Τι να τον κάνω τον Μεσσία;

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

Σε πολύ πρόσφατη συζήτηση με φίλο μου αριστερό (ναι έχω), κατάλαβα ποια είναι η χαοτική ιδεολογική μας διαφορά ή για να το θέσω καλύτερα, κατάλαβα ποιος είναι ο κύριος λόγος που δεν μπορεί να λειτουργήσει μια αριστερή κυβέρνηση.
Μετά τα πανηγύρια για την εκλογή του Κυριάκου μου κάνει λοιπόν, με μεγάλη απορία ομολογώ, την παρακάτω ερώτηση : “Καλά ρε φίλε, πιστεύεις ότι ο Κυριάκος θα σε βοηθήσει στην δουλειά σου; Πιστεύεις ότι θα σου δώσει ψωμί ή ότι θα σου παρέχει μόρφωση; Πιστεύεις ότι είναι ο Μεσσίας που θα μας σώσει όλους;”
Αγαπητέ φίλε σου ξεκαθαρίζω ότι σε καμιά περίπτωση δεν βλέπω τον Κυριάκο σαν Μεσσία. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω καμιά ανάγκη από κανένα Μεσσία. Το μόνο που εγώ και πολλοί άλλοι ζητάμε είναι να μας αφήσει κάποιος να βοηθήσουμε τον εαυτό μας. Έχουμε σταματήσει εδώ και καιρό να το τρώμε το παραμύθι φίλε μου. Δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα είχε πει ένας μεγάλος οικονομολόγος κάποτε και μάλλον είχε δίκιο. Αυτή είναι η θεμελιώδης διαφορά μας λοιπόν. Δεν θα το πάω στο ‘εμείς κι εσείς’, δεν έχω τέτοιο σκοπό. Υπάρχουν όμως μερικοί άνθρωποι που πιστεύουν ότι μπορούν και μονοί τους. Ακούν το αν δεν έχεις βύσμα δεν θα πας μπροστά και γελούν. Πιστεύουν ότι μπορούν να τα καταφέρουν και είμαι σίγουρος ότι κάποια μέρα αυτό θα γίνει πραγματικότητα. Έναν πολιτικό να μας αφήσει ήσυχους ψάχναμε οι περισσότεροι. Κάποιοι νομίζουν ότι αυτός βρέθηκε.

Ο αγαπημένος μαθητής του Φρόιντ δημοσίευσε το «Άκου, Ανθρωπάκο» το 1948. Άκου λοιπόν:
«Αφήνεις τους ανθρώπους της εξουσίας να αναλάβουν δύναμη «για το καλό του Ανθρωπάκου». Μα εσύ ο ίδιος μένεις σιωπηλός. Δίνεις στους ανθρώπους της εξουσίας, ή σ’ ανθρώπους με κακόβουλες προθέσεις, τη δύναμη να σε αντιπροσωπεύουν. Και πολύ αργά ανακαλύπτεις ότι πάντα είσαι το κορόιδο.

….

Μη φεύγεις. Βρες το θάρρος να κοιτάξεις τον εαυτό σου.
«Με ποιο δικαίωμα μου λες τι να κάνω;» Βλέπω την ερώτηση αυτή στο φοβισμένο βλέμμα σου. Ακούω την ερώτηση αυτή από το αυθάδες στόμα σου. Φοβάσαι να κοιτάξεις τον εαυτό σου, φοβάσαι την κριτική, Ανθρωπάκο, όπως φοβάσαι και τη δύναμη που σου υπόσχεται κάποιος. Δεν θα ‘ξερες να χρησιμοποιήσεις μια τέτοια δύναμη. Δεν τολμάς να σκεφτείς ότι κάποτε μπορεί να αισθανθείς διαφορετικά: ελεύθερος κι όχι καταπτοημένος. Ευθύς κι όχι πονηρός. Να ερωτεύεσαι ανοιχτά κι όχι «ως κλέπτης εν νυκτί». Περιφρονείς τον εαυτό σου ανθρωπάκο…

Διαφέρεις από τον πραγματικά σπουδαίο άνθρωπο μόνο σε ένα σημείο: Ο σπουδαίος άνθρωπος ήταν κάποτε κι αυτός ένας πολύ μικρός Ανθρωπάκος, αλλά κατάφερε να αναπτύξει μια σημαντική ικανότητα. Έμαθε να βλέπει που ήταν μικρός στις σκέψεις του και στις πράξεις του. Κάτω από την πίεση κάποιας μεγάλης ανάγκης, που είχε μεγάλη σημασία για αυτόν, άρχισε, όλο και πιο καθαρά, να διαισθάνεται την απειλή που προερχόταν από τη μικρότητά του και την μικροπρέπειά του. Ο μεγάλος άνθρωπος επομένως ξέρει πότε και πού είναι μικρός. Ο Ανθρωπάκος δεν ξέρει ότι είναι μικρός και φοβάται να το μάθει. Συγκαλύπτει τη μικρότητά του και τη στενότητά του με ψευδαισθήσεις δύναμης και μεγαλείου, με τη δύναμη και το μεγαλείο άλλων. Είναι περήφανος για τους μεγάλους στρατηγούς του, μα όχι περήφανος για τον εαυτό του. Θαυμάζει τη σκέψη που δεν έκανε και όχι τη σκέψη που έκανε. Πιστεύει σε πράγματα, τόσο πιο απόλυτα, όσο λιγότερο τα καταλαβαίνει, και δεν πιστεύει την ορθότητα αυτών των εννοιών που κατανοεί πιο εύκολα.

Το πρόβλημα δεν είναι ποιος θα μας κυβερνάει. Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί φοβάστε να κυβερνήσετε τον εαυτό σας

 

από τον Babis Chatzikyriakou για το Παρατηρητήριο

Advertisements