Το Παρατηρητήριο – Briefing 7/12/2015 (2)

1

 

επιλογές από την επικαιρότητα:

 

Εως τις 18 Δεκεμβρίου τα προαπαιτούμενα στην Βουλή

Τη φορολογική πολιτική για το 2016 προανήγγειλε ο Τρύφωνας Αλεξιάδης

Έχεις άλλη άποψη; Στο σκαμνί

Ξεκίνησαν τα ηλεκτρονικά κατασχετήρια για χρέη προς τα ταμεία

«Καθάρισε» τις διοικήσεις των νοσοκομείων το υπ. Υγείας

 

Θα πέσει το καθεστώς Μαδούρο στην Ελλάδα; Θα εξαρτηθεί από το αποτέλεσμα της 20ης Δεκεμβρίου. Για το αν θα υπάρχει ελπίδα για την επόμενη ημέρα ή όχι. Μία Νέα Δημοκρατία που θα μπορεί να πείσει την κοινωνία ότι υπάρχει άλλη πρόταση είναι κάτι με το οποίο αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί κανείς. Μία Νέα Δημοκρατία που θα νοιάζεται μόνο για το πώς θα μοιραστεί την εξουσία με τον Αλέξη Τσίπρα, για το πώς θα διαιωνίσει την κυριαρχία του λαϊκισμού στη χώρα, είναι ένα κόμμα καταδικασμένο να πεθάνει.

 

Το ίδιο το δημοψήφισμα, ωστόσο, ήταν μια απάτη. Λίγο πριν από αυτό, η κυβέρνηση είχε προτείνει στους δανειστές με γραπτό κείμενο (47 σελίδων) σκληρά μέτρα, τα οποία οι τελευταίοι ήταν έτοιμοι να δεχτούν με μικρές αποκλίσεις. Και ενώ η κυβέρνηση είχε προτείνει ένα νέο μνημόνιο, συνέδεσε το «Όχι», με συνθήματα του τύπου «όχι στη λιτότητα». Και τα κατάφερε να πείσει πως αυτό ήταν το διακύβευμα του δημοψηφίσματος. Όταν στο τελευταίο κυριάρχησε το «Όχι», ο ΣΥΡΙΖΑ το μετέτρεψε σε λίγες ημέρες σε ένα απόλυτο «Ναι». Νέο μνημόνιο, πιο σκληρό από εκείνο των 47 σελίδων. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

 

Ακόμα χειρότερα η Ελλάδα στην ευκολία ίδρυσης επιχειρήσεων

 

Το 2011 το ζήτημα της χαρτογράφησης των φορέων και οργανισμών του Δημοσίου συμπεριελήφθη στις μνημονιακές δεσμεύσεις και η υλοποίησή του ήταν επιτακτική. Μεσολάβησαν αρκετοί υπουργοί και αρκετά χρόνια. Σήμερα, εν έτει 2015 –και σε λίγο 2016– το ερώτημα «τελικά πόσοι είναι οι φορείς και οι οργανισμοί του Δημοσίου» παραμένει αναπάντητο.

 

Μιλήστε για ανοησίες

 

Στη δική μας περίπτωση και με αφορμή τις «επαναστάσεις των πόλεων» που ζούμε εδώ και πολλά χρόνια, οι πρόσφατοι «ήρωες» είναι ο Γρηγορόπουλος και οι τρεις νεκροί της Μαρφίν. Και περισσότερο τραγική, η έγκυος Αγγελική Παπαθανασοπούλου! Από τη μία η πανίσχυρη αριστερή «αφήγηση» έπλασε τον δικό της Αλέξη και από την άλλη η ανάγκη εξισορρόπησης της δίκαιης αφήγησης έθεσε ως σημείο αναφοράς τους νεκρούς της Μαρφίν.

 

Είναι η μοίρα που επιφυλάσσει η ιστορία στους τύραννους. Θα λέγαμε ότι είναι νομοτελειακό. Ο τύραννος εξαντλεί όλες τις πιθανότητες να μείνει όσο το δυνατό περισσότερο στην εξουσία κι έτσι φτάνει κάποια στιγμή να μείνει μόνος καταμεσής στο πέλαγος, παρέα με τα θεριά που μέχρι χτες τάιζε. Αυτά τα ίδια τα θεριά θα τον κατασπαράξουν, επειδή έτσι τα έχει μάθει ο ίδιος…

 

Τα τελευταία μάλιστα στοιχεία δείχνουν ότι έχει αρχίσει να διεισδύει και στον κόσμο των δημοσίων υπαλλήλων, όπου ένας ΔΥ στους τρεις, αναγνωρίζει ότι μπορεί να ψηφίσει ΕΜ, σύμφωνα πάντα με την έρευνα της Ipsos. To EΜ της Μαρίν Λεπέν ευρίσκεται πλέον μέσα σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, στοιχείο που είναι υποχρεωμένοι να λάβουν υπόψη τους οι πολιτικοί αρχηγοί, 18 μόλις μήνες από τις προεδρικές του 2017.

 

«Γιατί να μην το κάνουμε;» θα ρώταγε ο αφελής κύριος Σεβαστάκης. «Αφού οι ψηφοφόροι μας δεν είναι στους 20.000 που πήραν πάνω από 15.000 ευρώ». Κάνει λάθος και εδώ είναι η ουσία του προβλήματος. Όλο το πελατειακό δίκτυο που συντήρησε με το αζημίωτο Χατζηγάκηδες έχει προσκολληθεί στον ΣΥΡΙΖΑ. και η δύναμή του είναι πολύ μεγαλύτερη από 20.000 ψήφους. Έχουν χρήματα, διασυνδέσεις, επιρροή. Τους έχει ανάγκη ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι πια δικοί του και θέλει να τους κρατήσει. Βλάπτοντας τη χώρα. Οσο ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αντιπολίτευση πλειοδοτούσε μαζί με το ΚΚΕ σε παράλογα αιτήματα μερίδας των αγροτών. Τώρα και σε αυτό το θέμα θα θερίσει ό,τι έσπειρε.

 

Ο Πρωθυπουργός έχει την εξουσία, την ευθύνη και την πρωτοβουλία των κινήσεων. Περιμένουμε να καταλάβει τι θέλει, τι μπορεί και, κυρίως, τι χρειάζεται η χώρα και πώς θα το πετύχει. Κι ας ελπίσουμε να μην είναι πολύ αργά. Ο χρόνος μετράει αντίστροφα.

 

Ισως ασύντακτα, ασυναίσθητα και σε αγεωγράφητες πολιτικές περιοχές, οι Έλληνες πολίτες βρίσκουν τόπους συναίνεσης. Εκεί μάλιστα που θα βρούμε συντριπτικές συμπτώσεις είναι ότι το πραγματικά μεγάλο πρόβλημα της χώρας είναι κομματικής ανεπάρκειας και πολιτικής σταθερότητας. Η φαρσοκωμωδία της σύγκλησης συμβουλίου αρχηγών ήταν μία ακόμη απόδειξη. Σιγά-σιγά μετατρέπεται σε κοινή πεποίθηση ότι συναίνεση με τους σημερινούς πρωταγωνιστές είναι πρόσχημα και απλησίαστη ουτοπία. Τι μένει; Δυνάμεις οριζοντίως του πολιτικού συστήματος και της κοινωνίας να προσπεράσουν ατολμίες και πολιτικά κόστη εκφράζοντας τις πραγματικές πλειοψηφίες…

 

Ομως, τον χειμώνα ετούτο πιθανότατα θα τον «καθαρίσουν». Για το «μετά» ποιος ξέρει; Αλλωστε, όπως έλεγε ο Αϊνστάιν, «δεν χρειάζεται να σκεφτόμαστε το μέλλον. Ερχεται πολύ σύντομα».

 

Την ενίσχυση του Frontex ζήτησαν Γερμανία και Γαλλία με επιστολή στον Αβραμόπουλο

Το ΣτΕ επικύρωσε το πρόστιμο στη Vodafone για τις τηλεφωνικές υποκλοπές

H προσφυγική κρίση: Απειλή ή ευκαιρία;

Βενεζουέλα: Παραδέχθηκε την ήττα στις εκλογές ο Μαδούρο

Η Τουρκία χρειάζεται μια «περισσότερο ορθόδοξη» νομισματική πολιτική

Τέλος τα capital controls για το χρηματιστήριο Αθηνών

Κοντά στα χαμηλότερα επίπεδα του 2015 κινούνται οι τιμές πετρελαίου

Γιατί Schroder & Goldman δηλώνουν πλέον «ταύροι» για τις αναδυόμενες αγορές

Γαλλία: Οι Σοσιαλιστές αποσύρουν τους υποψηφίους τους από 2 περιφέρειες -Για να μπλοκάρουν την Λεπέν

Και Αργεντινός για τη θέση της Σαββαΐδου στη ΓΓΔΕ– Οι υπόλοιποι έκαναν τον… Κινέζο

«Ουδέν σχόλιο» από γερμανική πρεσβεία για το δημοσίευμα της Die Welt

Φεύγει η Hewlett-Packard από την Ελλάδα;

Εσωτερικό έγγραφο του ISIS: Πως σχεδιάζουν το χτίσιμο του Ισλαμικού Κράτους

Advertisements