«Στην τελική ευθεία»

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

Είναι πολλές οι κλισέ φράσεις που, προσωπικά σιχαίνομαι. Αν και κάποιες φορές η χρήση τους είναι αναγκαία, όταν χρειάζεται, συνθηματολογικώ τω τρόπω, να πεις κάτι πολύ πολύ συγκεκριμένο που ο καθένας έχει δεξιωθεί με τη χρήση μιας κλισέ φράσης.

«Μπήκαμε στην τελική ευθεία λοιπόν», για να φτύσω κι εγώ το κλισεδάκι μου, «σχετικά με τον δεύτερο γύρω των εσωκομματικών εκλογών της Νέας Δημοκρατίας». Αύριο το πρωί ξεκινάει η διαδικασία του δευτέρου γύρου και, Θεού θέλοντος, ΦΑΞ, τερματικού κλπ επιτρεπόντων, το βράδυ της Κυριακής θα γνωρίζουμε τον νέο Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας.

Ως «Παρατηρητήριο» έχουμε ταχθεί αναφανδόν υπέρ της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας, του ουσιαστικού εξευρωπαϊσμού της καθώς θεωρούμε πως μόνο αν προχωρήσουμε σε πλήρη εκσυγχρονισμό του κράτους, των δομών του, της παραγωγικής διαδικασίας, της εκπαίδευσης και συνολικά της κοινωνίας, θα μπορούμε να ελπίζουμε σε αληθινή ανάπτυξη και πρόοδο.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, και δεδομένου ότι η Νέα Δημοκρατία αυτή τη στιγμή αποτελεί τον ισχυρότερο αντιπολιτευτικό πόλο απέναντι στο θίασο της ΠΔΦΑ, έχει σημασία ποιος θα είναι ο νέος Πρόεδρός της καθώς αυτός θα δίνει το βηματισμό -άλλη κλισέ φράση!- και θα χαράξει την αντιπολιτευτική στρατηγική σε πρώτο επίπεδο καθώς και την αναγκαία κυβερνητική πρόταση σε ένα δεύτερο, του τσίρκου ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ καταρρέοντος.

Κατά συνέπεια, ο Κυριάκος Μητσοτάκης φαντάζει ασυγκρίτως καλύτερη επιλογή καθώς έχει δείξει μεταρρυθμιστικό ζήλο, (γνωρίζω ότι υπάρχουν ενστάσεις για το εύρος και την ουσία του, κι εγώ θα ήθελα μεγαλύτερη τόλμη αλλά η πολιτική είναι η τέχνη του, κάθε φορά, εφικτού, κι όχι του ιδανικού), έχει καθαρές θέσεις και δείχνει, σίγουρα λιγότερο από τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, να μη λογαριάζει το πολιτικό κόστος, συνθήκη αναγκαία προκειμένου να προωθήσει, όταν έρθει η ώρα, τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις.

Όμως, αφορμή για το άρθρο δε στάθηκε κάποιου είδους επιθυμία στήριξης του Κυριάκου Μητσοτάκη, ένα μόλις 24ωρο πριν ανοίξουν οι κάλπες αλλά μια παρατήρηση, ειδικά μετά την ολοκλήρωση του πρώτου γύρου.

Στο δημόσιο διάλογο που αναπτύχθηκε σχετικά, ως επί το πλείστον στα ΜΚΔ, πολλοί, άλλοι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας άλλοι όχι αλλά με ανησυχίες ειλικρινείς σχετικά με το μέλλον της αξιωματικής αντιπολίτευσης ως του ισχυροτέρου αναχώματος απέναντι στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ επιδεικνύουν έναν υπερβάλλοντα ζήλο, που μάλλον δε θα ωφελήσει τον κοινό αντικεμενικό σκοπό όλων εκείνων που πυκνώνουν τις τάξεις του μεταρρυθμιστικού μετώπου απέναντι στο θίασο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Δηλαδή, όσο κι αν η υποψηφιότητα του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι σαφώς καλύτερη, είναι μάλλον άδικο να στοχοποιείται ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης ωσάν να αποτελεί, ούτε λίγο ούτε πολύ, τη μυστακοφόρο εκδοχή του Αλέξη Τσίπρα.

Είναι αναγκαίο να το καταλάβουμε πως κανείς πολιτικός από το υπάρχων πολιτικό προσωπικό της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ ή του Ποταμιού, όσο κρατιστής, όσο παλαιοκομματικής νοοτροπίας και να είναι, όσα κακά της Μεταπολίτευσης και του επί σαράντα χρόνια μοντέλου της και να κουβαλάει, ΔΕΝ συγκρίνεται με τον πολιτικό κουτσαβακισμό, την αλητεία, την εξαπάτηση, τον αρριβισμό και τον επικίνδυνο -κυρίως αυτό ίσως- ερασιτεχνισμό του Αλέξη Τσίπρα.

Να το πω πιο απλά. Ξεκάθαρα θεωρώ καλύτερη επιλογή για την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας τον Κυριάκο Μητσοτάκη και σαφώς θα ήταν ένας ιδανικός -πάντα τηρουμένων των αναλογιών- πρωθυπουργός. Αλλά ακόμη κι ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, πλάι στον Αλέξη Τσίπρα, φαντάζει Χαρίλαος Τρικούπης.

Να το πω και διαφορετικά; Σαφώς και θα ήταν ευχής έργον αν στο τιμόνι του ΠΑΣΟΚ σήμερα βρισκόταν ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος αντί της Φώφης Γεννηματά. Αλλά δεν θα δίσταζα ούτε μία στιγμή να αντικαταστήσω με αυτήν τον επικίνδυνο καταληψία που καταστρέφει επί ένα χρόνο τη χώρα.

Ας ελπίσουμε λοιπόν οι εκλογές στη Νέα Δημοκρατία να είναι η απαρχή μιας ουσιαστικής, όχι ανανέωσης -ο όρος και η έννοια χρησιμοποιήθηκαν τόσο καταχρηστικά και με τόσο δυσάρεστες συνέπειες για την πατρίδα μας- αλλά αναγέννησης της πολιτικής σε ολόκληρη τη χώρα, που θα μας βγάλει από το τέλμα και θα μας επιτρέψει να ονειρευτούμε καλύτερες μέρες για εμάς και για τις γενιές που θα μας διαδεχτούν.

Ο Επίμονος Δεξιός

 

Advertisements