Περαστικά τους λοιπόν

1

 

Περαστικά τους λοιπόν. Αυτή είναι η αντίδραση μιας κυβέρνησης η οποία κυβερνά εδώ και έντεκα μήνες με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, τροπολογίες και νομοθετήματα με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, με non paper. Κι ενώ αποδεικνύεται ότι αυτό το παιχνίδι το ξέρουν καλά και οι Γερμανοί, οι τελευταίοι, σε αντίθεση με την ελληνική κυβέρνηση, διαθέτουν συγκροτημένο σχέδιο για την άσκηση της πολιτικής τους σε όλους τους τομείς. Ό, τι ακριβώς δεν διαθέτουμε εμείς.

Να θυμίσουμε τις -ανάλογες- αντιδράσεις της ελληνικής πλευράς τον περασμένο Ιούλιο κατά τη διαπραγμάτευση όπου, μόλις προτάθηκε από τον Β. Σόιμπλε η πενταετής έξοδος της χώρας από την Ευρωζώνη με χορήγηση ανθρωπιστικής βοήθειας, η απάντηση ήταν οι άναρθρες κραυγές περί πραξικοπήματος; Να θυμίσουμε τις αντίστοιχες επικοινωνιακές απόπειρες του κ. Καμμένου που μιλούσε για Κούγκι, τζιχαντιστές και άλλα χαριτωμένα; Κι όμως, όταν οι εταίροι απαντούν με τον ίδιο τρόπο, οι ελληνικές αντιδράσεις αγγίζουν το επίπεδο ενός Τάκη Τσουκαλά, ενός Στεφάνου Χίου, μιας Τζένης Χειλουδάκη σε εκπομπή μεσημεριανής ζώνης (συμπληρώστε άλλους διανοητές κατά το δοκούν).

Η σπασμωδικότητα και οι άναρθρες κραυγές ερμηνεύονται ποικιλοτρόπως. Τα αίτια μπορούν να εντοπιστούν στην απουσία σχεδίου, στην απροθυμία συμμόρφωσης με τα υπογραφέντα, στην εμμονικότητα και την ιδεοληψία, σε όλα αυτά μαζί. Σίγουρα αποτελούν αδιάσειστο τεκμήριο πανικού και απουσίας συνολικής πολιτικής. Δεν ξέρω αν η χώρα όντως μοιάζει με ακυβέρνητο καράβι. Ξέρω όμως ότι δεν είναι ό,τι πιο κολακευτικό να λέγεται κάτι τέτοιο. Και είναι ακόμη λιγότερο κολακευτική μια αντίδραση αυτού του τύπου. Είναι άλλωστε γνωστό ότι το λιοντάρι προσπαθεί να καλύψει την ανεπάρκεια του πέους του με μεγάλο βρυχηθμό.

 

Ο Παλαιοπασόκος

Advertisements