Η εκπαίδευση ενός κρατιστή

12322831_10207802081907830_5678159428733974605_o

 

Στο νηπιαγωγείο: Ας μη στεναχωρήσουμε το Γιωργάκη τώρα, ας του πάρουμε ένα παιχνίδι να πάψει να κλαίει. Ας μην στεναχωρήσουμε τη Σοφούλα, ας της κρύψουμε πως έχει η οικογένειά μας οικονομικά προβλήματα και ας δανειστούμε να της πάρουμε καλύτερα ρούχα και παιχνίδια. Κάνουν υπερβολική φασαρία τα βλαστάρια μας σε δημόσιους χώρους;; Έλα μωρέ τώρα παιδιά είναι. Δεν αρέσει στα παιδάκια το φαγητό; Ας το πετάξουμε και ας παραγγείλουμε απέξω κάτι να φάει το παιδί.

Στο Δημοτικό: Έφερε άσχημο έλεγχο η Μαρία και έσπασε στο ξύλο ο Γιαννάκης τον φίλο του;; Ε παιδιά είναι, τι να κάνουμε, όλα θα φτιάξουν, και μη φοβάσαι, θα τα βρουν μεταξύ τους. Στο Γυμνάσιο: Ντύνεται και βάφεται σαν 20χρονη η Δέσποινα και κάνει ότι βλακεία θέλει ο Χρηστάκης;; Είναι στην εφηβεία τα πουλάκια μου ας τα κάνουν λαμπόγυαλο.

Στο Λύκειο: Κλείνουν τα σχολεία τους με κατάληψη, δεν υπολογίζουν κανέναν; Α μωρέ είναι αγωνιστές και έχουν επαναστατικό πνεύμα. Στο Στρατιωτικό: Πάνε παραμεθόριο; Αχ μωρέ ο Νικολάκης μου τι κρίμα, ας βάλουμε βύσμα να το φέρουμε το παλικάρι μας στη αυλή του σπιτιού μας να τρώει σπανακόπιτα από τα χεράκια της μανούλας του. Στο Πανεπιστήμιο: 6 χρόνια σχολή τεσσάρων ετών, λογικό είναι, ας μην πιάσει παράλληλα δουλειά και κουραστεί, ας του δίνουμε για ποτά, ρούχα, καφέδες και γκομενιλίκια. (Ακόμη θυμάμαι τη μητέρα μου να μου φέρνει -χωρίς να το ζητήσω- προφυλακτικά στα 28 μου στο σπίτι ΜΟΥ, για να έχω…)

Στα 30 του, ακόμη μυρίζει μανούλα, που να πάει να μείνει ο μπούλης μόνος του, όπως και η πριγκιπέσα μας. Εκεί μέσα στο σπίτι. (και με οικογένειες που έχουν την οικονομική δυνατότητα να δώσουν στα παιδιά τους να φύγουν).

Στα 35 του άνεργος άνεργη το βρίσκουν λογικό. Και μέσα στο σπίτι ακόμη. Τι θα γίνει το παιδί μου;; Εργάτης -εργάτρια;; Δεν το σπούδασα εγώ για αυτό.

Χωρίζει στα 45 του; Στη μανούλα του γυρνάει. Στην «ασφάλεια». Τι να ψηφίσει αυτό το παιδί την Κυριακή και την κάθε Κυριακή; Aυτόν που θα μας τάξει πως θα το βάλει στο Δημόσιο, και θα κάθεται ή τουλάχιστον αυτό που θα μας τάξει πως όπως το εκπαιδεύσαμε ΕΜΕΙΣ στην οικογένειά του, να του τα φέρνουν ΟΛΑ στο πιάτο, έτσι είναι υποχρεωμένη να κάνει και η κοινωνία μέσω του κράτους. Αλλά παιδιά αυτό το μοντέλο δεν βγαίνει. Στην πραγματικότητα ποτέ δεν έβγαινε. Όχι μόνο οικονομικά γιατί βασιζόταν σε δανεικά, αλλά κυρίως γιατί ανατρέφει και βγάζει πολτό, όχι ΠΟΛΙΤΕΣ. Το συναντάμε παντού. Στην οδήγησή μας, στο σεβασμό στον διπλανό μας, στο ξέρεις ποιος είμαι ΕΓΩ, στο πως φερόμαστε στα κατοικίδιά μας, στα παιδιά μας, σε ΟΛΟΥΣ.

Καιρός να αλλάξει. Ας δοκιμάσουμε και χωρίς το ρουσφέτι και το κράτος νταβατζή. Μπορούμε.

 

από τον George Tsoukaladakis

Advertisements