήφισε αλλά αποτελεί κομμάτι της πολύ περισσότερο από τον, ανησυχίες έχοντα, φίλο του ΠΑΣΟΚ, του ΠΟΤΑΜΙΟΥ ή της ΔΗΞΑΝ, που ξόδεψε δύο ώρες την πρώτη κι άλλες δύο τη δεύτερη Κυριακή για να ψηφίσει.

Κατανοώ ότι σε πολλούς δεν άρεσε ή δεν αρέσει η Νέα Δημοκρατία. Όσο κι αν πλησιάσαμε κι ήρθαμε κοντά οι άνθρωποι του μετώπου της λογικής -κι αυτό είναι το μόνο ευχάριστο ίσως αυτά τα χρόνια της κρίσης- από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, όσο κι αν συγκλίνουμε, είμαστε διαφορετικοί. Ασφαλώς και δεν μας χωρίζει άβυσσος αλλά υπάρχουν διακριτές πολιτικές διαφορές καθώς από αλλού προερχόμαστε και αλλού θέλουμε να πάμε. Συμφωνούμε στο πλαίσιο, στο πώς πρέπει να παίζεται το παιχνίδι αλλά διαφωνούμε.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, τα γνωρίζει, είμαι βέβαιος, πολύ καλά όλα αυτά. Κι όσο κι αν φιλοδωρήθηκε με ψήφους ανθρώπων που δεν λογίζονται ούτε ως Νεοδημοκράτες ούτε πολύ περισσότερο ως Δεξιοί, δεν είμαι καθόλου βέβαιος πως αυτές οι ψήφοι απετέλεσαν την κρίσιμη μάζα εκλογής του, δεδομένου ότι έχουμε ένα ατόφιο ποσοστό του Άδωνι Γεωργιάδη, ενός καθαρά Δεξιού υποψήφιου (τον οποίο όμως ψήφισαν και αρκετοί πιο φιλελεύθεροι πολίτες, πολλοί εκ των οποίων όχι Νεοδημοκράτες εκτιμώντας προφανώς το μεταρρυθμιστικό του ζήλο, γι’αυτό και είναι αφελείς οι γενικεύσεις για την προέλευση ψήφων εκλογής του Κυριάκου Μητσοτάκη και με βάση αυτού του είδους οι εκτιμήσεις για το σε ποια κατεύθυνση θα πρέπει να στρέψει τη Νέα Δημοκρατία ο νέος Πρόεδρος) αλλά και το συντριπτικό ποσοστό του άλλου, επίσης πούρου Δεξιού υποψήφιου, Αποστόλου Τζιτζικώστα.

Τέλος, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης αλλά ακόμη κι αυτός ο Κώστας Καραμανλής, αποτελούν τμήμα της ιστορίας του κόμματος κι είναι μάλλον πολιτικά αφελές να φαντάζεται κανείς ότι ο Μητσοτάκης θα περιθωριοποιήσει τον πρώτο και θα ζητήσει εξεταστική για την περίοδο διακυβέρνησης του δεύτερου. Αστειότητες.

Ευθύνη του νέου Κεντροδεξιού Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας είναι να την κάνει αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος της: νέα, δημοκρατική, κεντροδεξιά συντηρητική παράταξη, με σύγχρονο πολιτικό λόγο που θα αντιμάχεται τον ανορθολογισμό και το λαϊκισμό. Σε αυτό το κόμμα, πολλοί μπορούν να έρθουν, να προσφέρουν, να καταθέσουν ιδέες, να δώσουν τον απαιτούμενο αέρα ανανέωσης. Να ανανεώσουν όμως, όχι να αλλοτριώσουν. Να μπολιάσουν το δέντρο, όχι να το ξεριζώσουν για να φυτέψουν άλλο στη θέση του. Αυτό έχει ανάγκη η Νέα Δημοκρατία, αυτό το αίτημα εξέφρασε ο Νέος της Πρόεδρος, αυτό χρειάζεται αυτή τη στιγμή και η χώρα. Εύχομαι ολόψυχα στον Κυριάκο Μητσοτάκη, καλή επιτυχία στο έργο του!

Ο Επίμονος Δεξιός.

Advertisements