Οι Τρεις Σωματοφύλακες της Κεντροδεξιάς

12366150_10207802006745951_7288130277011600634_o1

 

Κρατούσαμε όλοι με αγωνία την αναπνοή μας. Θα μιλήσει; Τι έχει να μας πει; Μια συμβουλή; Μια γνώμη; Μια πρωτοβουλία; Πώς είναι δυνατόν να είναι αλλιώς; Αυτός είναι ο Εκλεκτός. Ο ναρκωμένος από τα κοτομπεΐκον Κωνσταντίνος Παλαιολόγος της Ραφήνας που «θα’ρθει σαν αστραπή» και θα πάρουμε την Πόλη, την ΑγιαΣοφιά, το γήπεδο της ΑΕΚ κι ό, τι άλλο έκαστος εξ ημών προσδοκά.

Αλλά σιωπή. Κάτι η βαριά σως, κάτι ο συννεφιασμένος καιρός, κάτι η μελαγχολία των ημερών, ο Ραφηνάτος δεν μίλησε. Φυσικά, έχει το περιβάλλον του. Πιστούς, αφοσιωμένους ακολούθους, με προσφορά στην κεντροδεξιά παράταξη και τον τόπο που ως έμπειροι μυστικοσύμβουλοι, σοφοί Λογοθέτες μιλούν, αποκρυπτογραφούν το θέλημά του ή απλώς το διακομίζουν σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ ή ΜΚΔ ώστε ο κόσμος να έχει έναν μπούσουλα, χωρίς όμως να εκτίθεται ο Ηγέτης.

Ρουσόπουλος, Στυλιανίδης, Αντώναρος. Οι Τρείς Σωματοφύλακες που διαφυλάσσουν αλώβητο το κύρος του Ηγέτη, εκθειάζοντας Τσίπρα και Ανδρέα σε μια πρόταση, χαριεντίζονται με Λαζόπουλους και άλλους γελωτοποιούς αυλοκόλακες ή εκφράζουν τη δυσανεξία τους για σφετεριστές όπως ο Σαμαράς ή νεήλυδες όπως ο Γεωργιάδης και την ευαρέσκειά τους για εκείνους που χαρακτηρίζουν τον Καταληψία Εθνάρχη.
Παράλληλα, αποφεύγουν να ασχοληθούν με πράγματα ποταπά, ανάξια του κύρους του ηγέτη όπως οι εσωκομματικές εκλογές του κόμματος που ο ανιψιός κληρονόμησε από το θείο του, αν και ο τελευταίος ουδέποτε του κληροδότησε. Γνέφουν μόνο με νόημα, κλείνουν πρόστυχα το μάτι στον υποψήφιο που θα κρατήσει ζεστή τη θέση για τον πορφυρογέννητο έτερο ανιψιό, τονίζοντας παράλληλα πως «ο Καραμανλής θα μιλήσει αν θέλει να μιλήσει» και πως φυσικά «είναι ο εγγυητής της ενότητας».

Την ίδια στιγμή, για να σοβαρευτούμε λίγο, η χώρα βιώνει τον πιο δύσκολο χειμώνα της από τη μεταπολίτευση και μετά. Οι συνέπειες του δημοψηφίσματος, των capital controls και της «περήφανης διαπραγμάτευσης» φαίνονται καθημερινά, με την αγορά νεκρή, την ανεργία να μη μειώνεται και τις προβλέψεις για το 2016 να είναι κάτι παραπάνω από δυσοίωνες. Και υπό αυτές τις συνθήκες, οι αυλικοί του Ραφηνάτου νομίζουν ότι ήγγικεν η ώρα της επιστροφής τους, καλλιεργούν κλίμα, αμετροεπείς όσο ποτέ αντί να σιωπούν. Για τη λατρεία στο Ραφηνάτο, δεν τους αδικώ. Από τα αζήτητα της Γερμανίας πήρε τον ένα, από απλό δημοσιογράφο, υπουργό με υπερεξουσίες έκανε τον άλλο και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά.

Ωστόσο τόσο ο τόπος όσο και η Κεντροδεξιά, δεν χρειάζονται τις υπηρεσίες τους. Αρκετά προσέφεραν, δε θέλουμε άλλο. Και, τουλάχιστον για τους σώφρονες Νεοδημοκράτες, μόνο και μόνο αρκεί να ακουστεί ότι στηρίζουν κάποιον οι ανωτέρω, για να στραφούν χωρίς δεύτερη σκέψη στον αντίπαλό του, όποιος κι αν είναι αυτός. Αρκεί μόνο να αναλογιστούν πόσο αρνητικό αντίκτυπο είχε η τηλεοπτική εμφάνιση του Ραφηνάτου, παραμονές του δημοψηφίσματος του Ιουλίου.

Τέλος, ας πούμε εδώ πως χωρίς να μας ενδιαφέρουν τα εσωκομματικά της ΝΔ αφού κανείς εκ των υποψηφίων δεν είναι κουμπάρος ή μπατζανάκης μας (τί λέξη Θεέ μου!) θα θέλαμε να δούμε να εκλέγεται πρόεδρος όποιος είναι σε θέση όχι μόνο να ανατρέψει και να αντιμετωπίσει αυτήν την καταστροφική κυβέρνηση αλλά και να ξεμπερδέψει με τους διαδρομιστές, τους τάχα «εγγυητές της ενότητας» της παράταξης κι όλα αυτά τα όρνεα που τα τελευταία χρόνια σιωπούσαν και δεν τόλμησαν ποτέ να στηρίξουν τις όποιες προσπάθειες των Σαμαροβενιζέλων να αντιμετωπίσουν μια κατάσταση για την οποία, σε μεγάλο βαθμό, οι ίδιοι υπήρξαν υπεύθυνοι.

Β.Κ. ή κατά κόσμον Σουλεϊμάν αλ Κανουνί.

Advertisements