Habemus Papam

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

Η νύχτα της 10ης Ιανουαρίου, τερματίζει μια μακρά περίοδο εσωστρέφειας της Νέας Δημοκρατίας, αρχής γενομένης από την επόμενη μέρα του δημοψηφίσματος του Ιουλίου, μέχρι σήμερα. Η περίοδος αυτή, με τα ευτράπελά της και το έντονο παρασκήνιο, τραυμάτισε βαρύτατα το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, το αποπροσανατόλισε από τον ουσιαστικό θεσμικό του ρόλο και λίγο έλειψε να το οδηγήσει στην απόλυτη παρακμή και στην πλήρη απαξίωση.

Ευτυχώς όμως η περίοδος αυτή έκλεισε και μάλιστα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Η εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη, σηματοδοτεί μια νέα εποχή, όχι μόνο για την Νέα Δημοκρατία αλλά και για ολόκληρη τη χώρα. Ο κόσμος της Νέας Δημοκρατίας, ενεργοποιώντας ένα πρωτοφανές αίσθημα αυτοσυντήρησης και αντιλαμβανόμενος τη σοβαρότητα και την ιστορική σημασία αυτής της εκλογής επέλεξε μια υποψηφιότητα που είχε χαρακτηριστεί εξ αρχής, μαζί με εκείνη του Άδωνι Γεωργιάδη, ως η πλέον πολιτική.

Μαζί με τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας και πολλοί πολίτες που ανήκαν σε άλλους πολιτικούς χώρους, αντιλαμβανόμενοι την κρισιμότητα της ιστορικής συγκυρίας, υπερέβησαν τα στενά κομματικά φράγματα και προσήλθαν σε μια διαδικασία που ενώ φαινομενικά δεν τους αφορούσε στην πραγματικότητα ήταν σαφές πως έπρεπε κι εκείνοι να βάλουν πλάτη, αν ήθελαν όλο εκείνο το ρεύμα των συγκεντρώσεων του Ιουλίου του «Μένουμε Ευρώπη» να μπορέσει να εκφραστεί πολιτικά, εκμεταλλευόμενο την ανοιχτή πρόσκληση για συμμετοχή της Νέας Δημοκρατίας.

Ξεκάθαρα εχθρός του λαϊκισμού που τόσο πολύ έχει ταλανίσει τη χώρα, υπέρ της Ευρώπης και των θεσμών της, κοινωνικά φιλελεύθερος και προοδευτικός, φίλος και υποστηρικτής της ανοικτής κοινωνίας και της ανοιχτής οικονομίας, θεωρείται βέβαιο πως με τις ιδέες του θα προσπαθήσει να μπολιάσει όχι μόνο το σώμα της Νέας Δημοκρατίας αλλά και συνολικά της ελληνικής κοινωνίας, ξυπνώντας την έτσι από τη χαύνωση και την ανοησία που τη διακρίνει εδώ και χρόνια. Αυτό είναι το προφίλ του νέου Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας.

Το κέρδος είναι, ανεξάρτητα από το πολύ θετικό γεγονός της εκλογής Μητσοτάκη, ότι επιτέλους η Νέα Δημοκρατία θα ξεκινήσει, αυτό που είναι η θεσμική της δουλειά ως αξιωματική αντιπολίτευση κι αυτό που εμείς, ψηφοφόροι της ή μη, περιμένουμε: το ξήλωμα του παλτού που μας φόρεσαν εδώ και έναν χρόνο οι Τσιπροκαμμένοι με το θίασό τους. Αυτό περιμένει η χώρα, αυτό έχουμε ανάγκη οι πολίτες.

Όσον αφορά τον αντίπαλο του νέου Προέδρου, τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη λίγα λόγια μόνο. Ο Βαγγέλας, λοιδωρήθηκε, ως ένα βαθμό άδικα, από μεγάλο τμήμα του μεταρρυθμιστικού μπλοκ, και δεν έλειψαν εκείνοι που θεώρησαν πως τυχόν εκλογή του θα μετέτρεπε τη Νέα Δημοκρατία σε «γαλάζιο ΣΥΡΙΖΑ». Με όση συμπάθεια κι αν δει κανείς την αγωνία που γέννησε αυτές τις κατηγορίες, θεωρώ πως είναι άδικες. Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, υπήρξε ένας έμπειρος, έντιμος πολιτικός με τη δική του προσφορά στη Νέα Δημοκρατία κι είναι άδικο να του αποδίδονται κατηγορίες που δεν του αξίζουν. Υπήρξε ένας εξαιρετικά καλός «υπηρεσιακός» πρόεδρος μέχρι τις εκλογές του Σεπτεμβρίου και σίγουρα η ήττα σε εκείνες τις εκλογές δεν μπορεί να του χρεωθεί αποκλειστικά. Ωστόσο, αδίκησε ο ίδιος τον εαυτό του, όταν δέχτηκε, από τους γνωστούς «κύκλους» να παίξει το ρόλο του «τοποτηρητή/αντιβασιλέα» μέχρι την «ενηλικίωση» του πορφυρογέννητου διαδόχου ή ακόμη και την επάνοδο σε γαλάζιο άτι του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου της Ραφήνας. Είναι άλλωστε γνωστό ότι ποτέ ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής σε αντίθεση με πολλά άλλα κορυφαία στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, δεν διέθετε ηγετικές φιλοδοξίες. Κι επειδή σαφώς αυτό ήταν κάτι γνωστό, εντός κι εκτός του κόμματος, ο δεύτερος γύρος έδωσε στο στρατόπεδο των αντιπάλων του τη νίκη.

Τέλος, η συμβολή του Άδωνι Γεωργιάδη που υπήρξε εξαρχής ξεκάθαρος ως προς την υποστήριξή του στον Κυριάκο Μητσοτάκη αλλά και του Απόστολου Τζιτζικώστα εν τέλει, αναβαθμίζουν τη θέση του πρώτου στο κόμμα, τον βγάζουν από το καθεστώς «μουσαφίρη» που τον ήθελαν κάποιοι ενώ κρατούν ζωντανό μέσα στο πολιτικό παιχνίδι τον δεύτερο, ο οποίος και, πιθανολογώ, θα παίξει σαφώς πιο ενεργό πολιτικό ρόλο στο μέλλον.

Η 11η Ιανουαρίου ξημερώνει ελπιδοφόρα κι ελπίζουμε όλοι, ψηφοφόροι ή μη της Νέας Δημοκρατίας, ότι σύντομα η ημέρα αυτή θα μνημονεύεται απέναντι στο καταστροφικό πρωϊνό της 26ης Ιανουαρίου του 2015, όταν –με δική του ευθύνη, ας μην ξεχνιόμαστε- ο ελληνικός λαός, άνοιξε τον ασκό του Αιόλου αναθέτοντας τη διαχείριση της τύχης του, στον ημιμαθή καταληψία και τον υπερφίαλο ακροδεξιό συνεταίρο του, ως η μέρα που ξεκίνησε η αποκαθήλωση της καταστροφικής ΠΔΦΑ.

Ο Επίμονος Δεξιός

Advertisements