Η μετριοπάθεια ως χαμαιλεοντισμός ή «καληνύχτα κι έφεξε»

12366150_10207802006745951_7288130277011600634_o

 

Βρε, βρε… Για δες κάτι πράγματα… Πώς τα φέρνει ο καιρός… Φτάσαμε στο σημείο να μιλούν οι πρώην (κρατήστε το αυτό) ένθερμοι υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ περί χρησίμων ηλιθίων… Για την κ. Έλενα Ακρίτα ο λόγος, που με άρθρο της στο Liberal.gr (πώς καταδέχτηκε να γράψει εκεί, απορώ, αν και θα αποπειραθώ να δώσω μία εξήγηση στο τέλος) ομιλεί περί του θριάμβου της εγρήγορσης των Γάλλων πολιτών οι οποίοι, στο δεύτερο γύρω των περιφερειακών εκλογών στη Γαλλία, «μαύρισαν» το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν. Και φυσικά, τους συγκρίνει με την αποχαύνωση του ελληνικού εκλογικού σώματος, ενώ παραπονιέται για την αβελτηρία της Νέας Δημοκρατίας που, αντί να βρίσκεται στις επάλξεις όπως κάθε υπεύθυνη αξιωματική αντιπολίτευση θα έπρεπε να είναι, πετάει χαρταετό.

Η κ. Ακρίτα δεν ήταν που αγανακτούσε με τους κακεντρεχείς νενέκους που έκαναν «σαν το κωλόπαιδο που έβγαζε ξινή την πενταήμερη (sic) στην τάξη», λέγοντας μετά βδελυγμίας «αφήστε μας να το χαρούμε επιτέλους, ρε γαμώτο» την επαύριο της εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου; Η κ. Ακρίτα δεν ήταν που από το μετερίζι της κατήγγειλε τους νοικοκυραίους του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα του Ιουλίου (εντάξει, τήρησε τα προσχήματα, σε αντίθεση με τον κ. Δελαστίκ, αλλά καταλαβαίνετε το επιχείρημα). Η κ. Ακρίτα δεν ήταν που ειρωνευόταν τη Νέα Δημοκρατία, όταν η τελευταία ασκούσε κριτική στην κυβέρνηση, λέγοντας (η κ. Ακρίτα, όχι η Νέα Δημοκρατία) ότι φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ για τα τελευταία 40 χρόνια που κυβερνάει τον τόπο (η, με ΠΑΣΟΚικό υπόβαθρο, κ. Ακρίτα, να σημειωθεί).

Και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου… Η ώρα της επαναφοράς στην πραγματικότητα, της ανάνηψης (οποία ανάνηψις, αλήθεια!), οπότε και με μία βαρύγδουπη δήλωση, ανάλογη με την αντίστοιχη του κλεισίματος του λογαριασμού της στο Twitter, μας λέει αρχικώς ότι εγκαταλείπει πικραμένη το ΣΥΡΙΖΑ (δεν είσαι μόνη σου, Ραχήλ!). Και τώρα ομιλεί περί χρησίμων ηλιθίων Ελλήνων, σε αντίθεση με τους γρηγορούντες Γάλλους.

Πέρα από την αξιοζήλευτη και σταθερή πολιτική της διαδρομή, φαίνεται και το πολιτικό της αισθητήριο στα των εκλογών της Γαλλίας – η Le Monde χαρακτήρισε το αποτέλεσμα «πρόσκαιρη ανακούφιση». Ας σκεφτεί λίγο η κ. Ακρίτα τι θα μπορούσε δυνητικά να σημαίνει αυτό, αντί να το παρουσιάζει ως «θρίαμβο» όπως έκαναν αρκετές εγχώριες εφημερίδες (άλλοι από εκεί…). Φαίνεται όμως και ο κυνισμός της, ενδεχομένως και η ηθική της, όταν διαρρηγνύει τα ιμάτιά της για τους ηλίθιους ψηφοφόρους τους οποίους η ίδια, προ ολίγων μηνών, ενθάρρυνε με τη στάση της (χιλιάδες τα like, σωστά;). Πού ήταν η κ. Ακρίτα όταν όλους αυτούς τους μήνες τα κατεπείγοντα, οι ΠΝΠ, οι επερωτήσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης λάμβαναν χώρα σε –σχεδόν– καθημερινή βάση; Το ότι μιλάει για bitcoins τώρα, και όχι τον Ιούλιο, το ότι τώρα επιχειρεί, έστω και διά της μπακαλικής, να αναλύσει εν τάχει το σύνθετο πλέγμα των σχέσεων που διαμορφώνονται εντός του πολιτικού συστήματος (να τη και η σημασία της ΝΔ ως αξιωματικής αντιπολίτευσης, παρόλο που τέσσερις μήνες πριν κινούσαμε γη και ουρανό για την επανάσταση ενάντια στο πραξικόπημα της Ευρώπης –this is a coup κι άλλα τέτοια. Τότε δεν ήμασταν χρήσιμοι ηλίθιοι κ. Ακρίτα μου. Τότε ο κόσμος ήταν χωρισμένος σε πατριώτες και γερμανοτσολιάδες, σε ναιναίκους και επαναστάτες). Τώρα όμως που το όνειρο διαλύθηκε, που η πραγματικότητα επέβαλε με τον πλέον αμείλικτο τρόπο τη διάψευση των ιδεολογημάτων σας, τώρα θυμηθήκατε να μιλήσετε λογικά. Τώρα είναι πολύ αργά όμως. Θα ήταν τιμιότερο εκ μέρους σας να στηρίζατε τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τώρα που, μεταξύ σφύρας και άκμονος, προσπαθεί έστω και διά της πλαγίας να κυβερνήσει (δυσκολεύονται λίγο, πιστεύω θα εξοικειωθούν όσο περνάει ο καιρός ενώ εμείς θα πληρώνουμε το κόστος αδρά-άλλη συζήτηση).

Το γιατί μία freelance opinion maker όπως είναι η κ. Ακρίτα απεφάσισε να αντικαταστήσει τα παλαιά mantra με καινούρια αποφθέγματα για λεωφορεία, εισιτήρια, διαδρομές κλπ, νομίζω έχει μία εξήγηση. Η ελεύθερη (θεωρητικά) αγορά στην οποία βρισκόμαστε, δίνει τη δυνατότητα σε έναν αρθρογράφο να υπηρετεί πολλούς αφέντες, είτε αυτοί λέγονται Νέα, είτε Liberal, είτε οτιδήποτε άλλο. Άλλωστε, στο τέλος της ημέρας μετράει πάντοτε το αν καταφέρνεις να γεμίσεις το στομάχι σου. Και από τον γυάλινο θόλο, εντός της ασφαλείας του οποίου κατοικοεδρεύεις, μία γνώμη είναι εύκολο να αλλάξει. Στο βιβλίο μου αυτό βρίσκει δύο αντίστοιχους όρους: ο ένας είναι η ελαφρότητα. Ο άλλος είναι ο χαμαιλεοντισμός. Και τα δύο δικαιολογούν το υπόβαθρο του ευρύτερου κέντρου. Περαστικά σας κ. Ακρίτα.

 

Ο Παλαιοπασόκος

Advertisements