Βάζοντας τον Ιησού Χριστό στην κλίνη του Προκρούστη της «Αυγής»

12366150_10207802006745951_7288130277011600634_o1

 

Είπα να κάτσει λίγο ο κουρνιαχτός των ημερών. Να χωνέψουμε και οι κοιλιόδουλοι, μη μας έρθει και τίποτα, να ηρεμήσουν οι έριδες περί του νόμου για το σύμφωνο συμβίωσης και το αν έπρεπε ή όχι ο Μεϊμαράκης να είναι στη Βουλή και να ψηφίζει και όλα εκείνα που απασχόλησαν αυτό που συνηθίζουμε να λέμε «δημόσιο διάλογο» αυτές τις ημέρες, πριν ασχοληθώ με το καταπληκτικό – αναζητήσατε την ετυμολογία της λέξης και θα με καταλάβετε- άρθρο της «Αυγής» σχετικά με τον «κινηματία Βασιλέα των Βασιλέων».

«Δικηγόρος LLM Διεθνούς και Συγκρητικού Δικαίου Οικονομίας – Εμπορίου του Μητροπολιτικού Πανεπιστημίου Λονδίνου» υπογράφει ο συντάκτης ο οποίος θέλει να δει στο πρόσωπο του Χριστού το κράμα Μαρξ-Λένιν-Τσε που ταιριάζει απόλυτα μόνο με τις νεανικές του ονειρώξεις.
Το να ασχοληθεί κανείς σημείο προς σημείο με το περιεχόμενο του άρθρου θα ήταν αφελές. Σημασία μεγαλύτερη έχει η υιοθέτηση από την καθ’ημάς Αριστερά του ερμηνευτικού σχήματος της άλλοτε κραταιάς στη Λατινική Αμερική «Θεολογίας της Απελευθέρωσης», ενός ιδεολογικού ρεύματος γοητευτικού κατά τη δεκαετία του ’60 αλλά και γραφικού μαζί, όπως και άλλα αντίστοιχα ιδεολογήματα της ίδιας εποχής που τελικά δεν κατόρθωσαν να εκφράσουν ούτε την κοινωνική διάσταση του χριστιανισμού αλλά ούτε και τα αιτήματα της Αριστεράς.

Φυσικά, δεν ήταν τυχαία η επιλογή. Το λατινοαμερικάνικο μοντέλο Αριστεράς είναι αυτό που υιοθετεί κατά κόρον ο ΣΥΡΙΖΑ και ο «Μεσσίας» ηγέτης του, στα πρότυπα άλλωστε των Μαδούρο και Τσάβες. Ίσως αυτό δεν έχει τονισθεί αρκετά η δυσανεξία του ΣΥΡΙΖΑ και του «ηγέτη» ακόμη και ως προς την ευρωπαϊκή Αριστερά η οποία μπορεί μεν να είναι εξίσου ασυνάρτητη (βλ Μελανσόν ή το Die Linke) αλλά απουσιάζει ακόμη κι από αυτήν η σταλινίζουσα λατρεία του ηγέτη. Αντιευρωπαίος, ακόμη και ως προς την Αριστερά του, ο ΣΥΡΙΖΑ.

Έτσι, δεν έχει σημασία που το κοινωνικό μήνυμα του Χριστού των Ευαγγελίων, είναι πολύ πιο ευρύ από το μίζερο πράγμα που περιγράφει ο αρθρογράφος της Αυγής. Ούτε ότι ο αρθρογράφος δεν μπήκε στον κόπο όχι την Καινή Διαθήκη έστω να διαβάσει μα ούτε καν τους μεγάλους της σχολής της Φραγκφούρτης όπως ο Χορκχάϊμερ που από δεκαετίες έχουν επισημάνει και μάλιστα μέσα από μαρξιστικό πρίσμα, την κοινωνική διάσταση του χριστιανισμού και της θρησκείας γενικότερα.

Σημασία έχει η προσπάθεια να ταυτιστεί, χωρίς καν να τηρούνται οι αναλογίες, ο Χριστός με τον Τσίπρα. Η προσπάθεια ταύτισης εν προκειμένω δεν θίγει τους θρησκευόμενους όχι επειδή δεν είναι ή δεν μπορεί να θεωρηθεί βλάσφημη –σιγά τα ωά!- αλλά επειδή είναι τόσο αφελής και χοντροκομμένη που αδυνατώ να σκεφτώ κάτι άλλο εκτός από θυμηδία να προκαλεί.

Θα ήθελα ωστόσο να σταθώ μόνο σε δύο σημεία του άρθρου, εκτός φυσικά από τον ευφάνταστο τίτλο του. Το ένα έχει να κάνει με τις αναφορές του συντάκτη στο ρόλο του οικουμενικού ελληνισμού ως προς την εξάπλωση του ευαγγελίου και την ευαρέσκεια ή το «μεράκι», όπως χαρακτηριστικά λέει ο αρθρογράφος του Χριστού να μιλήσει με τους Έλληνες εθνικούς. Είναι πραγματικά αστείο γιατί ακόμη και οι πλέον ακραιφνείς θιασώτες του ελληνοχριστιανικού ιδεολογήματος –και νοσταλγοί συνήθως της επταετίας- δεν θα διανοούντο ποτέ να γράψουν τέτοια ναΐφ κοτσάνα. Ειδικά η γλώσσα που επιλέγει ο αρθρογράφος, έμπλεη συναισθηματισμού, είναι σχεδόν αποκρουστική ακόμη και σε όσους υποστηρίζουν ότι υπήρξε σχέση ελληνισμού και χριστιανισμού συνθετική και αντιθετική ταυτόχρονα.

Το άλλο σημείο έχει να κάνει με τη φράση του συντάκτη πως «η αρχαιότερη παγκόσμια «πρώτη φορά Αριστερά» που βίωσε το ανθρώπινο γένος γράφτηκε στα ελληνικά και ακούει στον τίτλο «Το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο»». Εδώ ο αρθρογράφος έχει μπερδέψει τα μπούτια του. Από πού τεκμαίρεται η ΠΦΑ στο κατά Λουκάν, θα ήθελα πολύ να μάθω, πάντως όσες φορές κι αν το έχω μελετήσει, εδάφιο προς εδάφιο κάτι τέτοιο, δε βγαίνει. Πολύ περισσότερο δε, αν, όπως αντιλαμβάνομαι ο αρθρογράφος ζητά να βρούμε τις αναλογίες ανάμεσα στο κήρυγμα του Ναζωραίου με του Τσίπρα. Γιατί, φοβούμαι πως εδώ ακριβώς ο συντάκτης έχει μπερδευτεί. Άλλο ανασταίνω νεκρούς άλλο υπόσχομαι να το κάνω. Άλλο τάζω ψωμί και ψάρι κι άλλο τα πολλαπλασιάζω. Άλλο θεραπεύω ασθενείς κι άλλο υπόσχομαι κάτι τέτοιο. Ο Χριστός κι οι διάδοχοί Του, μπορούν να κατηγορηθούν για πολλά, για άλλα δίκαια για άλλα όχι και τόσο. Απατεώνα όμως δεν τον είπε ποτέ κανείς. Ακόμη κι εκείνος ο «Μεγάλος Ιεροεξεταστής» του Ντοστογιέφσκι τον κατηγορεί γιατί ακριβώς δεν έταξε στο πόπολο λαγούς με πετραχήλια ώστε να κυριαρχήσει απόλυτα και ολοκληρωτικά. Καταλαβαίνω βέβαια πως αυτά είναι ψιλά γράμματα γι’ αυτή τη λούμπεν Αριστερά που μας έχει καθίσει στο σβέρκο. Δεν πειράζει, ας είναι. Το ότι ταΐζει με σανό τους αναγνώστες της η «Αυγή» δε σημαίνει πως θα φάμε κι εμείς.

Άφησα για το τέλος το σχολιασμό του τίτλου του άρθρου: ο «κινηματίας» Βασιλεύς των Βασιλέων. Εδώ ο αρθρογράφος πιστεύει ότι κάνει το μεγάλο ματ, θα παρουσιάσει τη λειτουργική αντίφαση των δύο ιδιοτήτων και το πώς τελικά αυτές δουλεύουν γόνιμα, πάντα έχοντας στο πίσω μέρος, την αναλογία με τον καταληψία πρωθυπουργό. Ούτε ο Χριστός ούτε ο Τσίπρας ήταν κινηματίες. Ο μεν Χριστός απέφυγε κάθε προσπάθεια σύνδεσής Του με έναν τέτοιο, φτωχό, σύμφωνα με το έργο που ήθελε να ολοκληρώσει, ρόλο ο δε άλλος υπήρξε απλώς ο άνθρωπος που βρέθηκε στην κορυφή του κύματος την ώρα που έσκαγε το τσουνάμι της κρίσης. Ούτε καν κινηματίας. Μόνο καταληψίας. Αυτός είναι και ο μοναδικός τίτλος με τον οποίο τελικά θα μείνει στην Ιστορία της Ελλάδος ο Αλέξης Τσίπρας, ο Καταληψίας.

 

Β.Κ.

Advertisements