Νταούλια, καραβάνια και η σιωπή των αμνών…

1

 

Πολύ καλός φίλος με ρώτησε  γιατί δε γράφω τόσο συχνά τώρα τελευταία, και του απάντησα λέγοντας ότι αυτό οφείλεται σε συνδυασμό παραγόντων. Εκείνο που δεν του είπα όμως και το συνειδητοποίησα κατόπιν εορτής, είναι ότι όταν πυκνώνει η παραγωγή πολιτικών γεγονότων σε μια ιδιότυπα και μοναδικά καταραμένη χώρα σαν την Ελλάδα, ακόμα και να έχεις χρόνο δεν προλαβαίνεις να σχολιάσεις από τη  μια στιγμή στην άλλη, διότι καθίστασαι ανεπίκαιρος. Η παράνοια αυτού που ζούμε σε απλά νεοελληνικά «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ». Ακόμα και εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε πλέον να πιστέψουμε πόσο δίκιο είχαμε όταν φωνάζαμε «ΌΧΙ ΑΥΤΟΥΣ» σε ώτα μη ακουόντων οι οποίοι το διασκέδαζαν με την αγωνία μας λες και όταν θα γινόταν το ναυάγιο θα τη γλίτωναν επειδή βρισκόντουσαν στην απέναντι πλευρά του καραβιού.

Να ανοίγεις την τηλεόραση τυχαία και να ακούς από ένα σκοτεινό και αξύριστο τύπο να λέει στον Αυτιά ότι η ενίσχυση του γονιού προς το άνεργο παιδί του εν μέσω της χειρότερης κρίσης είναι φορολογήσιμο είδος. Να ανοίγεις μια εφημερίδα και να διαβάζεις δηλώσεις υπουργού ότι δεν έγινε δα και τίποτα με το να διορίσεις δικούς σου ανθρώπους εφόσον «το προβλέπει ο νόμος». Να ανοίγεις ραδιόφωνο και να ακούς την αντιπαθητική φωνή μιας θείτσας να λέει ότι «τα γεμιστά είναι επινόηση του Ελληνικού λαού» και δεν πρέπει να τα υποτιμάμε. Να διαβάζεις τον πρωθυπουργό ή τον όποιο ανεγκέφαλο «αντ’ αυτού» να «τουιτάρει» με ανωριμότητα δεκαπεντάχρονου για «nervous pilots»αντικαθιστώντας την εξωτερική πολιτική με τη νηπιώδη θρασύτητα που τον χαρακτηρίζει. Ή τους ανόητους κλακαδόρους, κοινούς απατεώνες των social media να χαίρονται που ο Τζων Κέρι υπόσχεται «στήριξη» εκ του ασφαλούς τη στιγμή που όχι μόνο άλλος έχει τα λεφτά, αλλά και ο ίδιος ο Αμερικανικός βραχίονας των δανειστών (λέγε με «ΔουΝουΤου») ανταγωνίζεται σε σκληρότητα απαιτήσεων τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς. Και όλα αυτά ενώ ο θρασύδειλος πρωθυπουργός κατάπιε τη γλώσσα του και έκανε αστειάκια σε κακά Αγγλικά (άμα μαθαίνεις τη γλώσσα στα σαράντα σου και αρχίζεις να τη μιλάς στα σαράντα ένα σου αυτά συμβαίνουν) με συνομιλητές και επενδυτές με ενεργητικά δισεκατομμυρίων δολαρίων, τη στιγμή που έχουμε ανάγκη και το τελευταίο Ευρώ.

Όπου και σε αυτή την περίπτωση, το τραγικό είναι βέβαια ότι ακόμα και εάν… τυφλωθεί κάποιος ή κατόπιν προτροπής ένεκα συγκυριών (η Ελλάδα χωρίς τους Έλληνες είναι ένα θαυμάσιο οικόπεδο με πολύ καλή θέα τριγύρω και τεράστιους φυσικούς πόρους) και έρθει στην Ελλάδα να…  επενδύσει (LOL…) θα έρθει αντιμέτωπος με το συνδυασμό διπολικών συμπεριφορών, ανικανότητας, μικρότητας, κακίας, ψυχασθένειας  και χαώδους νομικού και πολιτισμικού πλαισίου, όπου ναι μεν θέλουμε τα χρήματα των επενδυτών γιατί είμαστε αλητοειδείς ρουσφετολόγοι και θέλουμε πέντε ΕΡΤ, καθαρίστριες γραμματείς και διορισμένους ερωτικούς συντρόφους, συγγενείς και μπατζανάκηδες, αλλά έλα που να πάρει ο διάολος που δε θέλουμε τις επενδύσεις διότι είμαστε και… ιδεοληπτικοί «αριστεροί» και μας πιανει κάτι τις όταν αισθανόμαστε ότι κάποιος μπορεί να βρει δουλειά μη εξαρτώμενη από το κράτος και στην τελική να μη μας έχει ανάγκη. Εκεί που τελειώνει η ιδεοληψία, και λες άντε να γίνει κάτι,  αρχίζει η ανικανότητα, και εκεί που τελειώνει η ανικανότητα αρχίζει η ιδεοληψία. Δεν τους πιάνεις από πουθενά! Διαφυγή καμιά!

Δυστυχώς κύριε Τσίπρα τα νταούλια σίγησαν πανικόβλητα με το πρώτο «Ξου ρε!» που ακούστηκε στα τελευταία Eurogroups, άσε που έτσι όπως το πάτε θα μείνουν απλήρωτοι και οι νταουλιέρηδες.  Το καραβάνι σταμάτησε και δυστυχώς όσο και να υλακίζετε, όλοι ξέρουν ή υποψιάζονται πλέον ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση μας οι ύαινες που ουρλιάζουν είναι από μέσα και τα πρόβατα που μας τις φόρτωσαν και τώρα εκκωφαντικά σιωπούν είναι από έξω.

Και ναι, έστω και ερασιτέχνης αρθρογράφος και να είναι κάποιος, αυτή η διπολική παράνοια σε συνδυασμό με την εκκωφαντική σιωπή των αμνών (πλην τον αναρχοσυνδικαλομπάχαλων που ρίχνουν καμιά κορώνα από καιρού εις καιρόν), αυτή η αποκρουστική πραγματικότητα υπερβαίνει την όποια δυνατότητα έκφρασης.

Εκτός αν πρόκειται για το τρομώδες παραλήρημα των διαφόρων στατογράφων και μπλογκογράφων μετανοημένων ή επαληθευθέντων οι οποίοι βλέπουν περίφοβοι πλέον το σκοτεινό πρόσωπο της αβύσσου, την οποία τόσο πολέμησαν αλλά δε νίκησαν, να τους γελάει με ειρωνεία, ενώ οι «θείτσες» διορίζουν, άλλες μιλάνε για «γεμιστά»και στη μέση μια δράκα πολιτικών απατεώνων και νυν και μελλοντικών υπολόγων σε θεσμικές αρχές να κοιτάζουν πως θα ξεγελάσουν τους πάντες για άλλη μια φορά μιλώντας για νταούλια, καραβάνια και λοιπές αρλούμπες.

Ώρα αφύπνισης.

ΚΚ2

Όχι, δε θα πω τίποτα για τη ΝΔ. Το «πράμα» μιλάει μόνο του.

Advertisements