Είναι ένας αλαζόνας νάρκισσος.

1

 

Ο Τσίπρας, είναι ένας αλαζόνας νάρκισσος. Αν κάποιος είδε εχθές τη συνέντευξή του στην ΕΡΤ (και κάθε του συνέντευξη σε τηλεοπτικό κανάλι) θα παρατήρησε, εκτός από τα ψέματα, την ειρωνεία (για τους αντιπάλους του των οποίων βέβαια ζητά την συναίνεση) και λοιπά πολιτικά, θα παρατήρησε πως, σε κάθε του φράση κοιτούσε τον εαυτό του στο μόνιτορ, για να βλέπει την εικόνα του.

Ψάχνω εδώ και καιρό να βρω μια λέξη που χαρακτηρίζει τον Αλέξη Τσίπρα. Δεν είναι εύκολο. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι μια λέξη. Δεν είναι πολιτικός απατεώνας, δεν είναι ψεύτης και μόνο. Οι, σκέτο απατεώνες και οι ψεύτες γνωρίζουν αυτό που κάνουν και πατούν στη γη, γιατί φοβούνται τις συνέπειες και κάποιοι δεν έχουν θάρρος.

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένα φαινόμενο που συνδυάζει τα παραπάνω, μαζί με δύο άλλα χαρακτηριστικά που έρχονται να τα αποθεώσουν. Την αλαζονεία και τον ναρκισσισμό. Είναι ο τύπος ανθρώπου που σε κοροϊδεύει ολοφάνερα, το ξέρει και δεν έχει και κανέναν ενδοιασμό που το κάνει. Το απολαμβάνει.

Θα μου πείτε το κάνανε και άλλοι στο παρελθόν. Να ξεχάσουμε το «σύντροφοι, για τον σοσιαλισμό αγωνιζόμαστε όλοι»; Ναι, αλλά τότε ήταν εντελώς άλλες εποχές. Ο κόσμος δεν ήξερε παρά μόνο ό,τι άκουγε από την ΕΡΤ, οι εποχές ήταν οικονομικά καλές κ.λπ. Σήμερα όμως, την εποχή που πια όλοι γνωρίζουμε τι συμβαίνει, είναι ειρωνεία τουλάχιστον, να βγαίνει κάποιος και να παρουσιάζει τη νύχτα για μέρα.

Ο Αλέξης Τσίπρας όμως, το ξέρει καλά αυτό το παιχνίδι της στρέβλωσης της πραγματικότητας. Τόσα χρόνια, γαλουχήθηκε στα παιχνίδια των «αγώνων», στα θρανία και στις αίθουσες των πανεπιστημίων, για την προάσπιση της δημόσιας παιδείας, των μαθητών και σπουδαστών. Μικρογραφία τότε αυτός, των άλλων, μεγάλων «συντρόφων» που, από τα μπαλκόνια και τα γραφεία της εξουσίας, έδιναν τους δικούς τους αγώνες του «σοσιαλισμού για τον λαό» και της προάσπισης της δημόσιας περιουσίας.

Μια μικρή εξουσία, μια μικρογραφία της αλαζονείας των μεγάλων, που πουλούσαν το παραμύθι του «αγώνα», ήταν και ο Αλέξης. Ο αγώνας, ως γνωστόν, πάντα δικαιώνεται και κάπως έτσι αναδύθηκε στα κομματικά γραφεία, συνεχίζοντας τον «συντροφικό αγώνα», υπέρ του λαού αυτή τη φορά. Και κάπως έτσι έγινε πρωθυπουργός, με παρέα τους «συντρόφους», στον «αγώνα» για τον «λαό».

Αυτό είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Ξέρει πολύ καλά το παιχνίδι της χειραγώγησης της μάζας, του όχλου, του «λαού».

Την ώρα που απολαμβάνει όλα τα καλά της αστικής κοινωνίας, τον φαντάζομαι πριν φύγει από το σπίτι για να πάει σε μια επίσημη συνάντηση, να κοιτά τον εαυτό του στον καθρέφτη και να σκέφτεται «μα τι απλός που δείχνω». Τον φαντάζομαι επίσης στο γραφείο του, πίσω από τις κάμερες, την ώρα που στην αίθουσα του κοινοβουλίου ψηφίζονται μνημόνια και μείωση συντάξεων να ετοιμάζει την ομιλία του γράφοντας «εμείς αγωνιζόμαστε για τον λαό, για τη δημοκρατία, ενάντια στα συμφέροντα».

Και είναι αλαζόνας και νάρκισσος, όσο στον καθρέφτη δεν βλέπει ένα άλλο «εγώ» μεγαλύτερο του δικού του «εγώ» με το οποίο θα συγκρουστεί. Ξέρεις τι βλέπει όταν καθρεφτίζεται στην ελληνική κοινωνία. Τον εαυτό του βλέπει, σε αντικατοπτρισμό και αυτό είναι ηδονικό.
Έχετε παρατηρήσει που πάει η αλαζονεία του και ο ναρκισσισμός του στο εξωτερικό;

 

Το Ζιζάνιο

Advertisements