Απάντηση στον Φ. Κρανιδιώτη

1

 

Αν υπάρχει κάτι που δεν μπορώ να παραβλέψω σε ό, τι αφορά στην κυβέρνηση Σαμαρά, είναι ότι έδωσε βήμα έκφρασης σε μεγάλη ποικιλία εκδοχών του ακραίου πολιτικού ενστίκτου, ως υποτιθέμενη απάντηση στον επηρμένο αριστερό λόγο. Το ότι, σε απλά ελληνικά, κατέστησε ως λόγο το γρύλλισμα κάθε χριστιανόπληκτου υπερπατριώτη ο οποίος οραματίζεται την ανάκτηση της Πόλης από τους 300 του Λεωνίδα οι οποίοι θα προχωρούν στοιχηδόν σε τέλειο σχηματισμό διαβάζοντας ταυτόχρονα Ελεύθερη Ώρα και κάνοντας ευχέλαια πάνω από τη φωτογραφία του Ανθίμου. Υπέροχο μωσαϊκό ελληνικότητος με βυζαντινές ψηφίδες, ιωνικές ζωφόρους και μεταξική λεκάνη τουαλέτας, ενάντια στον ολοκληρωτισμό της άλλης πλευράς.

Φυσικά, η ατζέντα αυτής της υπέροχης Χίμαιρας, καθορίζει εκ των προτέρων ερωτικούς/σεξουαλικούς προσανατολισμούς, τοποθετώντας πολύ συγκεκριμένα όρια μεταξύ «ημών» και «άλλων», όπου «άλλοι» είναι οι άνθρωποι που επιλέγουν για συντρόφους τους άτομα του ιδίου φύλου. Οι ομοφυλόφιλοι δηλαδή. Ή αλλιώς, «αδερφές», «πουσταριά», «οπισθόβολοι», «λουμπίνες», «λουκρητίες», που «το πάνε το γράμμα», «την κουνάνε την αχλαδιά», «το τρίβουν το πιπέρι», «τον παίρνουν από πίσω» και σταματώ εδώ την ανθολογία. Με αφορμή τις δηλώσεις του συντρόφου του εκλιπόντος ηθοποιού Μ. Χατζησάββα στα σχετικά με το αίτημα του τελευταίου για πολιτική κηδεία και αποτέφρωση του σώματός του, βγαίνει ο κ. Κρανιδιώτης να μας μιλήσει για την γενειοφόρο «χήρα» του αποθανόντος η οποία μιλάει αντ’ αυτού (του αποθανόντος, όχι του κ. Κρανιδιώτη – δεν θα το δεχόταν αυτό άλλωστε ο κ. Κρανιδιώτης πιστεύω) και τολμάει –άκουσον άκουσον– να διεκδικεί τα, σε ένα δυτικό κράτος ευρωπαϊστές μου, τα αυτονόητα: δηλαδή να ζει ως ισότιμα αναγνωρισμένος πολίτης και όχι ως πολίτης β’ κατηγορίας επειδή είναι ομοφυλόφιλος. Και να αποφασίζει για το σώμα του κατά το δοκούν χωρίς την προϋπόθεση της έγκρισης του τοπικού ιερατείου.

Εξανέστη λοιπόν, ο κ. Κρανιδιώτης, που τόλμησε ο κ. Φαλελάκης να εκφράσει την αγανάκτησή του επειδή η ελληνική πολιτεία, χαμένη εδώ και πολύ καιρό στις στρεβλώσεις της, δεν του αναγνωρίζει το δικαίωμα να ζει ως επίσημο ζευγάρι με τον εκλιπόντα σύντροφό του. Και επιπλέον, επειδή πρέπει να πάρει, μετά κόπων και βασάνων, το σώμα του εκτός Ελλάδος, επειδή στη χώρα μας απαγορεύεται η καύση των νεκρών. Κι εφόσον ο εκλιπών δεν μιλούσε για την ερωτική του ζωή δημόσια, γιατί το κάνει ο χήρος του. Για τον κ. Κρανιδιώτη μάλλον μετρούν μόνο όσα προβλήματα λέγονται. Τα υπόλοιπα, εφόσον κανείς δεν τα θίγει, δεν υπάρχουν. Λογική του ελέφαντα στο σαλόνι δηλαδή. Καλά.

Δεν ξέρω αν έχει νόημα να εκθέσω αντεπιχειρήματα σε αυτά τα δύο. Να μιλήσω για ποιο πράγμα ακριβώς; Για το ότι το κράτος υποτιμά τους πολίτες του λόγω της ερωτικής τους ταυτότητας ενώ παίρνει τα λεφτά τους; Για το ότι για έναν Θεό είναι αδύνατον να σε αναστήσει αν είσαι ωραία ωραία τοποθετημένος σε μια λήκυθο αντί να απέρχεσαι, χους εις χουν; Θου, Κύριε. Ή να μιλήσω για τα περιστατικά σεξουαλικής διαστροφής από πλευράς κλήρου (κλήρος, ο οποίος, σε όλες του τις βαθμίδες μέχρι τον 7ο μ. Χ. αιώνα –εάν ενθυμούμαι καλώς– ήταν έγγαμος, κάτι που άλλαξε κατόπιν επιμόνου παπικής παρεμβάσεως. Σε άλλη συζήτηση αυτά) που έχουν σημειωθεί στη χώρα μας, καθώς και τον υποκριτικό τρόπο αντιμετώπισής τους, κυρίως από τον ίδιο τον κλήρο.

Αν ο κ. Κρανιδιώτης ήταν πραγματικά έξυπνος, θα έθιγε την ψηφοθηρική υποκρισία του ΣΥΡΙΖΑ, έξωθεν των εκλογικών κέντρων του οποίου, με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των εκλογών του Σεπτεμβρίου, σύσσωμοι εκπρόσωποι του Gay Pride κινήματος της χώρας μας χόρευαν τσάμικα και πανηγύριζαν μαζί με ψηφοφόρους των ΑΝΕΛ, του κινήματος «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ», πρώην ΠΑΣΟΚων, Αγανακτισμένων (άλλο υπέροχο μωσαϊκό). Την υποκρισία ενός ΣΥΡΙΖΑ που, ενώ υποσχέθηκε την νομική κατοχύρωση του συμφώνου συμβίωσης των ομοφύλων ζευγαριών, εδώ και σχεδόν ένα χρόνο που κυβερνά, δεν έχει καταθέσει ακόμη το σχετικό νομοσχέδιο (ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος κρυφογελά στη γωνία παρέα με τον παναγριώτατο –sic– Άνθιμο). Αυτή τουλάχιστον θα ήταν η αντίδραση ενός ανθρώπου ο οποίος χρησιμοποιεί το εργαλείο του ορθού λόγου και δεν γρυλλίζει. Αλλά σε αφήνει ο καπνός απ’ το θυμιατό να δεις καθαρά; Δεν σ’ αφήνει…

 

ΥΓ  Αν είναι να μιλήσουμε για τους ομοφυλόφιλους της «από εδώ πλευράς», θα σας τσούξει ορισμένους (όσοι τουλάχιστον τους ξέρετε). Μ. Χατζηδάκις, Oscar Wilde, Yukio Mishima και πάει λέγοντας. Λέω τώρα εγώ.

 

Ο Παλαιοπασόκος

Advertisements