Για την κόντρα Γεωργιάδη-Λαζόπουλου

12366150_10207802006745951_7288130277011600634_o

 

Δεν παρακολούθησα τη συζήτηση που ξεκίνησε με αφορμή την τηλεοπτική (τι άλλο) κόντρα μεταξύ του Άδωνη Γεωργιάδη και του Λάκη Λαζόπουλου. Είδα τις αναρτήσεις του πρώτου στο twitter, είδα την απάντηση του δεύτερου on camera.

Τα μόνα που έχω να παρατηρήσω είναι τα εξής:

Για τον κ. Γεωργιάδη έχω μιλήσει σε παλαιότερο άρθρο όπου του έδωσα δίκιο στη διαμάχη που είχε με τον κ. Τόσκα. Θεωρώ ωστόσο πως έχει τη στοιχειώδη νοημοσύνη να αντιληφθεί ότι οι μπούκες σε στούντιο δεν συνάδουν με το προφίλ του εν δυνάμει αρχηγού ενός πολιτικού σχηματισμού. Δεν με ενδιαφέρει να σχολιάσω, ούτε τις πολιτικές θέσεις του κ. Γεωργιάδη, ούτε την εν γένει στάση του και την μέχρι τώρα διαδρομή του, καθώς θεωρώ ότι δεν είναι της παρούσης. Μπορώ όμως πάντοτε να παρατηρήσω την ευκολία με την οποία και αυτός κινείται εντός του τηλεοπτικού περιβάλλοντος, κάτι που αναδεικνύει, εμμέσως πλην σαφώς, την ευρύτερη «τηλεοπτική» μας νοοτροπία στο πολιτικό πεδίο. Τον αντίλογο, ο οποίος θα δικαιολογούσε τον κ. Γεωργιάδη με επιχείρημα την απάντηση στη χυδαιότητα και το λαϊκισμό του κ. Λαζόπουλου το θεωρώ κενό, για ευνόητους λόγους.

Και μιας και μιλάμε για χυδαιότητα και λαϊκισμό, ναι, συμφωνούμε εξ αρχής πως αυτά είναι σπορ στα οποία το Αλ Τσαντήρι έχει διαπρέψει τα τελευταία χρόνια. Χωρίς να έχω βέβαια την επιθυμία να απαγορεύσω την εκφορά του λόγου στον κ. Λαζόπουλο, ωστόσο αδιαφορώ επιδεικτικά για το σόου που τόσο επιτυχημένα έχει στήσει, χαϊδεύοντας τα αυτιά του ακροατηρίου του ως βασιλικός γελωτοποιός του καθεστώτος. Γελωτοποιός, ο οποίος έχει επιρροή, σημειώνει εξαιρετικά νούμερα τηλεθέασης και εν τέλει με τις παρεμβάσεις του και το σχολιασμό του, διαμορφώνει γνώμες. Θα μπορούσα δε, να επιχειρήσω έναν παραλληλισμό με τον αρχηγό της συντεχνίας των ζητιάνων στην Παναγία των Παρισίων του Ουγκώ: κακομοίρης κι αξιολύπητος στη διάρκεια της ημέρας που ζητάει ελεημοσύνη, φοβερός και τρομερός στη διάρκεια της νύχτας ως βασιλιάς της συντεχνίας, μιας ξεχωριστής πόλης μέσα στο Παρίσι. Και το καταλυτικό επιχείρημα για αυτό μου το έδωσε ο ίδιος ο κ. Λαζόπουλος, μιλώντας για την εκλιπούσα μητέρα του μπροστά στο κοινό, κατά τα πρότυπα εκείνου του απίθανου του Νίκου του Νικολόπουλου, ο οποίος έβγαλε, αν είναι δυνατόν, φωτογραφίες τη δική του μανούλα, κατά την κηδεία της και τις ανέβασε στο twitter. Όχι κ. Λαζόπουλε. Θα έπρεπε κι εσείς να γνωρίζετε ότι κάποια πράγματα τα κρατάμε για τον εαυτό μας και δεν τα αφήνουμε έκθετα στην πλατεία για χάρη της ακροαματικότητας.

Σε αυτό το φεστιβάλ των τρελών όμως, ποιος διατηρεί τα προσχήματα;

 

Ο Παλαιοπασόκος

Advertisements