politically correct

12366150_10207802006745951_7288130277011600634_o1

 

Φαντάζομαι ότι όλοι γνωρίζετε τον όρο “politically correct”.

Kάπου διάβασα ότι ο όρος αυτός, χρησιμοποιείται όταν θέλεις να πασπαλίσεις το κακό με ζάχαρη.

Στην ουσία βέβαια το κακό παραμένει, αλλά η ζάχαρη από πάνω του δίνει μια άλλη γλύκα.

Το ότι θα δηλητηριαστείς δαγκώνοντάς το είναι σίγουρο, απλά η άσπρη σκόνη γύρω από το στόμα σου πιθανότατα θα παραπλανήσει τους ιατροδικαστές για την αιτία θανάτου.

Και παραπλανεί και σένα τον ίδιο,  όσο βρίσκεσαι εν ζωή.

Παίρνεις λοιπόν παραμάσχαλα τη «Νέα Βίβλο» και πορεύεσαι στην ζωή σου μ αυτήν.

Λίγο σε νοιάζει αν αυτό που θα πεις είναι σωστό.  Αρκεί ο τρόπος που θα το σερβίρεις να πείσει τους άλλους για την ορθότητα των λόγων σου.

Τσιμπάνε οι περισσότεροι, ασπαζόμενοι και αυτοί την μπανανόφλουδα την οποία και ανταποδίδουν στα ίσα, και καταλήγουμε όλοι μαζί στην απόλυτη χαβούζα όπου τα σκατά δεν ονομάζονται σκατά αλλά ακαθαρσίες και η μυρωδιά δεν ονομάζεται μπόχα αλλά δυσάρεστη αίσθηση στη μύτη.

Το ότι κοντεύουμε να λιποθυμήσουμε ή ότι τα σκατά δεν έχουν άλλο χώρο να καταλάβουν και ξεκινάμε να τα καταπίνουμε,  είναι μικρή και ασήμαντη λεπτομέρεια μπροστά στην γενική εικόνα μας.

Να μη τη χαλάσουμε, να μη την διαστρεβλώσουμε, να μη φανεί ο αλληθωρισμός, να κρύψουμε την άγνοια γνώσεων και κινδύνου και στο τέλος λίγο μας νοιάζει ότι θα έχουμε πνιγεί, αρκεί που  εξασφαλίζουμε τουλάχιστον ότι στο άσπρο μάρμαρο, κάτω απ΄το όνομά μας θα υπάρχει και ο τίτλος μας.

“Politically correct” λοιπόν και αυτοί που αρνούνται να παίξουν το παιχνίδι, ζουν με τα μυαλά στα κάγκελα.

Σίγουροι για αυτό που πρεσβεύουν, προτιμούν να μαλώσουν ευθέως και με όποιο κόστος. Παίρνουν την ευθύνη που τους αναλογεί για την άποψή τους και αυτή είναι το μόνο όπλο τους απέναντι στα σκατά. (Ουπς, ακαθαρσίες είπαμε).

Αυτή, και δέκα βαλίτσες γνώσεων, ενασχόλησης, ενδιαφερόντων , που τους κάνουν να νιώθουν ακόμα πιο σίγουροι για αυτό που θα πουν.

Ναι ξέρω, λίγο εγωιστικό ακούγεται αυτό.  Εγωιστικό και εύκολο να το συνδέσει κάποιος με τη λογική του τοίχου.

Εκεί είναι το μεγάλο λάθος.

Αυτός που έχει ισχυρή άποψη, την οποία και υιοθετεί υπό προϋποθέσεις και όχι λόγια του αέρα , συνήθως είναι περισσότερο διαλλακτικός στο να ακούσει ή να παραδεχτεί κάποια στιγμή ότι η άποψη αυτή είναι λανθασμένη.

Αν ο απέναντι καταφέρει και τον πείσει με επιχειρήματα ότι η πλευρά που κοιτάει το νόμισμα δεν είναι τόσο σωστή όσο η άλλη, θα το γυρίσει κάποια στιγμή.

Αλλά όχι, δεν του φτάνει ότι είναι πιο ωραία η εικόνα, ούτε του φτάνει ότι το είπε κάποιος  και θα τον πιστέψει χωρίς αποδείξεις.

Η όποια αλλαγή, αν και εφόσον έρθει, θα γίνει μέσα από σύγκρουση και όχι μέσα από κουβέντες με τσάι και βουτήματα.

Κανείς από αυτούς που έχουν ισχυρή άποψη δεν μπορεί να την αλλάξει πάνω στο τσάι των 18:00 μ.μ.

Σίγουρα θα την αλλάξει πάνω στο μεθύσι των 02.35 π.μ., και αυτό έχοντας πλήρη διαύγεια και ας μη μπορεί να σηκωθεί απ την καρέκλα.

Την ίδια ώρα , θα καταφέρει να επιβάλλει και τη δική του.

Θα σε πει μαλάκα αν είσαι μαλάκας, θα σε πει άσχετο αν είσαι άσχετος, θα σε πει καραγκιόζη αν είσαι καραγκιόζης.

Θα σου πει αυτά που πρέπει όπως είναι,  αλλά παράλληλα και εφόσον τα χαρτιά σας είναι ανοιχτά, θα σε βοηθήσει να δεις την πραγματικότητα και εσύ ο ίδιος.

Όχι  φίλε μου, αυτό δεν αλλάζει σε μια μέρα  το γεγονός ότι είσαι καραγκιόζης.  Καραγκιόζης θα παραμείνεις και ίσως στον τίτλο σου προστεθεί και το «κάνει απεξάρτηση από τη ζάχαρη».

Εκεί λοιπόν, πάνω στην απεξάρτηση, που θα παραμείνεις μόνος σου χωρίς φάρμακα, κλεισμένος σε ένα δωμάτιο και κοπανώντας τους τοίχους, ίσως –ίσως λέω – καταφέρεις κάποια στιγμή να αποτινάξεις και εσύ  την άσπρη σκόνη που σε κάνει να ζεις στο χαρούμενο κόσμο σου.

Ίσως δεις την πραγματικότητα κατάματα, ίσως καταφέρεις να την αντιμετωπίσεις , ίσως καταφέρεις να απεξαρτηθείς εντελώς και ίσως αρχίσεις και εσύ με τη σειρά σου να βοηθάς αυτούς που πρέπει να απεξαρτηθούν από το ίδιο ναρκωτικό.

Ίσως στην τελική αρχίσεις και εσύ να μαλώνεις.

Στα ίσα. Με κέρατα προτεταμένα και χωρίς να υπολογίσεις το κόστος της χασούρας.

 

από την Dimitra Kafromani για το Παρατηρητήριο

 

 

 

 

Advertisements