Κι εγώ κάθομαι και ζητώ ορθογραφία από τον πισινό της μυλωνούς…

1

Θα μπορούσα να γράψω αρκετά πράγματα για το Νίκο Καζαντζάκη και τη λογοτεχνική και ευρύτερη πνευματική του πορεία. Για τη μελέτη του Νίτσε, τις αισθητιστικές του αφετηρίες, τις μεταφυσικές του αναζητήσεις. Το ανήσυχο μυαλό του που χωρούσε την ελληνική αρχαιότητα, το βουδισμό, τον παλμό της ιδιαίτερης πατρίδας του, μιας Κρήτης εκκωφαντικής στις δονήσεις και την ιστορία της. Τη σχέση του με το χριστιανισμό και τον διωγμό του από το ιερατείο της εποχής του.

Όλα τα παραπάνω έχουν σημειωθεί και επισημανθεί από μελετητές του έργου του σε παρατηρήσεις και κείμενα αρκούντως εμβριθέστερα του δικού μου. Ελάχιστη σημασία έχουν όλα αυτά μπροστά στο έργο που ο άνθρωπος αυτός κατέθεσε στα ελληνικά γράμματα, έργο που είναι, το δίχως άλλο, σημείο αναφοράς για αρνητές και αποδέκτες του ανδρός.

Η βεβήλωση του τάφου του είναι πρώτιστα αποτυχία δική μας. Είναι ακόμη ένα θλιβερό παράσημο της εκπαίδευσης, τεκμήριο παρακμής της κοινωνίας μας εν γένει, που δεν κατάφερε να κάνει το Νίκο Καζαντζάκη κτήμα πνευματικό των νέων ανθρώπων. Και δεν μειώνω τον δάσκαλο που θα προσπαθήσει να διδάξει στα νέα παιδιά τι σημαίνουν για το συλλογικό μας ασυνείδητο (αλλά και τη συλλογική μας μνήμη και την αισθητική μας) ο Αλέξης Ζορμπάς, η Γυναίκα της Ζάκυθος, οι Νέοι της Σιδώνος, η Φραγκογιαννού, η Μαρίνα των βράχων. Δυστυχώς όμως, η σταδιακή απαξίωση της λογοτεχνίας και η τοποθέτησή της στο περιθώριο των πνευματικών δραστηριοτήτων από τους κυβερνώντες ταγούς του τόπου μας (ανεξαιρέτως), οδήγησε στην εν τέλει λοξοδρόμηση και απομάκρυνσή μας από τον σκοπό εκείνο που θα έπρεπε να αποτελεί διαρκή σταθερά: την ομορφιά.

Η βεβήλωση του τάφου του Νίκου Καζαντζάκη είναι ακόμη μία ένδειξη του πόσο εθισμένη στην ασχήμια είναι η ελληνική κοινωνία στη μεγάλη της πλειονότητα. Κοινωνία συντεχνιακή, που αδιαφορεί επιδεικτικά για τον διπλανό της, που προωθεί την ελαφρότητα και τον εκτσογλανισμό σε κάθε επίπεδο, που αρνείται να διαπαιδαγωγήσει τους νέους της επιλέγοντας να τους χαϊδεύει διαρκώς τα αυτιά, τη στιγμή που άλλοι, αδίστακτα κόβουν και ράβουν το πεπρωμένο της. Είτε από ελαφρότητα είτε από ιδεολογική διαφωνία με τον εν λόγω άνθρωπο (θα μου πεις, η καρδούλα τι σκατά ιδεολογική διαφωνία εκφράζει…), αυτό που στο συνολικό μας βίο κυριαρχεί, είναι η ασχήμια.

Κι εγώ κάθομαι και ζητώ ορθογραφία από τον πισινό της μυλωνούς…

ΥΓ. Όχι, δεν επιθυμώ την τιμωρία των ηλιθίων που διέπραξαν αυτήν την ανοησία. Τους λυπάμαι γιατί, σε αντίθεση με το νεκρό, θα είναι πάντοτε σκλάβοι. Της ελαφρότητας και της παντελούς έλλειψης αισθητικής που χαρακτηρίζουν την ενέργειά τους.

 

Ο Παλαιοπασόκος

 

Εγκαταλελειμμένος και βεβηλωμένος ο τάφος του Νίκου Καζαντζάκη Έσβησαν με σβουράκι την πιο διάσημη φράση του και ζωγράφισαν καρδιά…

Advertisements